Δι άδε σα

Φρόντισε εαυτόν
Πες την πιο φτηνή αλήθεια που πουλιέται ακριβά κι αποθηκεύεται
στη καμπούρα μιας ρόμπας στρουθοκαμήλου συμπεριφοράς
Αδυνατώ
Χάρισε τον σπάνιο εμετό σου στην τριχωτή χολέρα αυτού
του αγκυλωμένου πλανήτη με τις κρυφό μεσαιωνικές ανάγκες
για ηθική αποκατάσταση της εξουσίας του
Αδυνατώ
Στείλε ιαματικές ευχές στα βολεμένα απομεινάρια
των ένοχων μανάδων αυτής της χώρας
Αδυνατώ
Ζήσε κάτι στιγμές ύπουλες τιποτένιες νεκρές όπως αυτές
που ζουν τα σύγχρονα πρωτεύοντα θηλαστικά
Αδυνατώ
Βγες στο μπαλκόνι και κρεμάσου απ΄ τα κάγκελα του ξημερώματος
ελπίζοντας πριν πέσεις στο κενό να σε μαγέψει κάτι
απ΄ τις κρυμμένες σου σκέψεις που δεν γίνονται πράξεις για χάρη
του -άντε γαμηθείτε όλοι " ισοπεδωτικά κι άδικα
Αδυνατώ
Γίνε ένα βολεμένο απομεινάρι του εαυτού σου
Αδυνατώ
Επικοινώνησε με εγκεφαλικές χειροβομβίδες μιας χρήσης
απογυμνώσου για ένα ξεκατινιασμένο βράδυ
ωσάν απολιθωμένος καταθλιπτικός δεινόσαυρος κάνοντας κάτι
υπέρ του ροζιασμένου κώλου σου για να σωθείς σαν πικρή καραμέλα
Αδυνατώ
Δοκίμασε τον μοναδικό τρόπο του "Ποτέ" και του "Πάντα" για να πάψει
η έννοια σου για τα κατακάθια μιας παλιάς ζωής που γέννησε νόθα νοήματα
και μουσκεμένους εντυπωσιασμούς απ' τις εποχές της χουντικής δεκάρας
Αδυνατώ
Δείξε αντίσταση σ' αυτό π΄ αρκούσε και δεν ήθελαν δεν ήξερες δεν έλεγαν
κι αλήτεψε ξανά όπως τότε στ' άγουρα έτη σου σε γειτονιά με μουσμουλιές
Αδυνατώ
Άλλαξε το τσιμεντένιο μαξιλάρι που στηρίζει την πόρτα σου 

και περιμένει μισάνοιχτη να την σκουντήξεις μόνος κι ήσυχος 

σκοτώνοντας τη νιρβάνα που επινοεί ο "άλλος" εαυφτός
Αδυνατώ
Σταμάτα να είσαι ένα καλοκουρδισμένο κι επινοητικό ρομποτάκι στην σειρά 

που διεκδικεί κρεβατάμπλ μερίδιο συνενοχής σ΄ έγκλημα που θα ξαναγενεί
Αδυνατώ
Μη ρωτάς -Ποιον θα σκοτώσω κατά παραγγελία σήμερα;"
Αδυνατώ
Έχεις καταλάβει την απάντηση που έχει δώσει ο γέρο νέγρο δικτάτορ χρόνος

πως το μόνο αφιλοκερδώς που απέμεινε να σκοτώσεις είναι το εγώ σου;
Αδυνατώ
Γιατί συνεχίζεις να ξεγελάς τον νου μέχρι να γίνεις λιωμένα σκατά
θαμμένα σε χωματερό κάθε φορά που μια δομημένα καλοπαιγμένη
και γαμημένη έννοια σε ποτίζει με την μέθοδο της επαναληπτικής καραμπίνας:
Αδυνατώ
Φτάσε όλο και πιο κοντά στα τοξικά συντηρητικά και το κλάμα της ζωής
που είναι γεμάτη χρηματισμένες ψευδαισθήσεις
Αδυνατώ
Γιατί δεν παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής μες τη βαρέλα του θανάτου σου
καβάλα σ΄ αυτοσχέδιο μοτοσακό κόντρα σ' αυτό που κάτι τύποι
με μαύρο κοστούμι με πορτάκι και βλοσυρό βλέμμα σ΄ έπεισαν πως είναι το σωστό;
Αδυνατώ
Πότε θα εστιάσεις πάνω στη πλάτη σου που είναι στολισμένη με σοφά βουζούνια
και μέσα τους φωλιάζει ο πόνος κι η πορεία σαθρών σκέψεων που τόσα χρόνια
κόβουν ξινισμένες βόλτες στο κρανίο σου που θέλει να κοιτά ανάποδα μα δεν μπορεί;
Αδυνατώ
Γιατί δεν θωρείς ανάποδα τον έρωτα ανάποδα τους ανθρώπους 

