Φίλα το παζλ μου

Αν ερωτευόμουν τις αρνησίθεες σκέψεις μου 
θ' άκουγε σκιρτώντας η καρδιά

Ίσως έτσι θεράπευε κορμάδι που δε ξεχνά

Αν έδειχνα το ερωτηματικό μου στ' 'όξω που δορυφορίζει 

εις το φθηνό ιερό καθήκον των πολέμων μου

θα γενόμουν καθημερινή μπαζοσύνης συνήθεια

Αν μπορούσα να διάγω αυνανιστής των καθώς θέλω πόθων μου

το λίγο πιο μέσα που κρέμεται στο μύχιο μοναχικό μυστικό μου
θα σταματούσε απεγνωσμένα να μην ενώνεται με κανέναν

-Αν ζούσα στην πιο έμορφη χώρα των ερωτήσεων 

και της δύσκολης σταύρωσης η αρχή της δεν θα ήταν πάντα 

μια φάρσα που ξεπουλιέται συνεννοημένα 

κι όλοι θα γνωρίζαμε πότε θα πέσουν οι τσοντοτίτλοι τέλους

Αν δεν χαμογελούσα ενημερωμένος πια μέσα στον νου μου
δεν θα περιφέρονταν νεκροί που υπόσχονται και ρουφάνε 

τους χυμούς απ΄ τα κόκαλα των παιδιών που δεν γέννησα

Αν σταματούσα να χαίρομε ζάφτωχος ωσάν δρομιάρης 

θα έπαυα να περπατώ ωσάν εκ Παύλου καλλονής υποκείμενο 

που δε ξεχνά πως οι Απόκριες περάσαν

Αν γελούσα λες κι είμαι ο εαυτός μου η βασιλική μου καταγωγή 

δε θα κρέμονταν απ΄ τη δολιοκλωστή του εσωρούχου μιας γριάς 

που κάνει ομοιοπαθητική και τρώγει τα έτοιμα 

μιας ανώτερα αμόρφωτης αλλά κατώτερης μοίρας

Αν αγνοούσα πως είμαι ένα ακόμη παράσημο μέλος Μένσα

του μοναδικού απείρου σύμπαντος που κλέβει ποιόν από λάθια 

και το κακοθανατιό μας η βαρεμάρα της πρώην εμορφιάς-και νυν 

θα έλειπε κούρασελ μες απ΄ τις αναπνοές των φιλιών μου -

-Σε καλοζυγισμένα στόματα βαμμένα μ΄ ανορεκτική πείνα 

που τα προσκυνώ ειδωλολατρικά από σύγχυση με το χέρι του θεού  

αναμεσής στα σκέλια ν΄ανταγωνίζεται λάικα αυτό που ποτέ δε φτάνω

Αν δεν συνέχιζα να χαμογελώ με τα μάταια σαββατόβραδα μου
τις υπόλοιπες βρωμιάρες μέρες έξω από μια πόρτα δε θα ΄βρισκα 

τα επίγεια δώρα μου να τ΄ ανοίγω δίχως να λέω -ευχαριστώ 

σε μια ζωή που την έχω γραμμένη στη σοφία ενός απολεσθέντα αδένα

Αν σβήσουν τα φώτα της παράστασης του -

-από τότε όλα γνέφουν συνεννοημένα με χαρούμενη προσήλωση"

θα΄μουν θαμών συνεύρεσης δικαίου σε πλατεία ξυλοδαρμών χωρίς ελπήδα

Αν έδειχνα τη καρέκλα μου που΄ ναι καρφωμένη σ΄ ατομικές συνεδρίες 

με κρυόκωλο ιδρώτα και μάχες με το γαμημένο σώμα που κουβαλά ψυχές
ίσα για να μάθει να ξεχνά και να επιβάλλεται στο σύμπαντο 

