εν ζωΖώ

Απ΄ την οσμή της θλίψης βγαίνει αναθυμίαση και

ψάχνουμε περικυκλωμένοι μες από τέσσερα τειχία 

π΄ αναπνέουν μαζί όταν η διαφορετικότητα 

είναι ο στόχος κι η φαρέτρα ένα -περιμένω"

Ψάχνω το μακρινό -ειμί καταλύω στ΄ αξιολύπητο -έχω"
κι ένα στοίχημα που έβαλα με την καρκινοβασία με προδίδει 

κάθε φορά που μένει ακέραστο το παράπονο που φροντίζει 

να τραβάει χαλί κάτω απ' της φυγής τα ποδάρια

ίσα για ν΄ ανακαλύψω αργά και σίγουρα πως δύο ράτσες 

εξουσιάζουν κι εξουσιάζονται

Οι μεν αγαπάνε εαυτόν κι οι μηδέν αγαπούν επαναστάσεις

Οι μεν δεν αλλάζουν χωρίστρα ποτέ από φόβο ζώντας στο -έχω" 

κι οι μηδέν θέλουν να αλλάξουν κόσμο από φόβο ζώντας στο -είμαι"

-Θυμάμαι όταν έπαιζα μικρός με τη περιέργεια τη περηφάνια 

και τη μύτη μου σκαλίζοντας αθώος σε δίκη την πρωτιά που υπήρχε

ανάμεσα σ΄ αφελείς ίσους της λαστιχένιας σαγιονάρας 

και της Ελβιέλα ωσάν αγνός ανταγωνισμός στα '75

-Σήμερα ισοβίτης περιπατητής που ενώ έχων την απόλυτη ανάγκη 

να διεκδικήσω τιμώ μ΄ ευλάβεια το -καρτερώ"
Έχει πλάκα αυτό το παράλογο άνοιγμα στο πεθαμενί εγώ
που ομοιάζει με σαδισμό εξ αγχιστείας αν σκεφτείς πως τα μπλουζ 

γράφτηκαν για μια καριολίτσα που αυτοτιμωρήθηκε 

οι δέκα εντολές για το καλό των αδύναμων 

οι χρησμοί δόθηκαν σε σωστό μέρος 

κι η υπογραφή απ΄ τους φονιάδες διά την σφαγή των λαών 

μπήκε για να γραφτεί η ιστορία του ιδιαίτερου μαλάκα μας

-Ποιος είναι ιδιαίτερος ποιος μπορεί να είναι κι ποιος μπορεί να γίνει;
-Θαρρώ πως η εξουσία γράφει ιστορία απ΄ το τέλος προς την αρχή
κι η ιδιαιτερότητα κι η παντοδυναμία του ξεχωριστού σβήνει 

τ΄ απομεινάρια του τέλους και φωταγωγεί αρχή του -ατομίκ βομβώ
Η ιδιαιτερότητα είναι μια ευκαιρία η ευκαιρία είναι μια αναλαμπή 

η αναλαμπή χάνεται όταν σε τυφλώνει στο πρώτο σου βήμα
το βήμα δεν έχει συγχρονισμό σε σοκάκι έλλειψης όταν
η έλλειψη είναι το καύσιμο που πορνεύει την ιδιαιτερότητα 

ουχί για να αναρωτιέσαι παρά για να υπομένεις στωικά -αυτό που-
Η στωικότητα είν΄ το κέντρο του γόνιμου στόχου που δεν γνωρίζεις
κι έρχεται πάντα όταν δεν τον περιμένεις
Μετά μένει να μαντεύεις κάθε φορά τι θέλουν οι άλλοι ίσα
για να μπορείς να τους δίνεις αυτό που ζητούν αντέχοντάς τους

με λάθη πληγές και φινάλε ίσα να μη περιμένεις τίποτα ανυποψίαστα
Θα πλερωθείς κάποτε όταν αυτό που δεν περίμενες θα ΄ρθει στάγδην
να κουλουριαστεί σε πόδια παΐδια κι άλλα γραφικά μέρη κουφαριού 
-Ξέρεις δεν ζούμε
-Νομίζω πως ζω μ΄ ότι με κάμει ν' αποκαλώ την ευτυχεσμένη ζωΖώ

μες από΄ ανώδυνα ετεροθαλή χτυπήματα και καταθλιπτικές μικροχαρές
ενώσω μανθάνω να ξεχνιέμαι σ΄ άρρωστο γκισέ και στάσεις
που δεν περνούν ποτέ φορεία να μας πάρουν σιμά σ΄ αυτό 

που συζητάμε και σπανίως θέλουμε και μπορούμε ν΄ αντέξουμε  

Δεν ξέρω πόση δύναμη κι εμορφιά αποκτά το -γιατί" όταν 

μια κρυμμένη δύναμη ζωής μου στερεί τ΄ αυτονόητα που δίνει το -ζω
-Τι σοφιστικέ κρύβει η φρικτή μικρά στιγμή ζωής που μας δάνεισαν

