Θα σκοτωθώ σε τροχαίο δυστύχημα για να γίνω
στατιστικό στοιχείο σε μια χώρα που ξερνάει τα αποπαίδια της με ορμή, πάνω σε λεκάνες με αυτόματη υγιεινή της ματαιοδοξίας
Θα αγοράσω αμάξι με δόσεις και navi, εξατμίσεις, κοντεράκια που μετρούν την ανθρώπινη μαλακία, για να το κερώνω κάθε βδομάδα, με κεριά από κηδείες ανθρώπων που πέθαναν έρημοι και δυνατοί σε απόκοσμες καλύβες πανύψηλων Έβερεστ, για το τερπνό της επιλογής και το μεταφυσικό του ωφέλιμου.
Θα πάω να προσευχηθώ σε μοναστήρια με πυλωτές για παρκαρισμένα cherokee, κάνοντας επίκληση στον ηδονοβλεψία θεό, να μου δώσει λίγη χαρά βλέποντας το μαρκαρισμένο εσώρουχο της καλόγριας να μουσκεύει από ιδρώτα και πειρασμό στα θεία, πάνω στο μαύρο του πένθους.
Θα ξυρίσω το κεφάλι μου με φαλτσέτα, για να γλιστράω ανάμεσα στον κόσμο εύκολα και αυτοτιμωριτικά, θα κάνω αποτρίχωση στο σώμα μου, για να μοιάζω και να δείχνω πιο φιλικά άντρας για ν΄αρέσω με το πρότυπο των δισκογραφικών και του σινεμά των ακαταλαβίστικων σεναρίων, στα γκομενάκια που θέλουν να συνουσιάζονται με την φύση του σπανού γορίλλα και δεν θα μάθουν ποτέ, να φτύνουν το κέντρο του αντρισμού μου πριν παίξουν μαζί του.
Θα κόψω τα χέρια μου με γκιλοτίνα, γιατί μου είναι και εν κρυπτώ άχρηστα κι ενοχλητικά σε κωλόμπαρα από τις 9 εώς τις 1 το βράδυ, ξέροντας πως αν δεν γίνω ο λιάρδο-εαυτός μου, θα ψάχνω να τα βολέψω με gay κινήσεις καράτε για να "έχω" και όχι να "είμαι."
Θα πάρω την καλή μου να πάω διακοπές στα ακατοίκητα νησιά της χώρας, χορεύοντας με τους γυμνοσάλιαγκες θαμώνες της ευκαιριακής ρεμούλας, την τελευταία επιτυχία του πλουσιότερου εγχώριου τραγουδιστή με της πλάτες της τηλεκατευθυνόμενης πιτσιρικάδας προ φόρων, στην Ελλάδα.
Θα συνεχίζω ν' ακούω σμυρναίικα καταστροφολογικά δι(άχρονα) άσματα για να θυμάμαι την καταγωγή μου εν λευκώ, εν κρυπτώ και οσονούπω, και να μάθω έτσι να ξεκαθαρίζω στην πολίτικη ζωή μου τι αλλάζει και τι έχει είδη πεθάνει μαζί με την σκλαβιά της στυγνής επανάληψης του "ότι πουλάει, μην τ΄αλλάζεις."
Θα ρωτάω τον σουβλατζή γιατί δεν με κερνάει ένα τσίπουρο μετά από τόσα χρόνια που έρχομαι στο μαγαζί του κι αυτός θα μου απαντάει μ΄ένα ""κι ούτε πρόκειται!" αφού νομίζει και φοβάται πως θα πηδήξω την γυναίκα του, που αγχώνεται κάθε φορά γιατί δεν "φεύγει ο γύρος."
Θα ευτελίζω φιλίες 10ετιών για όσα είπε ο "σύμμαχος φίλος για τον "αποδέκτη γνωστό," αλλά εν ενεργεία φίλο του σύμμαχου, ξέροντας κι έχοντας ακούσει πως ο ένας είναι ελαφρός σχιζοφρενής κι ανέραστος κι ο άλλος παρτάκιας με βραζιλιάνικη παιδεία... (δεν περισσεύει οργή και μίσος στην καλημέρα μου, που έχω αγαπήσει, καλά μου φιλαράκια!) Ακόμα κι έτσι!
