Ρέστα

Δεν είμαι θύμα

Είμαι αιχμάλωτος μιας θερινής καριολίτσας που δεν τη βαριέμαι ποτέ

Ένας γκέι υπηρέτης που μυρίζει τη χημική αλοιφή μιας ματαιότητας 

διδαγμένης πάνω στην αντηλιασμένη καλοξυρισμένα γραμμή του μπικίνι της 

κι ενός υφάσματος που ήθελα να ασελγήσω πάνω του

Η στύση γαμητό είναι ζητούμενο στιγμής που κερδίζεται δευτερολεπτοχυσιά 

ωσάν χρόνος ομιλίας στα whats up φτωχομπινέδικων κινητών 

του μεγαλύτερου προς ώρας in vivo αποτυχημένα ανθρωπινού πειράματος 

-Μιλώ στην τρύπα του 

τόσο όσο αυτό με κάνει να καταλάβω πως είμαι θύμα της σκέψης μου

Κωλοκαίρι είναι

κι η ψευδαίσθηση πρέπει να έχει οσμές από λαδόκωλλο κι αρωματερί 

που χύνεται απάνω στο ζητούμενο της φαντασίας λουόμενων
μιας αμμουδερής παρενδυσίας με αλμυρές προτάσεις απογύμνωσης κάτω 

από διαφημιστικές ομπρέλες με φραπέδες και ξεκοιλιασμένα τάπερ ντροπής

Μόνο οι μυρωδιές μπορούν να μας  κάνουν αθάνατους στ΄ αβαθή 

τόσων θαλασσινών αιώνων που μας έμαθαν να χαμογελάμε πίσω 

από ένα ξιπασμένο λάθεμα με φθηνό κρασί κι αποτυχημένες μακαρονάδες

που σημαίνουν έρως με γεμάτη γαστέρα από βραδύς κι άφθονη πρωίας κοπριά

Δεν είμαι ένα διεστραμμένο πιόνι λέσχης πιστό σε άγιες νηστείες

Αυτοί θέλουν να καταστρέψουν την ομορφιά εξαφανίζοντας κάθε σπάνιο θήλυ

που δεν πρέπει να νιώθει μα πρέπει να ακούει με υποταγή και να θεραπεύει

μ΄ ένα δεκάλεπτο  χυσὀστυφο σπέρμα στο στόμα του τους ξινόγαλους 

τους οργισμένους τους προβληματικούς τους ταριχευμένους που επιδεικνύουν 

τα παρεό τους σε μουσείο με καταθλιπτικά μουστακαλίδικα ομοιώματα

-Βαρέθηκα αυτούς που δήθεν γνέφουν στο αναλυόμενο σύμπαν ενώ αυτό 

αδυνατεί να μαντρώσει στον στοργικά αρπάχτουλα νου του μπάζα σε ρέματα 

χοντρές με έπαρση 

παντρεμένους σε διάσταση με παιδί βάσανο

δεκαεξάχρονα με αγαργάλητο κουβά μέσα τους 

γιαγιάδες με βουλές πεσμένες στα ψίχουλα της μαύρης από πένθος φούστας 

κι είδωλα σε χιονισμένα τηλεκοντρόλ σάπιων κουτιών με σκατένιο εμπόρευμα

-Με βαρέθηκα αδελφέ γιατί ακόμα υπάρχω και σήμερα μαχίμι 

με το σώμα και τ΄ ανεφίκτ κενό του -δεν ξέρω"

-Πότε θα πεθάνω επιτέλους πηδυό μας

να περπατώ χωρίς λόγο σε πλευρό ανθρώπων που μύριζαν άνθρωποι

-Πότε θα πεθάνουν επιτέλους

να ψωνίζω bio μαλακίες για να ξεγελάσω τη χαμένη πίστη του νεραιδόκοσμου

-Πότε θα πάψεις να με ξεγελάς με συμβολισμό και μαργιόλικο παραμύθι του παρά

ίσα να φοβάμαι και πάντα να χαίρομε με θάνατο ενός παλαιού γνωστού

-Πότε θα ζήσω επιτέλους

να θαυμάζω την ντυμένη γύμνια εξιστορημένων γυναικείων κορμοράνων

-Πότε θα με γαμήσεις αιώνια για να τρομάξω

ίσα να μιλώ με τον ίδιο τρόπο που μιλάω πάντα στου ίδιους γνώριμους

-Πότε θα ανακαλυφθεί η γλώσσα των κωφάλαλων ημίθεων

να μετρώ τα γράμματα που απομένουν από λέξεις σε μηνύματα
που στάλθηκαν σε παραδείσους για να παγώσουν τον χρόνουλα του "ξεχνάω"

-Πότε θα σταματήσει αυτό το σκατολοίδι με τα υποκατάστατα όσο

τ΄ αδέρφια μου υποφέρουν ρε μπράβοι του σκατομαύρου μπακοτσέτουλα

-Ευχαριστώ τους επινοημένους σας θεούς αφού δεν υπερεκτιμώ τόσο όσο ετότες

Έχει πέσει σε ψυχικό κώμα η μιλιά κι η κάθαρση γράφοντας -
-ότι πλέον δε μπορούμε να τα πούμε κατάφατσα"

Θα συνεχίσουμε λέει ν΄ αλλάζουμε βρακί βάζοντας για τα επόμενα χίλια έτη

έσχατες θανατερές γιομάτες προσδοκία σκέψεις στο απαίδευτο του νου μας

γιατί κάτι μας σκουντάει στην απομόνωση του κερατά και δε ξέρουμε τον τρόπο
να το παλέψουμε παρά μόνο μ΄ αυτοταπείνωση και φλου αρτιστίκ αυτοκαταστροφή

Και να το γιατρικό του ενός απ΄ τα πολλά πέρσοναλ -ευτυχώς"

-Ευτυχώς εξιλεώνομαι κερνώντας άλλο ένα τσιγάρο τη μάνα

μαλώνοντας με το στομάχι

τα πόδια

το κεφάλι

τα χέρια

την καρδιά

τους μυϊκούς σπαζμούς

τα εμετά

τα ονειρόκωλα που δε καταφέρνω να ορμηνεύω την επόμενη του ξυπνιγμού

κουρασμένος από επινοημένες αρρώστιες και μια κι όξω θανατικό

Ευτυχώς και ρε -

-Είμαι θύμα του μοναδικά ανεξέλεγκτου διαδικτύου

-Σερφάρω στο ζητούμενο της αστόχαστης ύλης κι ιδρώνω από σκέψεις 

που μου προκαλούν βαρεμάρα γκάβλα και φυγή 

κι αυτό το λένε -

-κακή εθισμένη καθημερινότητα οι άναυλοι δημαγωγοί του παπαροσωστού

-Είναι αστεία όλα αυτά 

παρμένα από αγγλικό κρυόκωλο ανέκδοτο ρε συντρόφι

-Είμαστε ξυλοπόδαροι που πουλάν μεζεκλίκια για πεντάχρονα σε πανηγύρι 

μασάμε πιάνοντας τοίχο μη τυχόν γκρεμοτσακιστούμε

και μετά πονηρά ζητάμε μεροκάματο απ΄ τον ντιλαδόρο του νου μου σου του

-Έχουμε πλάκα δικέ μου κι υλικό για ολ γουέδα ταπείνωση

Πάντα θα έχουμε αφού παίξαμε την αλήθεια και τη χάσαμε σε ξεγκάβλωτο τζόγο

-Τα ρέστα μου αδερφέ 

-τα γαμημένα μου ρέστα θέλω πίσω