Δεκαπέντε βήματα

Απάνω σε σμίλη δερβίσικων σκουπιδιών

του τρομαγμένου κρεβατιού μου 

αποκοιμιέται ζωή

Ξεκουράζει ψυχή που εθίζει 

όταν την ζητιανεύω γαρ σε φθηνά 

ολομέθυστες μη σακοράφες παρωδίες πυρ

Φυγοδικώντας εκ του μηδενός μου 

με ζητώ εις γαία μ΄ αναφιλητά μπρος της 

-Εάν ονειρεύεται κάτι π΄ ακουμπώ 

και με γεννά στη μήτρα της αύθις 

ίσα ν΄ανταμώσω θέλγω τη χαμένη μου 

ζαμάνια πυξίδα στης παλάμη της τα δέοντα 

Ωσάν γεραιός λάτρης ενός θεραπευτικού 

φιλότη χορού που δε σκιρτάει μα καλά κρατεί 

γνωρίζω πράματα ουχί διά τη νεγκλιζέ επιστήμη 

Γιάτρεμα είν΄ όλο αυτό που απ΄ τη βάσανο 

ενός επινοημένου πόνου -δις

-συγνώμη λυπάται 

επίλογος Εν ήτοι

μπιλιέτο λειψής αγάπης πιφ και -

χέσε μέσα μου μωρό μου πριν αυτοκτονήσω 

κι αυτό το καθηβραδινό απ΄ την υπόγα μου 

-Κουσουμάρω χομπίστας ζωής αφού -

-εφεύρω χώμα μιας έμβιας τρελελέ αληθείας 

Κάποτε όλα θα δοθούν στο γέρμα μου

ουχί εις Γερμανούς

Κι -

Με φυλακισμένο σπέρμα 

μες τη πρόχειρη φωλιά τους

θα δείξουν αν άξιζε να καιγόμαστε στείρα 

στη νταρκίλα π΄ αντέξαμε αντίκρα 

λες και πάντα θα υπάρχει σε τζιν ρεβέρ 

ωσάν βαρετά γαβ νυν λύκοντα σκύλου σε λουρί

Αγάντα αυτό που θα σου πω και ξέρω αφού αεί 

η θωπεία της είν΄ η πάχνη στα δάχτυλα 

της πεσμένης εις γκρεμνά αληθώς απέθαντης βοής 

Το φιλί της είναι το σύνορο μιας αποίητης ελπίδας 

που φλέγει σε στόμα φωτιάς και δε σβήνει με κάτουρο

μήτε με υγρά στοιχειά τούτης μπαμπακοιτίδας

Δες -
-που χορεύει μια φαντεζί ανάπηρη ανθρωπιά μέσα-

μέσα πέρα και δίπλα στ΄ άπειρα σύμπαντα του μάστορη

Πριν πάω να δακρύσω πλάι της οίδα 

πως ο έρωτας της
είναι ένας λαθραίος πλάνος αντίθεος 

και ζει 

αναμεσίς των δυο εκ του αείποτε φωτός θεού

 -  νου και θάνατο - 

Ετούτοι οι δυο δυνάστες παραδείσιοι μελανοχίτωνες
είν΄  οι παντοκράτορες πριν λαλήσει τρεις αγάπη μου

είναι το λέξημα

ο προορισμός