Θα γίνω συλλέκτης των, assshaking,... videos στο youtube, ως επί το πλείστον με αμερικανίδες νέγρες που δεν πληρούν σωματικές προδιαγραφές αχλαδιού και έπαρση μυαλού, μετακομίζοντας μόνιμα στην Νιγηρία για ν' απολαμβάνω το αυταπόδεικτο του σαλιάρη άντρα, που έχει πίστη στα όσα τον κρατούν ακόμα ζωντανό κοιτώντας τις ντόπιες να χορεύουν mapouka και προσδοκώντας παρ΄ ότι είναι τόσο εύκολο, να γίνω μια σταγόνα ιδρώτα στο σώμα τους.
Θα πάω με την μηχανή της ιστορίας που επαναλαμβάνεται πίσω στον χρόνο, για να πεθάνω με τον τρόπο που θα διαλέξω, με γνώση, για να έχω κι άλλες ευκαιρίες στο μεταφυσικό παραμύθι της μετενσάρκωσης και της παρηγοριάς, χωρίς να με σκοτώσει κανένα ξένο χέρι αφού θα επιλέξω ν΄αυτοκτονήσω με ιδανικό την πατρίδα, την ιστορία της και το ατελείωτο πήγαινε έλα όσων επέλεξαν να παρακμάσουν μετά την βασιλεία τους από εμμονή.
Δεν θα ξαναγίνω φίλος με κανέναν, θα ερωτεύομαι παράφορα μόνο, για να ξεκερδίζω όσα δεν φτάνει η φαντασία και ισοπεδώνει η πραγματικότητα του χρονικού έρωτα και του ερωτικού χρόνου που σβήνει ίχνη, πάθη μηνών, ελευθερίες και συνήθειες συντροφικού καπιταλισμού, μιας και η "αγάπη" τους, καριόλεψε έγινε σκληρή σαν την πέτρα, για τον πόνο, που δεν θέλει κανείς να απολαύσει μέσα απ΄την απόρριψη.
Θα συμβιβαστώ με το σώμα μου, την φθορά και την πτώση του σε λάκκο με δεινά, αφού, όλα τα μεγάλα αστέρια ακολούθησαν την πεπατημένη της αντίστροφης μέτρησης, έστω και στα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής τους, που παλιά πίστευαν πως δεν θα τελειώσει ποτέ.
Θα προετοιμαστώ για το παιχνίδι της εξόντωσης απ΄τα πανίσχυρα γκέτο του χρήματος όντας καταθλιπτικός, αλλά με επίγνωση των φόβων, που σπέρνονται και κανείς δεν παίρνει χαμπάρι, δια μέσω της μπακατέλας, των τραπεζικών εσόδων και όσων επιβουλεύονται τα λιγοστά που απέμειναν στις τσέπες μου, ξέροντας πως στο τέλος θα πετάξω όλα τα φάρμακα απ το συρτάρι, έχοντας επιλέξει να πεθάνω ψυχικά από επιλογή κι όχι από υποσυνείδητη τηλεοπτικη προτροπή.
Θα μάθω να κοιμάμαι μ΄ένα μάτι τα βράδια για να υφίσταμαι ως γνωστικός και τρυφερός σύντροφος της μέρας μου, για να μπορώ να λέω στα παιδιά που παίζουν στην γειτονιά μου, ότι δεν αποτέλεσαν μια κατώτερη επιλογή στα γονίδια των γονιών τους, παρά είναι ότι ομορφότερο υπάρχει έξω απ το "εγώ" τους που έπαψαν ν΄ασχολούνται πια μ΄αυτό και είναι η μόνη καλή τους πράξη χρέος, απέναντι στον εαυτό τους και τα ίδια.
Θα είμαι τόσο ευγενικά αγενείς με τους ανθρώπους που μου αρέσουν οπτικά, όσο χρειάζεται για να μαλώσω και να παίξω μπουνιές μαζί τους, χωρίς να με νοιάζει αν με μισήσουν, με αποδεχτούν την στιγμή που ο κόσμος τους έχει όρια κατάρριψης και περιθώρια αυτοβελτίωσης για το γνώριμο ξεβόλεμα από τις παραπληγικές γενετήσιες εμμονές, το βάθος της τσέπης, την ζητιανιά των συναισθημάτων και την απόγνωση της εξώθησης σε καταστάσεις υπερβατικές, για ν΄ανακαλύψουν που ανήκουν.