ανάποδα εμένα ανάποδα μια ζωή που σακάτεψες και ποτέ 

δεν θα σε πείσει κανείς πως είναι ωραία δε θέλει αντίδωρο τις νύχτες 

και δε λογίζεται με μάτια που τσούζουν από λεμονόλογα;
Αδυνατώ
Γιατί συνεχίζεις να επικαλείσαι τον μεγάλο επινοημένο πατέρα της μηλιάς
των παραβολών και του ξεγλιστρήματος και δεν κοιτάς τον θάνατο κατάματα;
Αδυνατώ
Έχεις καταλάβει πως ζεις την ζωή σου στη χώρα των απαντήσεων
και των σοφών ανάπηρων που τα ξέρουν όλα τα βολεύουν όλα 

μες σε μια άρπα κόλα απάντηση πακέτο διυλίζοντας κώνωπα με αρίδα 

τεμαχίζουν τη μαγκιά σε πρωτόγονες πριονοκορδέλες 

και μασάνε τον θάνατο τους ωσάν βλάσφημα εξαρτημένα πεντάχρονα;

Αδυνατώ
Γιατί δεν γίνεσαι ένας αυτοεξόριστα σοδομισμένος που γουστάρει να κερνάει 

τη μάνα του τσίπουρο και τσιγάρο ίσα να μοιράσεις γράδα και νικοτίνη 

που ξεδίνει ξεκούραστη ξεπαράταση ξεψυχής στη μήτρα αψηφώντας 

τους φονιάδες των προβάτων με το ξεχειλωμένο καβάλο και τις θηλιές στα λαιμά 

που ρητορεύουν πάνω σε δέντρα ελπίδας που φύτεψες τις Κυριακές;

Αδυνατώ
Σταμάτα να κοιτάς πως περπατούν στα καλογυαλισμένα τους ορύγματα 

που μέσα τους φτιάχνουν διαχωριστικά τσιμεντένιων κλουβιών
στήνουν πάγκους και πουλάν καταστροφή απλοϊκό θάνατο κι αντίπαλα σιχτιρίσματα
Αδυνατώ
Γιατί δε λες φοβιστερά κι ομοφυλόφιλα σαν επινοημένος διαολόσπορος σε σύγχυση
-Εγώ θα το παλεύω χωρίς να ξέρω γιατί το κάμω"
Αδυνατώ
Πότε θα γίνεις ξένος δωρητής σάρκας ίσα για να μάθεις να ξερνάς 

τις μέδουσες που κολυμπούν στο αίμα μου;
Αδυνατώ
Ως πότε θα περιμένεις κάποιος να σε σπείρει για να ριζώσεις 

στο δικό σου κομμένο βουνό απότιστος από πουτάνες βροχές;
Αδυνατώ
Φτάσε μπουσουλώντας περπάτα προσωρινά στο ένα άκρο
προσωρινά καταστρέψου προσωρινά άσε να σε δοκιμάζει ο "άλλος"
προσωρινά μάθε ν΄ απαντάς στον τόπο που γέννησε την ερώτηση
φιλοσοφώντας έστω με τ' αφάρμακα εμβόλια Καστοριάδη Ράμφου Γιανναρά
Αδυνατώ
Γιατί επιμένεις ότι το -Κάποτε" θα σου απαντήσει με σίγουρη ανοσία
στις βδελυγμίες και τα κελεύσματα του ουρανού στο -
-γιατί ρουφάει τη ζωή με καλαμάκι βουτηγμένο στ΄ άγνωστο
η φοβισμένη μας μπλόφα" ενώ θα στο πει ο "άλλος" που γαμημένα επινοεί 

