Έκθεση ιδεοψυχαναγκασμών και άλλα καταθλιπτικά σε ύπνωση

intro
Σε λευκό δώμα με αυτόχειρες εξοχές μπορείς να ζήσεις
τις ώρες μιας πεντάμορφης τρέλας που φοβάσαι
Τότε που σε κυνηγά μια εικόνα ένα αιδοίο ένα πέος 

Ένα κομμάτι πνεύμα μια ρόδα ζωή δοσμένη στα ψεύδη 

ένα μαχαίρι κουζίνας ένα δήθεν ρολό χαρτί τουαλέτας 

Είναι οι στιγμές που θες μα δε μπορείς να σκοτώσεις
να σκοτωθείς να σώσεις να σωθείς και κανείς 

μες τον βαθύ του ύπνο δε μπορεί δε ξέρει δε θέλει
να σου κρατήσει το κωλόχερο να μην εγκληματήσεις
Μόνο ο νόμος του Μέρφι κι ο φόβος σε στέλνουν 

για Μις ανάκριση ξανά κατ΄ από βαρετές λάμπες 

κι ανόητες ερωτήσεις από σατράπια όντα

που ζητούν να τους πεις ένα ακόμα ψέμα π΄ αντέχεται 

Να υποκριθείς την αλήθεια ωσάν τελειωμένος αλήτης 

χασικλής θεός όσο η τρέλα σε μαθαίνει κάτι αμόντε απλό 

Πως να κλείσεις δυο φέρετρα μάτια σ΄ έναν μονόφθαλμο 

λάκκο ζωής που αν με ρωτούσες πως μπορείς να γλιτώσεις 

θα σου ΄λεγα -ένας τρόπος είναι να σερβίρεις τη σιωπή σου 

σε πλακέ ανοξείδωτο κονσερβοκούτι την εχθεσήμερον 

με γκουρμέ πετσέτα στο χέρι σε πεινασμένους πελάτες όντα 

Ένας άλλος είναι να μάθεις ν΄ ακούς τους παφλασμούς 

απ΄ τα κύματα του αίματος σου μες την αιωνία φαροφύλξ 

Σουζάνα ζωή χωρίς χρέη εις την τράπεζα μπαρμάνα φύση 

Ότι σου δώσει δανεικό 

έτσι κι αλλιώς θα το επιστρέψεις με τον θάνατο σου 

-Έλα να συμφωνήσουμε μια φορά
Εξ αρχής
Πάντα κάτι στο τώρα θα γεννιέται και θα θλίβει 

τους ψεύτικους σωσίες των τολμηρών αλχημιστών 

του -πέρα από τη ζωή" 

-Ξέρω
Δε με καταλαβαίνεις μα δω και έτη κι εγώ πατώ κουμπιά
πατώ πτώματα πατώ ότι θωρώ μονόφθαλμα πατώ ακόμα 

στο τηλεκοντρόλι μιας ζωής ένα κουμπί μιας ανεξήγητης 

αντίστροφης μέτρησης για να δω ξαναματαπάλι το ίδιο έργο

Μα δε συμβαίνει
-Δε βλέπω τίποτις σφυρίζων διαφορετικό
Μόνο κασέτα καραμέλα που ξεκινά και παίζει -

main
Αν η ζωή διαρκεί ένα λεπτό τόσο μου αρκεί 

να χύσω στον κόλπο της και να κοιμηθώ ωσάν επιτελεστής 

ενός έργου σε βάρος συνηδονής νομοτέλειας που το κορμί 

αν δεν την νιώσει πεθαίνει τα ζώα μου αργά κι αβασάνιστα 

ωσάν ισοβίτης σε οστεοφυλάκα με όθεν φρεάτιο απόδρασης
-Ο κέικ δικέ μου
Είμαι ένας χρονοδιακόπτης άνθρωπος χωρίς "εισαγωγικά"
Αν η ζωή διαρκεί μία ώρα τόσος χρόνος μου χρειάζεται 

να σε βρίσκω φθηνά αφού δε με νοιάζει η πληγωμένη ακρίβεια 

μιας αρπαχτής πληγής είτε σε καμπινέ σε pure tall σκυλάδικο 

είτε σε γραφικούς Άιφελ πύργους με φιλάργυρες ορμόνες 

είτε σ΄ υφέρπουσα κατάθλα παρθούμε όρθια ένα και το αυτόν

Το βρίσκω συναρπαστικά αλήτικο
Ποιος;
Ο Εγώ!
Ένας φασίστας επινοητής
Αν η ζωή διαρκεί μια θλημέρα μου αρκεί να μεροκαματιάζω 

