Μοναχικό λεξίδι

Πότε και που καταλαγιάζουν οι απραγματοποίητες σκέψεις;

Κλοτσώ μια λέξη απάντηση κάθε που υπάγω για τσιγάρα 

Τούτη ουδέ δένεται με τρόπους και ψυχοθεραπεία

σε λογική αυθυποβολής και σε φαντασίας κωλομέρι

-Υπάρχει κανείς που μπορεί να δώσει τ΄ απραγματοποίητο 

που δεν πιπιλάει το δάχτυλο της ανυστεροβουλίας 

κι υπηρετεί αβίαστα την νομοτέλεια της;

-Άσε τα όντα να σε βρουν όταν είναι έτοιμα να σε βρουν"

Η έκφραση στο γερασμένο πρόσωπο του Billy Joel 

με κρατάει ζωντανό σκλάβο σε βασίλειο νεκρών σκλάβων

Μου δίνει ασφάλεια σ΄ εκτελεστικό απόσπασμα ανερώτευτων 

και μιας νύχτας ερωτικής κωλοπιλάλας διά συνεύρεση αρπαγή

Λατρεία είναι η απόγνωση να ψάχνεις άλλοθι σε κέντρο κόσμου 

ενός παιδικού σου φίλου κι αρχή της λύτρωσης ν΄ αναρωτιέσαι 

γιατί η μάνα σου είναι απειλή και θες να της κάμεις κακό 

ενώ είναι ο μόνος άνθρωπος π΄ αγάπησες αδύναμα

-Τι περισσεύει φίλε από την ευτυχισμένη σου ζωή και μπορώ 

με την άδεια σου να το ζητιανέψω απ΄ το δω δα αφού ουδείς 

δε δείχνει δρόμο εις άλλον με δείκτη παρά με το κωλοδάχτυλο;

-Κάτι φορές ικετεύω παρελθόντες θεούς να με σώσουν στο χαμό 

κάτι άλλες είναι απασχολημένοι σε event με πάτερναλ ιδιομορφίες 
ίσα να μην επαιτώ ξανά όταν δε καταλαβαίνω πως τα όντα τους

της απεριόριστης δυνατότητας εξομοιώνεται με τέρατα κι αξίες 

που φινάλε θ΄ απαξιώσουν με χλεύη και πρασινοκίτρινες ροχάλες

-Απαντηση δεν υπάρχει όταν θες να υπερβείς τράγουδο αγαπήδι
παρά ερώτηση που κλέβει φαρμακείο απ΄το πάτο του ποτηριού σου

-Τελικά αγαπημένε μου δολοφόνε η ζωή είναι κακάσχημη 

και δουλεύει πουτάνα σ' εξωγήινο γκέτο κάπου μέσα στο σύμπαν

-Ο Billy Joel μου υπενθυμίζει πόσο μεγάλωσα και πόσο μίκρυνα 

τόσα έτη απών από κόσμο που δεν είχα καταφέρει να σουβαντίσω 
Και τώρα επιαρχής σκαλίζοντας με νύχι μικρού δαχτύλου αληθείας

τη μύτη του -Εν- ανακαλύπτω πως σε μπουντρούμ να ματώνω ίσα 

κρεμάμενος εις φόβους να σταυρώνομαι δεμένος στα σχοινιά 

ανθρωπινής μπουγάδας των λογικών κι να αποθνήσκω για 

μια γουλιά τρέλας μες σε ποτήρι τσίπουρου ίσα για να νιώθω ζων 

αναμεσής σ΄ αγαπημένους και μη νεκροστολισμένο τάκα τάκα 

-Τι κάνεις όταν ούλοι σου λεν -μην τα ψειρίζεις -ρίξε νερό σε κρασί

Τιμιότητα ιδανικά αναισθησία κι ερείπια είναι παράλληλοι δρόμοι  

Άνθρωποι ακολουθούν και ξεμένουν απ΄ το νερό του Μπρους Λη 

κάποιοι πνίγονται στο σάλιο τους και κάποιοι περιμένουν κάθαρση 

στη γούρνα του πλανήτη εις το κατάλληλο των στιγμών

Δεν είναι η απάντηση -είναι δρόμος" -είναι η αντίθεση στο πέρας 

στο στημένο και στο παραμύθι της παρθένας γιαγιάς 

που συγχωρεί το καλό και τιμωρεί τον εχθρό του -το κάλλιστο"

