Γιούπι! (β)

-Μέσα μου ζει το σύμπαν που περιμένει
Ευτυχώς δε μετριέται μ΄ αξιογάμητες ώρες

Έξω σε λεωφόρους ζει τ΄ ανίκητο μου "εγώ"

και κάθε στιγμή γεννάει έναν επιδέξιο κώλο 
που τον φασκιώνει λερό παρενδυσίας βρακί

Λεν πως δεν έμαθε να στολίζετε 

κι ωσάν βαδιστής σε πασαρέλα πεζοδρομίων 

με σατέν φόρεμα προβάρει ακρωτηριασμένο 

θῆλυς σώμα που προσπαθεί να ηδονίσει

επίγονο ξερόλι φονιά μ΄ αστείο μουστάκι

-Απάτη τ΄ αποκαλώ στο έτσι για το ροκ 

του φαιδρού μου κύκλου θαρρώντας ρεμπεσκέ

πως η σοφία του είναι αυτό που περίσσεψε 

απ΄ ένα ακόμα ζωής ρεζουμί διά το -όσο" και το -κάτι" 

που σκουντάει τον συμβολικό στόχο του κέντρου της 

μόνο και μόνο -

να μη μάθουμε ποτέ διατί ζούμε σ΄ οίστρο κι ύπνωση
-Το ποθητό μου εγώ  ήθελε να με μπλέξει μ' αυτό 

που φοβόμαστε και δε γνωρίζω αφού χνότο συνηδονής 

ήτοι μη σκατάλληλον και μπαχάρια μου πάγωσε 

με παλτά αγάπες τις ζωές 

-Ευτυχώς ρωτεύτηκα σλαγκεδαίμονες 

κρασισοσοφυτείας δασκάλους που απ΄ τα μάτια τους 

έτρεχε νερό με γεύση το -όχι" της ύπαρξης 

-Τους καλωσόρισα 

κι έγινα λύτης δρόμου που δε σκοτώνει 

με λερωμένο χιτώνα σκέψης εθισμένες συμπεριφορές 

στη λαιμαργία ενός σύγχρονου ασταμάτητου εμετού

Δυστυχώς οι φθηνές άμυνες του -σας γαμώ" δεν άντεξαν 
στ΄ αξιοθαύμαστο φύσημα του φοβού κι ωσάν ανθρωπινό 

απότιστο δέντρο με το καλό της σκέψης έμαθα να ριζώνω 

σε μεγάλες κακές σκέψεις ωσότου ξεμάθω να χαρίζω 

το "να" του θανάτου μου στο "εγώ" της ζωής

Δες -

-Ο φόβος είναι το τοτέμ της σύγχρονης λατρείας γιαβρούμ -

πουλάει αέρα ωσάν ένας εξωγήινος θεός με τσοκέφάλο μέγα

μικρά χέρια κι έχει σταματήσει να μας κοιτά χλευάζοντας 

Απ΄ τις γωνίες του δωματίου μου ακούω τη φωνίτσα του -
-Δεν θα μάθετε να πεθαίνετε για να ζείτε
-να ζείτε για να θυμάστε -να θυμάστε για να ν΄αλλάζεται

σώβρακο κιλότα τρόπο αποφιδώ τρύπα εν μη εγρηγόρση
Αυτή ήταν η τελευταία του φράση πριν βγει στη σύνταξη 
δω και χιλιάδες έτη λες και το "τίποτα" μουσουτου

είναι ο αντικατοπτρισμός  του "εγώ"  όπως κι αν το μπανίσεις

Άκου -
Το θεόσταλτο "τίποτα" μας φροντίζει ωσάν μήτηρ νοσηλεύτρα 
Ωσάν από μηχανής θεός μας αφήνει να ξεφεύγουμε απ΄ αυτό 
που ξέρουμε να κάνουμε καλά έτη - αιώνες το ίδιον
Μας κερνάει ληγμένες καραμέλες με γεύση παχιανής αγαπούλας
Μας αφήνει να γυμνάζουμε τον χαμένο τσαμπουκά του εαυφτού 
με χρήσιμα ηλίθιες ερωτήσεις σ΄ ακατάλληλους ανθρώπους
-Το λυτρωτικό -τίποτα" 

