Άλλη μια νυχτιά ζωντανός αδύναμος φοβιστερός
μάτσο περιττώματα μες τον κουβά του
Τη μέρα φοβάμαι το οικουμενικό νόημα
του έξω κόσμου που δε βρίσκω
το βράδυ το δικό μου μέσα - μέσα
Δεν έχει πια και τόση σήμα μάδερς όσο ποντάρω
στο -θέλω να ζήσω" μα δε ξέρω πως
αφήνοντας εντός μου να πεθάνει η σκοτεινίλα
γύρω από έναν αυτοσχέδιο τάφο που κονταρίδα του
υπάρχουν γυναίκες με παιδική μυρωδιά στο σώμα
και γαλήνια ξόρκια τις χαϊδεύουν ωσάν κούνιας μωρά
θα ΄χω ξεμπερδέψει κι αυτές θα επικαλούνται
τη χαρά απ΄τα πανάκριβα νιάτα τους που ξεπλήρωσαν
πλένοντας πιάτα σε μοναχικές κουζίνες
με τον -καθώς ήθελαν" έρωτα τους που δεν παύει
να ονειρεύεται μες τ΄ αφυδατωμένα τους μάτια
Θ΄ αναρωτιούνται τι σκέφτομαι
Πως περνώ εκεί που βρίσκομαι
Αν είμαι τυχερός που δεν υπάρχω
μες την επιτηρούμενη χαρά ενός κόσμου
που λιπαίνει το φορεμένο σώμα του και τιθασεύεται
σ΄ άγνοια για να τηρεί την ισορροπία
ενός υπέροχου νοήματος που δεν υπάρχει
Τα μόνα που θ΄αναπολούσα στο "κει"
θα ΄ταν να ξαναδώ ένα γυναικείο σώμα
να περπατά φορώντας ασημί φόρεμα
στα σοκάκια μιας παλιάς πόλης
λικνίζοντας τα μαλακά του μόρια έτοιμα για παντρειά
ζηλευτά στο πάντα ευωδιάζοντας κλειτοριδική γλύκα
στα μαστόρικα στόματα αρπακτικών
που χτυπάν και φεύγουν με του Ζορό το μεθοδέ
Τη χαρά παντρεμένων γυναικών σ΄οίστρο μ΄όνειρα χωμένα
σε γρουμπούλια κιτρινισμένων από σάλια μαξιλαριών
που ξυπνούν κάθε βράδυ στα chat της ευφυούς ηδονής
για να δώσουν παράταση σ΄αυτό που δεν έζησαν ωσάν πρώην
ασταύρωτα και νυν αβόλευτα κορίτσια πεσόντα εν αμύνη
Θα μνημόνευα τις ιδιαίτερες με τα λοξά μάτια
τα ξανθά μαλλιά και το κατάμαυρο κατσαρό αιδοίο
που περίμεναν ν΄πολυαγαπηθούν από τους πολλούς
κι όχι από τον φοβισμένο εαυτό τους
μοιράζοντας την τσάμπα μαγκιά του θηλυκού νταλικέρη
παντού στα κωλόμπαρα των δέκα ευρώ τους
Θα νοσταλγούσα μέρες που δε λόγχιζα λύπη και χαρά μου
τη σωστοσύνη και το λάθος που αμετανόητα αυτά με κάμαν
να πράττω
να νιώθω
να γράφω
να λέω την αλήθεια μου
και κανείς δεν άκουγε δεν ενέκρινε
παρά μόνο λυπόμουν στα στερνά της δικής μου απόρριψης
όταν μ΄ αγκάλιαζαν και μου λέγαν -δεν θέλω κανέναν άλλον
μόνο εσένα να μου αγαλλιάσεις τις ανάγκες τον νου
να πιούμε κάνα τσίπορο ωσάν αδέρφια ξανά όπως τότες
Μα θα ΄ναι αργά - θα είναι αργά
-Θαμμένος στο -κει"
