Αυτοσχέδι φιναλίστ

 

Ένα άηχο κλικ μπορεί να σ΄ αφανίσει
να σου μάθει
να σε δολοφονήσει για πάντα

να σου επιβάλει να δεις πέρα απ΄αυτό που ζεις
να ζήσεις πιο κοντά σε αυτό που δεν βλέπεις

Ν΄αρνηθείς δικαιώματα σ΄ εαυτόν 
απ΄ τα  νομοθετήματα συμπεριφοράς στη μεταλλαγή του
σ' αυτό που θα γινόταν μετά απ΄την καθώς πρέπει παραίτηση
αγνοώντας ηθικές παρεμβολές ακόρεστου  πολέμου
ότι ευνούχισε  τον δικό σου και σ' έσπρωξε 

απότομα και μακριά απ΄ το δεκανίκι που θα σπάσει

Ένα όριο παρυφή σε υποκινεί να μαζέψεις γύρω σου όντα
να τους μιλήσεις  για το εξωλογικό κι υπερρεαλιστικό αυτόνομο
για μυθεύματα που μπορούν να βιώσουν σβέλτα κι αβίαστα στο δω
Να τους μάθεις χαμογελώντας και να συναισθάνονται

και να ζουν μ' αυτοτέλεια με το  μη αυτονόητο
να τους δείξεις δρόμο κραυγής σε κωφα ώτα που θεραπεύονται

Ένα καρμικό στίγμα αίματος κάνει τον σκοπό ανεξιχνίαστο
στα μάτια που δοξάζουν ότι βλέπουν όταν το σχολικό  της ζωής
δεν θα περάσει ποτέ απ΄τη δημοσιά της μάθησης
Σε κάνει να θέλεις ένα καλό κούρδισμα με κλειδάκι κονσέρβας
να πετάξεις κάτω απ΄ το σαγόνι το κολάρο που καθηλώνει 

την περήφανη άμυνα και τα υπαρξιακά ανύπαρκτα της ανοχής 

στο πιο κοντινό δικό σου πράσινο μαστέλο

Ένα ανθρωποκεντρικό υπερβατικό νόημα
είναι ένας πάνδημος εορτασμός που δεν αποκαλείται πανηγυράκι
όταν χορεύουν όλοι μαζί αυτά π΄ αρέσουν σ΄ όλους και σε κανένα
Είναι ένα καζάνι που θυμώνει την τροφή που μοιράζεται
Είναι αυτό που η φυσική ανάγκη κάποτε σε κάνει να επανεκτιμάς 

το ίδιο και δουλικά την επιβίωση την αυτοσυντήρηση τα κοινόβια
κι όλα αυτά που ομοιάζουν σήμερα ματαιόδοξες υπερβολές

Ένα πολυδιάστατο υπέροχο τέλος σου μιλά στο φως 

πιάνει το φως του τοίχου και κόβει καραβόσκοινα 

Πριονίζει σειρές από γεγονότα με τα δόντια του 

αλλάξει τον άνεμο σπάζοντας πηδάλιο κι ας οδηγούσες 

προς ξένη πατρίδα κι ας μείνεις εκεί που χτυπάνε 

ποιο θανάσιμα οι ήχοι των λεπίδων παρά τα ίδια τα λεπίδια

Ένα μονοδιάστατο ξεκίνημα τώρα δα είναι μια συνάθροιση 

που λείπει μες το σπάνιο χάος π΄ απομένει αναμεσής 

τεσσάρων τοιχίων λίγων η πολλών τετραγωνικών

Είναι σύναξη σε πολυσύχναστα σοκάκια πόλεων και κωμοπόλεων
ίσα να πρωτομιλήσουμε για τη δυσαρέσκεια λόγω παρανόησης
μαθαίνοντας να μην αντιδρούμε να μην πάμε να πείσουμε 

να μην επιβάλουμε να μην εξουσιάσουμε να μην εξαρτιόμαστε
Να γίνουμε υπέρμαχοι της αψιμάθειας ζώντας απ΄την αρχή 

όπως θέλουμε χωρίς ψυχοτρόπα και νόμους σφυριά 

με θέληση κι αναζήτηση στο -δεν ξέρω

Με ανάγκες που επουλώνονται σε λογισμούς και δευτερόλεπτα 

στο αιώνιο κάτω και πιο κάτω από ολκή ζωής 

που δεν προδιαγράφεται μηδέ χρονικά μηδέν ποιοτικά

Ένα τυφλό ανάπηρο επίκτητο εν τη γενέσει θέλημα
εκπνέει θεό και λησμονιά
αντοχή και σπουδαιότητα μες τον χωροχρόνο τ΄ αθάνατου
στην αμφίδρομη έδρα του -αγαπώ 

ίσα για να δέσει και να λύσει ζυγούς
στην ανυπαρξία των κρυφών ποσοστιαίων λεγεώνων του νου 

Ένα αιώνιο τραγούδι είναι η καρμική αποκάλυψη στον μέλλοντα
ένας απόκρυφος τρόπος να πεθάνεις ήσυχα 

μπρος τη τηλεόραση ευτυχισμένα γαλήνια κι απηλλαγμένα 

απ΄ το σαμάρι φορτίο των ζωικών σου ενστίκτων

-Η ωδή του θανατωμένου εγώ πριν τον θάνατο