κι όχι σ΄ αφανείς λέσχες που το σκοτώνουν για πλάκα θα ΄μουν έρμαιο 

του -γελώ και θα γαμογελώ" ωσότου να γκρεμίσει αυτή μου η μασκαράτα

Αν χαιρόμουν όσο θα ΄θελα να χαίρομαι για τα ίσια νοήματα 

και τις αναποδογυρισμένες βάρκες 

θα πνιγόμουν βασάνι  απ΄ την αναπάντητη κρετινερώτηση

-Γιατί σώπασε η σιωπή μου;"
-επινοώντας ένα πρόχειρο βολικό συμπέρασμα ισχύος
-Πως η αδράνεια του έξω φταίει που δωροδοκεί το μέσα για να σιωπά

Αν έδειχνα πως γιομίζω τα ουράνια μου με δικά μου αστρικά φτωχολόγια
εγωπαθή ουσία κι ευφυΐα στημένων φόβων απέναντι σε κάτι που δε νικιέται 

επειδή οργανώνεται σκεπτόμενο και δε πετάει πέτρες 

πιστεύοντας πως έτσι θα ξεχρεώσει -θα πρόδιδα τ΄αδέλφια μου 

που ΄ναι κλεισμένα στα σάπια σπίτια τους και γράφουν ζωογόνα 

σε μέλλοντα παρελθόντα μέλλοχρήσιμο

Αν σου έδειχνα τον τρόπο να λυτρωθείς κρατώντας το αιρετικό της άφεσης 

του πυρωμένου λοστού που θα χωθεί στο σπλάχνο μιας ανάξιας βιτρινάτης

κουκλίτσας για παραδειγματισμό θα σταματούσα να γελώ για με

Αν δεν παρότρυνα να γελούν τ΄αδέρφια μου
να χαίρονται δυνατά μες τ΄ αδύναμο του ολίγου που δε τους αρκεί
να στομώνουν τα ξυράφια τους με γαλουχίες ευοίωνες κάθε φορά 

που επιχειρούν ξεχωριστοί να νιώσουν ανάμεσα στου ίδιους που σκούζουν 

ν΄αποδείξουν την ανεπάρκεια του -ζω" δε θα΄μενε τίποτα όρθιο να γομώνει 

τα καριοφίλια της ψυχής τους ίσα για να κερνούν τον εαυτό κόπρανα κι αλάτι

Διότι θέλουν να νιώθουν πως δεν είναι μακριά η πόρτα
με τις χιλιάδες ορέξεις και τον ασταμάτητο πολλαπλό οργασμό

Αν δεν αδημονούσα να σμίξω στην γροθιά μου την καρδιά τους
σαν ανταμώσουμε κάποια μέρα στα λημέρια της υγειάς μας
ίσα για να ξεζέψουμε απ΄ τον κύκλο που μας έδεσε 

τόσα λυπημένα χρόνια μακριά απ΄ την καταραμένη σκουπιδίλα

θα ζητούσα συνουσία με τον όχλο την αφάνεια την ορφάνια 

τις μυαλωμένες ελλείψεις και τα συναφή που ξέρουμε και φάνταζαν πάντα 

στο λυκαυγές μας παιχνιδάκι κουρδιστό για τσαλαπάτημα

Αν χαίρεστε 

Αν γελάτε στα στερνά του βρωμερού τέλους απολιθωμένων δεινοσαύρων

Αν κρατάτε βαμβάκι και μια καλημέρα στα χέρια σας 

ίσα για να σφάξετε τον αμνό της αφόρητης ξεραΐλας όταν χρειαστεί

μόνο τότε το -αν" θα γίνει αστείο παρών

-Τι κι αν σου έδειξε κάποιος πόσο δεν πονά όταν πίνει 

Όταν ξεχνάει ποιος είναι 

-Έτσι κι αλλιώς

ζούμε στην πιο έμορφη χώρα των απαντήσεων και της εύκολης σταύρωσης