Η ζωή είναι Tetris που χτίζεις και γκρεμίζεις μέχρι το επόμενο 

ψυχοθεραπευτικό παιχνίδι να σε ξαναβρεί αυτό που φοβάσαι

και να σε κάνει να χωθείς ανάμεσα στα τουβλάκια του 

που τα ντανιάζεις έμορφα και τα γκρεμίζεις game ova πανέμορφα

Το -ζωΖω  δεν είναι σουρεαλιστικά τίμιο λέγω λέγεις λέγει

μήδε έμορφο  παρά γένεται όταν νιώσεις καρφιά σ΄ άκρα

σε ποτίσουν χολή και περάσουν τριανταφυλλί στεφάνι εις καύκαλο
αν θες να πεθάνεις κι ν΄ αναστηθείς ίσα για να περάσεις μήνυμα

το -μα ποιος έχει ανάγκη την ανώνυμη νεκρανάσταση σου;

Είναι σαν τις χεσμένες από φόβο θανάτου μαριονέτες της τι βι
τη στιγμή που καθήμερα όντα χτυπάνε χήμο σ΄ οκτάκλινα 

κι όχι σε σουίτα ξενοδοχείου καθήμενα σε καρέκλα 

-Ω θεέ πόσο μ΄ αρέσει τ' αδιάφορο χαμόγελο σου όταν ξέρεις 
κι εμείς τα παράσιτα στο δέρμα σου φοβόμαστε να ζήσουμε 
αυτό που δεν θ΄ απαντηθεί ποτές απ΄ το στόμα σου

-Αισθάνομαι τους λίγους ζωντανούς γάντζους πάνω στη σάρκα 
Ο Νίκος ο κυρ Παντελής η Κατερίνα όλοι τους νεκροί 
μα τίποτα άλλο δεν με κάνει να ρωτάω σαν πεντάχρονο

-Τι σημαίνει απώλεια;

-Τι είναι σχετικό;

-Τι αρρωστημένα επινοήματα είναι αυτά που μας διέπουν 

δω κι αιώνες για να νιώθουμε λιγότερο ευάλωτοι 

απέναντι σε αυτό που δεν αντέχουμε;

-Αυτοί που αντέχουν για πόσο αντέχουν;

-Τι αντέχεται;

-Αντέχεται η παντοδυναμία θεάς γυναικός δω 

η ακόμα του ίδιου του θεού κει;

-Γιατί πιστεύεις στα σύμβολα και όχι στο μηδέν;

θάνατος κι ο έρωτας έχουν την απάντηση σε δαύτο

-Τους έχεις ρωτήσει ποτέ;

-Πόσες φορές έχεις πεθάνει και πόσες έχεις ερωτευθεί το γώ σου;

-Αχ οι εκ λύπης ορδές αέρα που εκτονώνεται από μέσα προς όξω 

όταν φταίμε είναι η κατάντια της ψυχής που δεν ξέβρει 

πως να γλιτώσει με πράξεις κι ουχί με παρλαλόγια 

Όλοι είμαστε αστέρες του υπερβατικού σινεμά του -ζω 
Όλοι θα γίνουμε κάποτε ένα αστέρι από σκόνη στον αέρα μέσα 
στα πελώρια κύματα της βοράς κι ανάμεσα στο όνειρο της ανάγκης 

και το αυτοσυντηρούμενο χώμα του λάκκου και της πυράς

-Πόση εμορφιά κρύβει αυτό και χάνεται αναμεσής σε νοήματα 

κι  ότι πουλάει γραμμένο κινηματογραφικά τραβηγμένο

από κροκόδειλους και καρχαρίες ηθοποιούς μ΄ ανθρώπινο αίμα 

στις ασφάλτους στις 6 π.μ. το πρωί των τρομοκρατών;

Η ζωή είναι ο θόρυβος ενός πιστολιού
Τόσο κοστίζει τόσο δυνατά ακούγεται τόσο δελεαστικά χάνεται

Η ζωή είναι μια γυναίκα με μεσήλικα μαλλιά του -ποτέ 

που τη λατρεύουν μυθικά την υπηρετούν ιδιαίτερα την διπλώνουν 

ωσάν επί χαρτιού αεροπλανάκι στα παιδικά τους όνειρα μα τίποτα

-δε θα γίνει μια χαρούμενη ύπαρξη 
Παραμένει κει ναρκωμένη απ'  αφοβία έτοιμη να τρελαθεί 
ίσα να μην χάσει τ΄ αξιοπρεπές

Η Ζωζώ είναι σοφίτα σοφιστεία ζέστα καθείς που περιμένει 

να τον κοιμίσει με δείγματα αγάπης και μόνο μ΄ ανοιχτά σκέλια
λες και κάποιος θέλει άλλη μια νύχτα να μείνει σ΄ ένα αγορασμένο 

καταφύγι μεθυσμένων απολογισμών με κόστος ένα τραγούδι 

απ΄ τα γερασμένα μάτια του Billy στα ερμητικά κλειστά αυτιά της