όταν δε μπορούμε να εφάγουμε να πγιούμε ύδωρ να κάνομε γέρωτα
να ΄ρθουμε εις επαφήν με τ ΄ αγαπημένα μας
-Τι ειρωνεία αν θεωρήσεις υποθέσεις νιώσεις πως περπατάς εις σκότος
και σε περιμένει το φως γι΄ άλλη μια γαμημένη βολής φορά
-Πάντα έτσι συμβαίνει;
Μία ευτυχισμένη περίσταση εννιά αποτυχημένες
-Δαύτο ξεπερνά και την ισορροπία της μανιοκατάθλιψης
-Ποιος το έχει συνηθίσει με καρτεριλίκι δαύτο άνευ παραπόνου
ποιος πιστεύει ακόμα σε μοίρα κι αποδέχεται χωρίς να κάμει τίποτις
ποιος δέσμιος του -τίποτα" που κυοφορεί ελπίδα βούβα και φως 

στο τέλος της σήραγγας κουνά λευκή καπελαδούρα; 

-Ειδωλολάτρες είμαστε εικονομάχοι συμβόλων με η χωρίς συνουσία
ίσα γι΄ αποποίηση δήθεν μόνοι σε φόβου σκότος που τυλίγει πιτόγυρο
ενώ τα φώτα του δεδομένου πάντα είναι αναμμένα στα μανίκια 

μιας επηρμένης μαγκιάς που παράγεται στο πιο σύγχρονο εργοστάσιο 

π'  αποκαλείται -οικογένεια- η βαριά βιομηχανία ζωής των μπλαμπλά
-Πότε και γιατί ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση προς το επώδυνο;
-Ποιοι κρατούν χρονόμετρο ζωής στο χέρι και γιατί η εμορφιά της
έχει πάντα γυρισμένη πλάτη στο -the dark side of " του καθενός;
Όλα τα λόγια και γραπτά δεν είναι ριζωμένα σε πληγές εμπειρίας
λες κι ο παρελθόν που τρέχει μαζί με τον μη γεννημένο 

είναι ο σωστός δρόμος για να αμύνεσαι σ΄ υπερβολές 

που επαναλαμβάνονται στα μάτια σου
Δεν είναι αρκετό το -ξέρω
Το ξέρουν αυτοί που κοιτάν στώικ τι υπάρχει πίσω απ΄ τον γιάραμπα
και δεν φοβούνται τις στούκα ψυχικές ατασθαλίες που ΄χουν τίμημα 

αφού γνωρίζουν πως κάτι κρατά τα δυο πολύτιμα κλειδιά της ζωΖώς 

-Τι είναι πίστη;
Είναι αυτό που μας βολεύει μπρος το παντοδύναμο κακό 

που δε γνωρίσαν σε μια φαφλάτισα περασιά η τ΄ αντίθετο;
-Τι σημαίνει -ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό;"
-Τι ευρηματικές μπούρδες είναι αυτές και ποιος ασταύρωτος τις είπε;
-Είναι λόγια ανασφάλειας κινδύνου η ασφάλειας αυτά;
-Δεν με νοιάζει αν κάποιος έχει τη δύναμη
να πετάξει το φύλο συκής του σκεπτικού του στις ύαινες
-Με νοιάζει αν δαύτο ξεπερνά τα όρια της στήριξης των όντων
που το έχουν πραγματικά ανάγκη
-Μου αρκεί ένα τόσο δα σκίρτημα του ματιού που δείχνει 

ταπεινή καταβολή απέναντι στο έργο του καθενός που έχει μπει 

στη διαδικασία να σκεφτεί αν είναι κατώτερος του έργου του
η το έργο του ανώτερο απ΄ αυτόν
-Τι γεύσεις έχουν οι απόψεις που καταλαβαίνεις γιατί έχουν

κι από πιο σχόλιο είναι το -σχολειό που παράγει αμόρφωτους 

που δεν ξέρουν να κάνουν διαίρεση κι ουδέ φταίνε γι΄ αυτό 

στα χρόνια της αρπαχτής; 

-Τι στάζει τόσο καιρό πάνω απ΄το κεφάλι μας και μουλιάζει 

τα εγκεφαλικά μας κύτταρα π΄ αργοπεθαίνουν μαζί 

με το τίποτες των social;
-Κατακρίνουμε δίνοντας λύσεις;
-Ποτέ οπότε ποτέ
παρά δηλώνουμε παρών μ΄ ατομιστία  σταύρωσον με χεράκι
-Και;
-Και περιμένουμε να νιώσουμε την ακολουθία να επιδοκιμάζει 

τα κεκτημένα τις εμπειρίες και τα -έχω" μας
-Οκ όλα σε μια ζυγιά ίσα να βλέπουμε χωρίς ασπασμό 

ποιος πουλάει ουσία συνουσία αέρα σκουπίδια κι εμμονές
-Εμμονές;
-Ναι του καναπέ κι ουχί του -περιμένω στον καναπέ
κι αυτό διότι μες το περιβόλι των σαλονιών φυτρώνουν ονόματα
ζει κι αποθνήσκει ευχή 

στεγνώνει δάκρυο πλερωμένο αφού 

κάποιος από εμάς πρέπει να πατήσει το κομβίο του πανικού του
κι οι σπλάχνες μάχες να εκπληρώσουν το χρέος τους -εν ζωή -