Κλειδοκράτορ

 

-Κι ετούτο το καθηβραδινό θα ΄ρθει να με βρει 

Ξέρει αρχηδείμων να παίζει το ρόλο του

-Στέκεται απέναντι και συνεχίζει να με χλευάζει

Έχει στη χούφτα λάμα ορμή έρωτα - θανάτου

κι αλησμόνητα παιδεύεται να την μπήξει βαθέος 

μες τη γύμνια μου κάθε φορά που με δωρίζω σπληξ

Του χαμογελώ κι οπίσω μου αιμορραγεί ένας διαβολιάς 

συνεχιστής μιας ανόητα παιδιόθεν ευχής που τελειώνει 

με υπόσχεση εις βαρετό ναδίρ Ιθάκης που δεν αποζητώ

-Του ομιλώ ξορκισμένα

-Πέφτω στα γόνατα μιας αδοκίμαστης αλήθειας 

και τα πληγώνω με στερεμένες ελπίδες αναφωνώντας -

-ποτέ δεν ήταν ψευδή τα κουρέλια της σκέψης μου

μόνο οι φωνές ενός άλλου κόσμου αγέννητου κλινικές 

κάλμα εικόνες σπέρναν μπήγοντας νύχι και ρίζες 

στο υγρό χώμα της ψυχής μου"

-Τ΄ αφήνω να με τυφλώσει γι΄ άλλη μια φορά 

σβήνοντας στον Επίκουρο χρόνο τη μαγεία του 

Ξαπλώνοντας δίπλα του στο ημίφως παραμένει κει 

για να με μάθει ν΄αγκαλιάζω μ΄αφοβία την αναπνοή του 

που κρατάει το τουμάροου ακόμα ζων στον πρόχειρο 

κι αυτοσχέδιο καταυλισμό της εντατικής μου καταμεσής νου 

μέχρι να φύγει και να ξεχαστεί ο ποθητός γιαραμπής 

κι αυτό που πάντα χτυπά μ΄ ορμή στο μηδέν του εαυτού

Θα φύγει να γενώ ξανά μπάτλερ κι ανάγκη μιας άλλης ζωής 

π΄ ουδενί έμαθα να ονειρεύομαι και κάποιοι -

θα ψάξουν εις το όνομα μου το κέρδος που κουδουνίζει 

φόβου σε τσέπη τρύπια μην μπαλωθεί απ΄ ασκλάβωτα χέρια

Ότι μείνει -

-Ότι περισσέψει θα το κρύψω μες σ΄ ένα κρύο μοβ κουτί 

άδειο από εκπλήξεις μα γιομάτο πρόσωπα κι αποτυπώματα 

που μου αφήνουν θεραπευτικά χαμόγελα και χρόνο που θέλγω 

να μου παίρνει τα λιγοστά στο παρόν απ' το τίποτα της πρωίας

ίσα μπέσα για φθηνό νόημα θαλπωρής διά μελιγκούνι μέλλον

-Ξέρω τι ζητά

-Του΄ πα άλλη μια φορά πως είμαι πια μοναχικά ζωντανό σπίρτο
μες την πολύβουη αυτοκρατορία μια διαρκούς σύγχυσης 

κι αντέχω την ακμή μιας ακόμα ερωτευμένα απογοήττας μάχαν

-Έφυγε χωρίς να μ΄ αποχαιρετήσει ξέροντας πως

θα έκλεβα λίγη ζωΖώ ακόμα απ΄ τις τικ τοκ στιγμές μου
ίσα για να τις κάνω βοτάνι καθαρής πληγής

-Θα ξαναγυρίσει γιατί θα θελήσει να ξέρει πως ακόμα

κι όταν ξεμπερδέψω μ΄ όλες αυτές τις πρόστυχες αυταπάτες

-Τη σημαία μου θα κρύψω μακριά απ΄ τον άνεμο όντων
που  ερωτεύονται τη φυγή τους μέχρι να με βρει η τρέλα 

μια απάντησης που θα με συντροφεύσει μέχρι κει

που δεν έχει πεθυμήσει να υπάγει η δειλή μου σκιά