Μουσική ασανσέρ

Άλλη μια σπάνια καλοκαιρινή νύχτα σπέρνω βαρύγδουπα λόγια 

εις την οικουμενική γη του άθλιου -όλα καλά"

Η μουσική μου αργοπεθαίνει στων ήχων την εντατική

Γουλιά και κατρακύλα τα γράδα αγκυλώνουν στο λαρύγγι

Δύσκολη χαρά ακόμα

Χωρίς μνήμες
Μόνο ριζωμένες διαπιστώσεις

Μια μέρα πριν πεθάνει ο Elvis πίστεψα πως θα μπορούσαν 

να μ΄αγαπήσουν φτωχές Λατίνες με τη μαστοριά της ανέχειας τους 

που κουβαλιέται σε οικοδομική no name σακούλα 

Τότε έμαθα πως η αγάπη δεν έχει λιμασμένα κλειστά φιδίσια μάτια

κι αρχαία νομίσματα σφηνωμένα με τσαμπουκά πάνω τους 

για πούτσα ξίδι και καλό ταξίδι παρά πως ομοιάζει με πρωκτό 

που αφοδεύει ότι άχρηστο δεν αντέχουν να συνθλίψουν 

οι έσω λάγνες συμπληγάδες της ψυχής του μέσου φθηνού πόνου

-Τότε πέθανε κι η μουσική μου
Κι εγώ συνέχισα να ζω μαζί με το κουφάρι της

Ήταν τότε 

που με ξεγελούσαν αυτοί με τα ισχνά πόδια και τα τεράστια μπράτσα

και πίστευα πως είναι το υποκατάστατο του πατέρα μου 

Αυτοί που λογοδοτούσαν 

και λογοδοτούν ακόμα στ΄ αγαπημένα μου πεζοδρόμια δηλώνοντας 

πως ήταν οι σωτήρες κείνων των εποχών που γράφτηκε μουσική 

για το κακοξυρισμένο rock των λουλουδιών σε live τάφους αθανάτων 

αυτοχείρων φωνών για τα μπατζάκια άπλυτων μαλλιάδων του κοινοβίου

και της ντίσκο των δεκαετιών με τα συμβολικά λευκοβαμμένα σκαρπίνια

-There's a natural mystic blowing through the air? 

If you listen carefully now you will hear

This could be the first trumpet might as we!"

Μετά κηδέψαμε

Ότι άμουσα ήταν ταγμένο σ΄ ένα ξέκωλο -μετά" 

που πουλούσε πουλούσε πουλούσε κάτι απροσδιόριστα πεθαμένο 

σε οικονομική cRock αρπαχτή ηχητική σύγχυση

-Η μουσική μου πέθανε κι εγώ ζω ακόμα μαζί της

Ο Barry

ο James

η κρυφή ομοφυλοφιλία του Marvin

η φόρα παρτίδα του Freddie

ο κακός ιδρώτας της Janis

το σαμάνικο χαμόγελο του Morrison

τα τερτίπια του Waters

ο καρκίνος του Marley

είναι θαμμένα στα ψυχεδελικά κατοπινά χώματα των riff τάφων μας

Κι αυτό που απέμεινε τελικά να ζει μες τα κέντρα υγείας μας

είναι τ΄ αξιολύπητο ενός Μήτρου φονέα πιονιέρων πρωθυπουργών

-Τι πεθαίνει δοξαστικά πισώπλατα στα αυτιά μου;

Πόσα παχύσαρκα δεκαεξάχρονα υποψήφια ομοφυλόφιλα αγόρια

θα εκκολάψουν ακόμα αυτό που πασαρίστηκε

σε άγνωστες 25ες Μαρτίου και 28ες Οκτωβρίου στ΄ αχαμνά τους;

Πόσοι ευνουχισμοί θα πάρουν αναβολή μόνο και μόνο για να θυμούνται 

τον οργασμό που δεν κερδίζεται παρά προσφέρεται φθηνά 

ωσάν βρόμικο σε καντίνα στο πεδίο του Άρεως;

-Δεν ζω

Υπάρχω μόνο με την πεθαμένη μουσική μου

Χοντρές αλλοδαπές με τέλεια επιδερμίδα θολώνουν από σύγχυση

μπροστά στην ανέραστη προστασία της φράσης -μωρό μου"

-Επινοημένε Θεέ! 