είναι το φανερό μυστικό  μου που ποτέ δεν υπήρξε
-Το ανακάλυψα κρυφά προσπαθώντας να εστιάσω σε κάτι 

που ηδονίζει ίσα να ξεγελάσω τρόμο κι αφόδευση
διά μέσω μιας οποιασδήποτε αρνούμενης θετικότητας μου
-Ήταν δύσκολο να ξυπνήσω σε χορταριασμένες συμπληγάδες 
γιατί ήξεραν πως θα με συν έθλιβαν όπως το παπούτσι 

την αξιοθαύμαστη κατσαρίδα στη γωνία της
-Ευτυχώς το "εγώ" μ΄έμαθε να μη παλεύω παλεβοτανίλ με φόβο 
και θελκτικός ωσάν μπονταίος ποζάρω εις το "τίποτα" -δες (δις)
γλιστρώ ακόμα και ξεφεύγω χωρίς ακρωτηριασμούς από φάκα 
Επιβίωση και σιωπή αντιβίωση
Παλέψαμε και γλιτώσαμε
Αρκεί που καταφέραμε να εστιάσουμε σ' αυτό που μας κάμει 

να τρέχουμε μακριά από της  ομορφοβίας τα καπούλια
Ανοίξαμε με λιγοστό πνευματικό παρά πόρτα ύλης των πολλών 
Διαλογιστήκαμε μ΄αυτό που άγνωστα συναρπάζει μούσι και θεωρία
και παράγει ανεξερεύνητο έρωτα για ζωή ουχί για θανάτους
-Βουτώ το κεφάλι μες τη λίμνη μου κι η όποια θέληση με κάμει 

να το σηκώσω αψηλά σαν πέος ν΄ αναπνεύσω ίσα να σωθώ από τι;
Για δυο λεπτά μέρες ζωές χωρισμένα με τέλος κι επινοημένη ανάστα

Μόνος περήφανα έτσι -βρήκα δύναμη δανεική από μια σάπια αποθήκη 

παύοντας ν΄ αρνούμαι τις  δονήσεις του - απλά υπάρχω" ψάχνοντας 

τον τρόπο να ζεστάνω πλουσιοπάροχα την σοφία του κώλου μου 

μ΄ αυτό που έχει δύο πρόσωπα π΄ αρρωσταίνουν - θεραπεύονται

ασπρίζουν - μαυρίζουν κι απαντάς με ναι η όχι;

-Θα βρούμε το σκοτάδι μέσ΄ από ψεύτικο φως δικέ μου
Πολύτιμο πηχτό σκότος
Είναι η δύναμη του απολιθωμένου καλού που μας γλεντάει 

με φθηνές ρεκλάμες στη πλάτη επερχόμενου κακού σε φινάλε βραδιάς 
-Κι οι μέρες με διδάξαν με σύραν κει που δεν υπάρχουν απαντήσεις
παρά μόνο μελαγχολική ησυχία που θεραπεύει τικ τακ αναπνοής κερχανά
π΄ ανακυκλώνει τον ανθρωπινό διασυρμό φορέβα 
Το -τίποτα" θα περιμένει 
Θα περιμένει μ΄ ασταύρωτο χέρι
έως ότου νιώσουμε τα καρφιά να μπηχτούν μια κι όξω
σε παλάμη θεών που ζουν εθισμένα μες στο όλον και πιο -διά τι"

Μέχρι τότε -ακόμα και τότες η πίστη στο "τίποτα" 

θα διαχέεται σε φυλλωσιές σκαλωσιές του Μαστραντώνη 

καμένων ανθρώπινων δέντρων και μαζωμένες υπογραφές θανάτου

που θωρώ θωρείς θωρεί λες και κάτι σκαρφαλώνει σε κλαδί μη σκέψης 

ίσα να ψάξει κατά μήκος εποχής που ήταν μακριές οι φούστες  

αγαπόσκονης πλοίο εαυτό που χρέωσε φράση -

-όλα δαύτα ζουν και πεθαίνουν από συνήθεια παγανιά

-τι είναι συνήθεια;