Θα τους χαιρετώ με το "χαίρε και αγάλλου" και όχι με το "καλημέρα" για να εκμαιεύω από τις άμυνες τους, το στάτους, την αμορφωσιά, το ρουβιλίκι, την ποιότητα αλλά και το ιδιαίτερο της νεκρής αναζήτησης τους, ξέροντας πως ο τρόπος είναι επιστήμη που δεν διδάσκεται και οι πειραματικές του "αλλάζω" είναι η μόνη διέξοδος "απάντηση" όταν μια χοντρή μ΄έπαρση, όταν την πειράζεις ευγενικά στον δρόμο σου απαντάει... "άντε γαμήσου ρε μαλάκα...καλός είσαι!"
Θα επαναφέρω στην μνήμη μου τις καλές παλιές μέρες που τα "πιστεύω" είχαν πουστιά και παραπλάνηση, πως "μια καλλωπισμένη ύπαρξη στα πρότυπα της μάνας μου" θα μ΄έσωζε απ΄τον υπαρξιακό χαμό μου, με το σώμα της και τα ποιοτικά της γαμήσια, "παγίδες."
Θα επιμείνω στο τίποτα του αδιερεύνητου της ύπαρξης, για να ξεφύγω από τις παστρικιές πεποιθήσεις της προσωρινής ασφάλειας, αφού με βάφτισαν σε κολυμπήθρα, μου έδωσαν ένα όνομα και θρήσκευμα χωρίς να με ρωτήσουν, με καλούπωσαν με ταυτότητα ,ΑΦΜ και ΑΜΚΑ για να νιώθω περισσότερο ανασφαλείς από ποτέ στην ζωή μου, δια μέσω όσων μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω μέσα από την ευλογία των τελευταίων 10 χρόνων, που κάποτε θα γράψω και γι΄αυτά...
Θα γίνω μποζομπλόγκερ, γράφοντας ότι θέλουν οι σχολιαστές αναγνώστες της κατάντιας μου, αρκεί να πουλάω αυτό που φτάνω, κι αντέχω chatάροντας μαζί τους, φοβούμενος μην τους χάσω απ΄το "κάθε μέρα μου" μιλώντας τους στον πληθυντικό, απαντώντας με ψαγμένες εξυπνάδες ρητά,με σουρεαλιστικό νόημα κι επαγωγή, μη ξέροντας πως η αλήθεια μου έχει μπει σε ασθματική καραντίνα με ρομαντικά αρώματα, αλλεργικές κανέλες σε τσάγια και αιθέρια έλαια που καλύπτουν την σηψαιμία μου που δεν μπορώ θεραπεύσω με χημικές αόρατες κοινωνίες με τους ομοίους μου.
Θα συνεχίσω να "φοβάμαι"... αλλά ... "ελπίζω" πως...
Θα μάθω να διαφοροποιώ τις τακτικές μου, με καλλιτεχνικό ήθος κι επιλογές που προκαλούν ρήξεις με λαικούς, κρυφοκουλτουριάρες, σοδομισμένους μουστακαλήδες μασίστες,"θηλυκα" με ψυχική ανεπάρκεια και 3λεπτους αεροσυνοδούς, για να κατακερματίζω τον σκληρό μου δίσκο, με ότι απέμεινε από έμπνευση από όσους λίγους την πουλάνε ακόμα, με δώρο την ψυχή τους και όχι το πεοαθήναι.
Δεν θα ξανα σκοτωθώ για να γίνω στατιστικό στοιχείο μελέτης σε χαρτιά και πανεπιστήμια, δεν θα δώσω τίποτα απ΄το σώμα μου, να σκονίζεται σε αρχειοθήκες και στο τέλος να πεταχτεί στον χειρουργικό κάδο της γνώσης..
Μόνο τις σκέψεις μου θα μοιράζω, με τα πουλιά, έχοντας μαζί τους μια σχέση συμπάθειας και μίσους... όσο κρατάει αυτό το χαζό παιχνίδι της καταθλιπτικής ηδονής, που γεννιέται και σβήνει από ανάγκη, ανατριχιάζοντας από ταύτιση στο φινάλε του...
"στ΄αρχίδια σου ρε..! κοίτα απλά να ζήσεις!"