-Πόσο βαριέμαι να εξηγώ

Πριν πεθάνουν και τα τελευταία ρανίς σπέρματος έμορφα του πλανήτη 

κι η ασχήμια μου μαζί ελπίζω να ΄χω φωνή να παραμιλώ ίσα να με κοιτούν 

ωσάν τρελόμπα του χωριού οι ένοχοι του κουραδόκαστρου

Έτσι για να ρουφάω τα σωτήρια νοήματα μου δικάζοντας με μ΄ αθωότητα

-Η γυναίκα κι ο θάνατος δεν νικιούνται

Ο εαυτός δριμύτρελος ζητάει ταυτοσκεψία τριπάκια πλήρους αυτοίασης 

εις μάτην αναμονής τινός κι απελευθέρωση απ΄την πνευματική του σκλαβιά 

ενόσω χτικιά με ξινές μασχάλες ντιλάρουν κατινοφροσύνη κι αντίπαλο δέος 

επί δυσκλαίμοιρον πληρωμή

-Ποιό το νόημα του  -είμαι" του -έχω;"

Ανύπαρκτο ανάμεσής σε βολεμένα ναι κι όχι

-Ναι" με αντέχω ακόμα

-Όχι" άλλες πρωκτικές συμβουλές που μυρίζουν δυσκοίλια κοπριά

και ρυπαίνουν δικτάτωρ τραγουδιάρα φύση που αδιαφορεί 

αν μάθαμε να προσκυνάμε το -ναι mea colpa και το -όχι αρχιδαριό

-Κρυμμένος ωραιο(ποιητής) 

αδερφός του φονιά εαυτού μου δέχομαι τον κίνδυνο του διαφορετικού 

και προχωρώ μέχρι εκεί που δεν υπάρχει άλλο Εκ Παύλου καλλονής

-Καλύτερα να τρελαθώ 

παρά ν΄ ακολουθήσω αθόρυβα τα εγώ μιας επινοημένης ζωής 

Είν΄ αυτή που γεννά 

συνέχεια λάθη ανορεκτικές αστοχίες και νεκρή μουσική από νεκρούς

-Η μουσική μου πέθανε κι εγώ ζω ακόμα μαζί της

Οδηγώντας πριν χρόνια το αμάξι της 

Της έδειξα πόσο είχα ψάξει γι΄ αυτήν και με άθλια αυτούσιο ύφος 

τραγουδούσα σφίγγοντας το λιγδιασμένο τιμόνι 

"someone like you"

Βλασφήμιες

Η ακαταλληλότητα του 2 κρίνεται στις ανάγκες

ουχί σε ταξίδι επιστροφής 

πίσω εις την μία και καμία μοναδική γυναίκα που μας γέννησε

-Τίποτα

Όλα μια εξελισσόμενη ερωτική απάτη 

ίσα για να κοζάρουμε ρούχα να περπατούν στο νερό στο ταβάνι

δίπλα

πλάι

πίσω

χέρι χέρι

στη εγκαβλωμένη ζωή του επάρατου 1

Μα ποτέ δεν σταματάς να πιστεύεις απεριμένετος

Πως κάτι σε περιμένει στην κοφτερή γωνία της γκάβλας σου

Θα σε πάρει αγκαλιά της πουτάνας το μαγκάλι τις ώρες που φοβάσαι 

ότι θα λιποθυμήσεις από πανικοτρίκλωλο πανικόβλαμμένο πανικό

Κάτι θα σ΄ ανεχτεί ακόμα και στα εξωφρενικά πρακτέα μανιφέστα 

μιας άχαρης ζωής που επέλεξες να ζήσεις βλαξ

-Θα γελάσεις και θα ξαναρωτηθείς

-Τι σημαίνει αυτή η φωτογραφία για μένα και ρε

-τι σκατά θέλεις από μένα

-τι φαντάζομαι εγώ δίπλα σου χωρίς προσωπικότης

χωρίς αγάπη 

χαμάλης φόβου 

πόρνος του επέκεινα

μισητός σαν μύγα που ενοχλεί

παις προσωπικής φαβορίτας

χωρίς ένα χαζοβιολί στα χέρια μου να γαληνεύει τις 2δυμες ψυχές μας

-Περιμένω όξω απ' τον χειρουργικό θάλαμο

το φινάλε της  εικοσάχρονης πορείας μου στον φόβο του "τίποτα"

Κι ακόμα η ζωΖώ δεν μου χάρισε τραγούδι της

Ακόμα δεν έχει τελειώσει αυτή η καταραμένη επέμβαση

Χριστοί γιατροί του σώματος 
Άχρηστοι γιατροί της ψυχής

Το σώμα επιζεί

-Ακόμα

-Θα τα παλέψω μόνος μοντελέ δέβα γαμού

ωσάν αλυτρούητος φακίρης σε σόου μιας άμουσης ζωής στιγμή

μέχρις ότου με πάρει αγκάλι 

τ ΄αθάνατο τράγουδο του λυτρωμού