Και γίναμε όλοι θεοί
Την μέρα της γιορτής
του επινοημένα δεύτερου θεού
του επινοημένα δεύτερου θεού
Άλλοι από οίστρο
Άλλοι αγκαλιάζοντας τη λήθη
κι άλλοι ποδοπατημένοι
από κατασκευασμένους αγγέλους
από κατασκευασμένους αγγέλους
Τώρα τα βήματα μας
ακούγονται σαν στριμωγμένος αντίλαλος
στις ερωτευμένες χαράδρες
της μιας και μοναδικής ελπίδας
Της τελευταίας
Τώρα πια ζούμε τη γυμνή στιγμή
Κι ο νους γεννάει
μέλλον πολύτιμο κι αισχρό
που το ξορκίζουμε
όλο και πιο μακριά
φιλώντας κάθε σάρκινο χιλιοστό
μελλοθάνατων ερώτων
Κι αν χρωστάμε στις άμυνες και τις κατάρες
που σφαλίσαμε στον κουμπαρά του χρόνου
η δύναμη που χάνεται
θα δείχνει δρόμο
που μοιάζει με σφεντόνα
Κι εμείς
οι πέτρες της
σφιχτά κρυμμένοι
στο λαγούμι
ενός φοβισμένου " Υ "
έτοιμοι να βρούμε τον στόχο
Το πρώτο γράμμα της λέξης
"Ύπαρξη"
Και γίναμε όλοι άνθρωποι
Την μέρα της γιορτής
του επινοημένα δεύτερου θεού
του επινοημένα δεύτερου θεού
Επιλέγοντας έναν γλυκό εγωιστικό θάνατο
κλεμμένο απ΄ το χρέος
που μεταμορφώνεται σε τέρας
που μεταμορφώνεται σε τέρας
με πανέμορφη ψυχή
Τώρα πια δεν κοιτάμε γύρω
Το φωτεινό αγκάθι μέσα μας
είναι βουτηγμένο σε χρέη
είναι βουτηγμένο σε χρέη
ανεκπλήρωτους αγώνες
αθάνατα σύμβολα φυγής
οικτρές μεταβιβάσεις
φθηνές εξουσίες
θεραπευμένες αγάπες
κλεισμένα σε μπουκάλι χωρίς γραμματόσημο
που το ξέβρασε η βροχή της αρχής
και του τέλους
και του τέλους
Ήμασταν όλοι θεοί
Την μέρα της γιορτής
του επινοημένα δεύτερου θεού
του επινοημένα δεύτερου θεού
και χάσαμε την ευκαιρία
να γίνουμε άνθρωποι
Κάποτε θα γίνουμε θεοί ξανά
με την παρότρυνση και την σοφία
της δικιάς μας Μαγδαληνής
Που θα ανήκει σε όλους
Θυσία στο -
"Εμείς"
-Χρόνια ενσυνείδητα εαυτέ