Ροκαί σαµέ

Κάτι φορές μπορώ 

να κάνω τη γενναία μύγα παχύδερμο άνθρωπο ελέφαντα 

Να πεθάνω ακαριαία μες σε μουσικό σιδερένιο αδικοκούτι 

Να πετάξω σ΄ ανίατα ονειρόκωλα κουνώντας τα χέρια μου 

Να μάθω τι κρύβουν εν οι αγύμναστοι κοιλιακοί του νου μου 

Να σκορπίσω άσκοπα ένοχη ύλη περπατώντας σε ταβάνια 

κι εφτυχιά αναμονής φέιγ βολάν σε δρόμους διαολοδιώχτες

Να ερωτευτώ κάθε λογής ζώο -ζώο μα και να το φονεύσω

πριν λαλήσει τρεις το βόδι,το σκοινί σκόπιμα ακόμα γεννηθεί 

Να μείνω ατάραχος σιμά στη φρίκη της φράσης -να΄σαι καλά" 

Να μηδενίσω το κοντέρ μιας μηχανής π΄ ορίζει χαμένο χρόνο

πριν με πουλήσω με αποψάρα που μυρίζει τα νύχια της
Να βγάλω μεροκάματο μιας ζωής που οχτώ ώρες αποθνήσκει

οκτώ κοιμάται οχτώ καρώ αργοπεθαίνει σε πρώην ρεβυθοχώρα

Να θεραπευτώ διηνεκώς τρέχοντας πάνω σε πρώην δρόμους

κακόφημους υστερόφημων νεκρών κατεβάζοντας γκουστέρες

Να πονάω επί χρόνια χωρίς να κατανοώ γιατί επινοώ πόνο 

Να σέβομαι-ασπάζομαι κάτι που διέπρεψε άνευ ἐμοῦ δίπλα του 

Ν΄ απελπίζομαι κάθε βολά που τσατσοπαγιδεύομαι στα χνάρια 

των δακρύων του Παντοκράτωρ πασπαντού "Εγώ" 

Να πηδάω μάντρες αιδοία φύση τυφλός στο πέρας μιας βολής 

έξω από χούμση πίστη σκορδόπιστη σε σώμα ήδη τιμωρημένο

Να τρέμω τα πρωινά μη τυχόν δεν ξανακούσω αυτονόητα πουλιά 

να κελαηδούν στην ίδια γαμημένη βαρετή ευαισθητογκαυλή μου 

Να σαρκάζω την αξιοπρέπεια μου ειρωνικά κι άσκοπα 

μασώντας ψυχανάλατες σάρκες ανθρώπων με άλφα ψαράκι

Να σέρνω απ΄εκεί χαμηλά τη ζωή μου πάνω σε πατίνι στα 27 μου 

διότι δεν έχω πόδια παρά έχω μόνο ήχο αλλά δεν έχω εικόνα

Να πιστεύω σ΄ έναν ξυλοπόδαρο θεό που ούτε καν μου ΄χει κάνει 

στόμα έρωτα ίσα να σκίσουμε το στόμα μας σε γαλλικό μπιλιάρδο

Να κλαίω μ΄ εικόνες που δε μπορώ να αντέξω αφού δεν έμαθα 

να μ' αγαπώ εις παπόρι αγάπης που με ξυπνά με παλαμοστέλιαρο

Να αυτοπυρποληθώ ξέροντας πως τ΄ άδικο είναι είδος αστείου

ανεξήγητου σ΄ οργασμό δω και πρωκτοπεντετηρίς μύρια έτη 

Να ψωνίζω ευχές και λύπη πίσω απ΄ ακίνητα βουνά πρόσωπα 

στρόγγυλες θάλασσες κι ανθρώπινο αλεξίπτωτο φασισμό
Μπορώ ακόμα να υπάρχω έστω στωικά κι επινοημένα ωσάν φαγί 

στο στόμα μιας φύσης που μ' αγαπά χωρίς να ζητά τίποτα 

απ΄το γώ μου υπομένοντας το σίγουρο πέσιμο του μπερντέ

του -μπορώ σαγανάκι φουσφούρι σφαιράδην μπλα και μπλα πιφ

Όχι πόνος σπάκα
Μόνο εφεύρα αγάπη Εν 
-δαύτο μόνο θέλω και μπορώ