δε θα νοιάζομαι πια για έναν δαιμονικά επινοημένο κόσμο
-Αν μπορούσα να τους μιλήσω θα τους έλεγα -
-Είμαι καλύτερα δω μιας κι έχω διά παντός ξεφύγει
απ΄ την αιώνια μπλόφα της στερνής γνώσης
-Δω δε με φιλάει κανείς
δεν υπόσχεται
δεν μ΄ αρρωσταίνει με συμπεριφορές
-Δω όλα ομοιάζουν ωσάν μια σιτεμένη φιγούρα λιγούρα ζωής
απαλλαγμένη από μπιρφάντα αρρωστουργήματα
για να περνά η ώρα νεκρά μα είναι αργά
-Θυμάσαι
-Ήμουν άνθρωπος της βράσης κι όχι της αναμονής
-Σου δάνειζα τον δρόμο μου τότε
Τώρα αγκαλιάζεις αόρατα φαντάσσει
δε μπορώ να σου δίνω πια υποσχέσεις λέγοντας -
-θα σου τηλ για καφέ
Ποτέ ξανά
-Θυμάσαι
Ποτέ δεν ήμουν ανερώτευτος απ΄ ανθρώπους σε σύγχυση
γιατί με άπειρες πληγές Εν πριν φύγω έμαθα πως
τ΄ αρπαχτικά είναι σαν τους κεραυνοβόλους κεραυνούς
Τ΄ ακούς να εκτονώνουν θόρυβο κι ηδονή και μετά πουλητάρι
-Ίσως να νιώθω και ξεχρεωμένος
δε μετάνιωσα για τίποτα -δεν ευνούχισα κανένανε
Αντίθετα ψυχή τε και σώμα τι έγραψα με δάκρυο του παντοκράτορ
έστω δαύτα που καταλαβού εκ του δικού μου ασφάλουσλυ πριν-μετά
Άλλη μια νυχτιά ζωντανός αδύναμος φοβιστερός
ένα μάτσο περιττώματα μες τον κουβά του ξεγελώ θάνατο
με την δύναμη της συνήθους εικοσιτετράωρης αποχής μου απ΄τη ζωή
Οι λάτρεις της ζωής ομοιάζουν
με τους οπαδούς του ασέντονου εντυπωσιασμού
κι οι δύσκολα προετοιμασμένοι για το τέλος της
ωσάν τους πιστούς της μακρήγορης ταύτισης
-Δεν περιμένω κανέναν να φοβηθεί τη ζωή η αυτό που θα τον σκοτώσει
η θα τον γλιτώσει με τον δικό του τρόπο -φοβάμαι το θάρρος που εκλείπει
και δεν θα το γνωστοποιήσει κανείς για να βγουν υπάρξεις όσο είναι νωρίς
μες απ΄ τα καβούκια τους ζητώντας συγνώμη απ΄ τον εαυτό τους
-Δεν αναρωτιέμαι γιατί άνθρωποι σε σύγχυση θέλουν να βρουν τη Νιρβάνα
μ΄ αμέτρητες επιλογές γύρω τους ενώ γνωρίζουν το πόσο δειλοί είναι
απέναντι στην ηδονισμένη σύγχυση του ενός
-Θα τους κάνω δώρο μια σοκολάτα και θα φύγω απ΄ τη ζωή τους
μέχρι να σιτέψει το κορμάκι κι ο νους με μοναχικό φόβο κι ερωτηματικά
που δεν θα τ΄ απαντήσει κανείς παρά μόνον ο εγώ
Γεννημένος ρεαλιστής αξιώθηκα να υποστώ την υποχονδρία
μιας επινοημένης πρωτόγονα ηθικο-καφρο-αναθρεμμένης θείας κοινωνίας
Πορεύομαι προς τα εκεί -
που η θα γεννηθεί η σοφία η -η παραφροσύνη και το πρόωρο τέλος
Εκεί που δεν υπάρχει ο φόβος του τώρα δα να στήνει φωλιά στη γαστέρα