αυτό που αντέχεται μα θέλει κότσια και προαυλισμό για να το κάμεις 

δοκιμασμένη πίστη τάμα στη τρέλα χαράμι ομορφιά της για τους άλλους;

Αδυνατώ
Γιατί ανάβεις σπίρτο στον φόβο ποντάροντας σε μια επινοητίκ γιούνιβερζ μάνα
που γέννησε με δολοφονημένους κρίνους κι ανάπηρους πελαργούς;
Αδυνατώ
Έχει πλάκα να ζεις εξομοιωμένος με τα πασαρισμένα σκουπίδια και να μη νιώθεις
πως είσαι τυλιγμένος με σάβανο ζωής που πάντα στην ούγια του έχει ραμμένη 

μικρή ταμπελίτσα και πάνω της γραμμένη την λέξη "εγώ"
Αδυνατώ
Πότε θα μάθεις ν΄αντιμάχεσαι χωρίς τυμπανοκρουσίες φανφάρες σε πλατείες
αυτό που θ΄αλλάξει τον κόσμο προφέροντας με σωστή άρθρωση -το ποίμα;"
Το ποίημα που ούτε ρίμα έχει ούτε νόημα βγάζει ούτε επινόησης αληθώς ἦτο

Αδυνατώ
Δάνεισε τα παιδιά σου το χωράφι τους χιτώνες που δεν φόρεσες
τ΄ αποκαΐδια μιας λεπίδας στο λαιμό του Bukowski για να μάθεις να -σε αγαπάς"
Αδυνατώ
Πίστεψες ποτέ πως το πολυπλοκότερο μάθημα εν ζωή είναι αυτό 

που ομοιάζει με χλωρό λίπασμα πάνω σ΄ ότι σ΄ αρρωσταίνει 

από άγνοια θανάτου πριν τον θάνατο;
Αδυνατώ
Εστιάζεις ακόμα στ' ότι είμαστε εδώ για να φιλοσοφούμε 

με την μέθοδο του ass claping γνωρίζοντας πως ο πόνος δεν είναι απαραίτητος
είναι όμως πιο δυνατός απ΄ τους τυφώνες του νου κι ομοιάζει με τέλεια τρυπίτσα 

που βράζει σε μια κοινωνίτσα κατσαρόλα μα φοβόμαστε να μπούμε στη δίνη της;
Αδυνατώ
Έχεις φτιάξει παρά το προχωρημένο της ηλικίας σου φωλιά με χνώτα ίδια;
Μια μικροκοσμική φωλιά που θα ΄ταν ο ιαματικός σου στόχος ίσα να μπορείς 

να εστιάσεις στη γιατρειά της βασιλομήτωρ η του γορίλα 

σκοτώνοντας το χρόνο που θεραπεύει;
Αδυνατώ
Γιατί επιλέγεις να σωθείς εσκεμμένα η να πεθάνεις αυτοκαταστροφικά
αφού κατά βάθος ήσουν ένα αυτόνομο παιδί 

είσαι ένας σκονισμένος μεσήλιξ
και θα παραμείνεις ένα μπαγιάτικο αποστεωμένο άστρο 

που δεν αγάπησε τους εφήμερους θανάτους του νου του;
Αδυνατώ
Τίποτα δεν πάει χαμένο τελικά
Ούτε καν ένα επιπόλαιο -άντε γαμήσου"
Ακόμα κι αν πιστεύεις πως εσύ καβαλάς την μπουλντόζα ενός εαυτού
που ακόμα αδυνατείς ν΄ αγαπήσεις το σώμα του
αδυνατείς να σε γράψεις σ΄ όρχι μπούσουλα που απομένει 

γιατί πάντα θα ταΐζεις τον νου σου μ΄ αντίπαλα τραγούδια της σκούπας

για χάρη της άλλης πλευράς