000 182

Λυπάμαι τα βραδυνιάτικα

λυπάμαι με το καλημέρα
αφού η καλή μου φίλη πιστεύει σε άρρεν dom θεούς
που μένουν και διεκδικούν απ΄τον 5ο όροφο της θέας των
Μιλούν μ΄ακατάλληλη γλώσσα πριν τη στόχευση
του ζητούμενου σκλαβοπάζαρου και κανείς δε γκαβλώνει
παίρνοντας χαμπάρι τι δεν συμβαίνει 

Μα -
γιατί τ΄ανθρωπινό διάγει φτωχά σε πλούσιους θανάτους;
Γκάβλα αφωνία
Καταθλιπτικό επέκεινα
Φωνή αυτό που θα πείσει άφωνο
πως πρέπει να ζήσεις λίγο ακόμα για σένα
Αγαπώ τόσο
όσο αγαπώ τα σκατά μιας επινοημένης αγάπης
κάθε πρωί μ΄ ορμή και νίκες κάποτε
-Κάποτε θα με αγαπήσω

Πες-
-Θα μ΄αγαπήσετε ξανά τόσο που δε θα με νοιάζει
πόσο αδιάφοροι μαλάκες του -βάφω τοίχους" ήσασταν
τόσο χρόνια μυρίζοντας τον ιδρώτα που ΄χυνα για σας
Ωσάν κρυφό πέθαινα σκολειό

σεις κοιμόσασταν σ΄ ερρωμένα μη Προκρούστη ντιβάνια
ταύτιζα πόνο με δάκρυ μηνών μες το κρανίο να θεραπεύσω 

το ψυχοπονημένο μας επινόημα ωσάν ψωλάνθρωπος
Πες-

-Το ξέρω
Με τη δικιά μας καθάρια ψυχασθένεια γω ειμί ο μαλάκας
Μα -
Ήλιε μου με δόντια
Ζάφτωχο μου άστρο λύσε την απορία χρήστου λυγξ

-Γέμισε με μικρόβια τον άρρωστο πλανήτη που πασχίζει 

να επιβιώσει με ρουφιανομομπίλι κι αιώνια -Εν- ακινησία
με κλασμένα επί καναπέος κι άκλαυτες πολιτικές ευθυχεσίες 
Δες -

Απατεώνες αεριτζήδες ρουφιάνοι επινοητές
της σπέκουλας ρημαδόροι σοφοί σύγχρονοι λάγνοι
Γιατί δε σώζεστε απ΄ ένα Τσαγάνεο -βεβαίως βεβαίως"
αιώνιο
συμπαντικό
ιδεοληπτικό
θανατερό μπαρμπέρικο λεπίδι 

-Κλείσε θα σε πάρω εγώ
Σου εκδώσαν ακατάλληλους γονείς στο 0
Θεό στα 2
Πρότυπα και καλό -κακό στα 5
Γοριλομαιμούδικη στόφα στα 10
Μπρατσαδερό ανδρισμό και κωλομεγλυφάτη θηλυκότητα στα 15
Μόρφωση απ΄ αμόρφωτους στα 20
Οικογένεια βάσανο στα 30
Ξενερωματικές αγαμίες πνεύματι και σώματι στα 40
Νηπιακές ψυχοθεραπευτικές έπειτα -
και τώρα δα κρατώ το πουλί μου μες τα σοκάκια του νου μου

αδειανός και φοβιστερός
-Πες 

-Τα καταφέρατε;
Οκ
Τα λέμε
-Επιστρέφω σε λίγο
-Δε θέλω πγια
πάντα να επιστρέφω στην εκμαγεία άποψη της ζωής
-Γιατί ε;
Διότι είμαστε διαμάντια
Γιατί κάποιο όμοιο αποκαΐδι σου ακόμα κι αν αποθάνεις 
ακόμα κι αν πάψει η google και το blogging θα σε κλέψει 

εν συνέχεια για χάρη του επινοημένου μας πόλεμου
που τον έχουμε χαμένο ούλοι αφού έτσι κι αλλιώς 

όταν μεγαλώσουμε, όλοι πουτάνες θα γίνουμε

-Πες

-Είμαι και σήμερα το καθηβράδινο χαρούμενα πεπεισμένος
πως αν ξέρατε πως θα πεθαίνατε αύριο δε θα κολλούσατε
να σκουπίσετε τον σκοτωμένο κώλο της ύπαρξης σας
στο τελευταίο χέσιμο της ζωής μας 

με το δυσεύρετο της ζητούμενο χαρτονόμισμα της τάδε αξίας 

ωσάν διακείμεθα χαρούμενοι -

Θανατοποινίτες

-Και;

Και τίποτα -

Παις

Ρε!