να σε κρατά αιχμάλωτο έτη με μια παλιά πληγή δεξιά και πάνω
απ΄ ότι είναι αδιευκρίνιστο ψυχοσωματικά και νεκρώνει τον χρόνο
Ευτυχώς όλα δίνουν πάσα στο δεξί χέρι και στο σύνδρομο των δαχτύλων
του χρόνια ημερολογιακού ερασιτέχνη συγγραφέα
ανεβαίνει στον δεξί λοβό και καταλήγει να σπάει πλάκα με μυϊκούς σπασμούς
έτσι -για να με τρομοκρατήσει πως και καλά θα πεθάνω
αβοήθητος σε χειρουργεία με φώτα ράμπας θεάτρου χωρίς χειροκρότημα
από ύπουλα γνωσταγνώστους που θ΄ αφήσουν άνθος στο ταφόπλακο μου
Άλλη μια νυχτιά ζωντανός αδύναμος φοβιστερός απ΄το σαπιοσέξουαλ του νου
χωρίς τη βοήθεια της θεάς φύσης και δισεκατομμυρίων συμβάντων
Πόση καταλληλότητα να δείξεις μυρίζοντας αγυάλιστα περιττώματα
πόση ευφυΐα να επιδείξεις στη καταδικασμένα νεκρά ευτυχισμένη σοφία
που δεν σου φτάνει -πόση βλακεία χωράει να εκτονώσεις σ΄ ένα σώμα
που σιωπά απ΄ ανάγκη να κάμει εντυπωσιακά ερωτικά ταξίδια
μες απ΄ το βιασμένο κενό του -σ΄ αγαπάω"
Αποχωρώ πάλι οπίσω στον αυτοσχέδιο μου τάφο από συνήθεια -κει
που δε χρειάζεται ν΄ αναρωτιέσαι έχοντας γραμμένες τις ασπιρίνες των δειλών
στο συκώτι που ΄ναι τόσο σοφό όσο και τα οπίσθια μας
Στόχοι επιτεύγματα ανοησίες παραμυθιασμένα τεκμήρια πίστης
που δεν έρχεται γιατί η τεμπελιά είναι πιο νόστιμη από αστακομακαρονάδα
-Δεν έχει σημασία
Έτσι κι αλλιώς δε νοιάζει κανέναν άλλον εκτός από με και το μου ζητούμενο
Άλλη μια νύχτα σιχαμερή κι επινοημένα εκτονωμένη σε λιωμένο παγωτό χρόνο
με κάνει να θέλω να ξυπνήσω αυριόλας πρωινιάτικα με το ίδιο κλεμμένο μεθύσι
απ΄ τα πολλά του Bukowski μα να ΄ναι παντοτινό ίσα για να μπορώ
να είμαι αυτό που πάντα ήθελα -
- λεύτερος
Σταματώντας στα όρια μιας πορείας που θα δώσει σημασία
σ΄ ένα εφήμερο ζωής νόημα
Να σταματήσει αυτό το φρενιασμένο ψάξιμο κει που
δεν έχει καν φυσήξει την μύτη του καταχείμωνο ο νους
Για να εξαφανιστούν οι ταπεινότητες που πια δεν χωράνε στο κρανίο
Για να υπάρχει μέρος μόνο για επιβραβεύσεις της μιας βραδιάς - ζωής
μέσ΄ από πράγματα μικρά
-Εύχομαι σοφές ψυχικές θαρρετές ευρέσεις θησαυρών εν ζωή
γιομάτες νοήματα παρέα με "αυτό" που συνουσιάζει κάθε βράδυ τις νύχτες
ολούθε πονεμένα κι επινοημένα
Μ΄ αυτό που σε μεταμορφώνει σ΄ έναν πουθενά φοβισμένο υπηρέτη εαυτού
ενός χαοτικού "τίποτα"
-Άλλη μια νυχτιά ζωντανός αδύναμος φοβιστερός
ψάχνω τρόπο να μοιράσω τ΄ αμοίραγο
να ζήσω