οχτάωρο με γκριντάφ δουλοθεραπεία όσο ο βοηθός τεμπέλη 

δε σκοτώνει ψυχές παρά τις εξελίσσει σε σάπια παγκάκια 

με ζητιάνικο απλωμένο χέρι κι ανεκδιήγητη μοναξιά 

Μάθημα ποίημα για κέντρα ανεπάρκειας κοκόνες 

και θύματα πανικόβλητους στυλοβάτες μα δε γνωρίζω ακόμα 

πως και διατί συμβαίνει δαύτο σε κάπγοιους διατί το σέβομαι 

το μισώ το φοβάμαι και γιατί τεμπέλαρχος = άχρηστος + 

για τους φασίστες-στριες δις πολλούς-λλες pou to krinoun etsi 

Κι εγώ ένα μ΄αυτούς μα μ' επιχείρημα την μακαριότητα του -

-ουδέ σαλεύω"
Αν η ζωή διαρκεί ένα μήνα τότε είναι που θυμάμαι
Τότε θα πληρώνω τα γαμησιάτικα γιατί έτσι μου ΄παν πως πρέπει
μα κείνη τη στιγμή που πληρώνω σκέφτομαι άδολα εγώ εσύ μπορεί 

να θέλουμε μπορεί να μπορούσαμε έστω να ζούσαμε στον Αμαζόνιο 

με ξυλόκαρφο στο πέος η πέντε κρίκους στα θήλυ λαιμά 

ως τα ογδόντα μας έτη αμισθί 

Αν η ζωή διαρκεί ένα έτος ακριβώς τόσο μου χρειάζεται 

να εορτάσω την ασταύρωτη αθανασία μου και το γήρας 

της επινοημένης σκουπιδίλας μιας ομοφυλόφιλα παιδόφιλης 

μοβί τιάρας ιερά πυροβολημένης ταμπέλας από το δίκαια ανόητο 

δίκαννο κατσικοκλέφτουλα κι ενός βαμμένου ξύλου με κακόγουστα 

φωτοστεφανάτα μπαρμπαδελάκια πλαισιωμένα με πολλά 

αλληλούια songz τεμενά στ΄ ανεπιτήρητο μιας ύπνωσης 

που καλά καρτερά και βολεύει μια fear rompa life 

Αν ζωή διαρκεί δέκα έτη θα ΄ναι αργά για το τι είναι σωστό 

για τ΄ανύπαρκτα επόμενα μου μια και τα γονεϊκά μου προτζεκτωράτα

ήταν είναι και θα ΄ναι το άκρων άωτον του κλειδιού που δε πρόλαβα 

ν΄αρπάξω μες απ΄το συρτάρι πριν το πέταγμα μιας ζωής αλήθειας μου
Που δε πρόλαβα να επινοήσω κόντρα σε μπαρουτοκαπνισμένα σκουπίδια 

πριν τη κλειδώσω αόριστος αντί προστακτικής τέροριστίκ για πάρτη μου 

Αν η ζωή διαρκεί είκοσι έτη μου αρκεί ίσα να προλάβω να ζήσω 

τ΄αντάρτικο μιας λόξας με ξένες πλάτες στα μούρη όξω κακών αντίτυπων 

κι ότι κατιμάς παίζει εις ρόμπα μόδα του αιώνιου -διάλε τσ΄απολυμάνες σου
που προ αποφασίζουν τι άρωμα θα ΄χει το εβραιόπουλο ένδον και πέρα 

απ΄ το -τι και πως μας"
Έτσι νιώθοντας ως κέντρο κόσμου που δεν έχει πιο έξω βαρβάτο σύνορο
απ' τα μακαρόνια με κιμά του Μαντολάτου που μας πάει με τσιτάτα 

κόντρα στο τίποτα μιας TV χωματερής -ας αναφωνήσω ταπεινά 

-δε γαμιόμαστε;
-Εγώ στα είκοσι μου δε θέλω δεν ξέρω δε μπορώ να ομιλώ και να γράφω
για την τρέλα του φασίστα μέγα Αλέξη που εχέσθην τι έπραξε πριν 

εξακόσια εκατομμύρια χρόνια για να μην πέσει σε κατάθλιψη 

όπως ο εγώ σήμερα χωρίς ιστορίκ παπάρες εκστρατείες κατά υπόδουλων 

σοφών εξαρτημένων δούλων σκοτώνοντας κόσμο του Marlboro

Μόνο εγώ  και τηλεκατευθυνόμενους μάιντ  μπορώ να δηλώσω 

ενώ πρέπει να τον θεωρώ κι ήρωα μου από σχολική ξεπετσιά καταβολή 

Αν η ζωή διαρκεί τριάντα έτη τότε πολύ καλά και πιστά επινοώ κι υπηρετώ
τα καλοπλυμένα εγκεφαλικά μου κύτταρα από κωλοκοτρωναίους γονείς
Γαμήλια ακολουθώ τα ρύζια μιας απ τις πολλές γελοιότητες του -
-κάνε εγγόνια να εισπράξω λανθάνουσα ευχαρίστησης" λες κι
κατοχικά συνδράμω στα σοφά χνάρια του Δαρβίνου -γεννώ κάτι 

για να γυρνώ το βράδυ σπίτι λιώμα και να λέγω -
-τώρα με θεραπεύει το παιδί μου γιατί εγώ ποτέ αλλά και πότε θα μ΄ αντέξω;
-Θέλω αγάπη απ΄ όξω και κυρίως εξαρτημένη από μικρούς βαβουλάβουλους 

σπαρτούς γόνους ουχί αρχιεργάτη αγάπης τρελά για μένα προς με εντός μου"
Όσοι δεν τ΄ αντέχουν κάνουν παιδιά 

Οι υπόλοιποι τρελαίνονται πνιγμένοι στο σάλιο τους 

-Οκ εργοθεραπεύθηκα και σήμερα
Μαστούρωσα από επινοημένο ένστιχτο
-Πάμε σπόρκα μίζα παιδί μου 
Όλ΄ αυτά με μήτρα - πάτερ έπαρση όμως
Ξέρω - μπορώ - διαμορφώνω το μία από τα γίδια μου - τους
Το όχι άδικα το συζητάω αιώνες μαζί σου οχτρέ μέτριε χωρίς καν να σ΄ αγγίΖω
Αν η ζωή διαρκεί σαράντα έτη τούρκικα τόσα μου αρκούν για να νιώσω 

το τρέμουλο από ψυχοσωματική νηστεία που ΄ναι (τόσο ωφέλιμη η πουτάνα!) 

Πιστώνω τη ζωή μου σ΄ αυτό που γράφω και ζω
Είναι και μοιάζει με μετανιωμένες θηλιές
Είναι κρυμμένη σε πατάρια με σάπια θερμοσίφωνα για πέταμα κι αλλαγή
κι ομοιάζει με ματαιότητα κρυφή αλλά σιωπά
Μη σ΄ ακούσει η - ο βολικά βολεμένος- νη  σύντροφος-  φίσα
θα χαθεί το βλάσφημο όνειρο
Αν ζωή διαρκεί πενηντάρα έτη τόσο πάνω κάτω καθυστερεί να'  ρθει 

μια ρομπατσίνα  αυτοσυντήρηση αφού δε ξέρω τι εστί θάνατος που με σώζει
κι ένα πρόχειρο γκρέμισμα μ' επαναφέρει στον πρότερα πατημό του -ζω"
Αλλά πως;
Θα το βρεις έτσι για το φολκλόρ
Στο υπογράφω μαζεύοντας ψυχολογία
Είναι ο σωστός πρόχειρος δρόμος και το μόνο μη επινοημένο αυτού του κειμένου
Αν η ζωή διαρκεί Ξήντα έτη τόσα μου χρειάζονται για να θέλω 

χώμα κι επιστροφή στ΄ αρχέγονα της θέσεως μητέρας θεάς φύσεως 

Όπως το ποδήλατο δικιά μου -το μαθαίνεις μα η γκάβλα της σέλας κει ανάμεσα 

δε σε εγκαταλείπει ποτέ ωσάν η σκοτώστρα τ΄ αποσμητικό τους
Η ζωή δεν είναι μόνο -καβαλώ καταλαβαίνοντας" μα και -θέλω να αισθάνομαι ζώντας" 

Αν ζωή διαρκεί εβδομήντα έτη ρεσώ ακόμα και τότε θέλω απλά να ζήσω 

ότι δε με δίδαξε το μόνο αυτονόητα σιγουράκι εν ζωΖώ 

Ο καριόλης ηγέτης θάνατας η Ferrari τα τέλεια ζυγωματικά κι οι αυγοθήκες 

στα κωλομέρια μου πριν χτυπήσω στ' άσφαλτα της πατρίδας μου
-Καλά αξημέρωτα όξω από τράπεζες στις τέσσερις τ΄ αξημέρωτα 

φαφλατά παππούλη"
epilogue
Κάποιοι δε ξυπνούν ποτέ απ΄ τον λήθαργο του δήθεν δηλητηριώδους ερπετού
Προφανώς αρέσκονται στο -έμαθα να έρπω και μου αρκεί"
κι όχι στο -θέλω να πετάξω" που δεν τους φτάνει ούτε στο εν υπνώσει τους
-Κίνητρο να γράψω ότι έγραψα ετούτο το βράδυ: δω κι ημέρες -

βλέπω στους εφιάλτες μου πως πετώ κουνώντας τα χέρια μου ωσάν ξυπνοπούλι

-Απλά κουνάω τα χέρια μου μαλάκα 
κόντρα στα επινοημένα αυτοκαταστροφικά -δε ζω" μας
-Πετώ εν υπνώσει" 

μα -
-Πετώ ρε μαλάκα φίλε
-Πετώ θηλυκό μου
-Πόσο μ΄αρέσει να ξαναβλέπω και να ξαναβλέπω δαύτον τον γαμημένο εφιάλτη
Έχω αίσθηση -
πως θα πετάξω πριν αφήσω νεκρός στα χώματα το αμήν των νεκρόφιλων παπάδων
-Πολλές φορές το υπόσχομαι στ' αντάρτικα -θέλω" τ΄ ανύπαρχτου
-Λέω πως θα ξεχάσω για πάντα την υποσυνείδητη μούφα μιας εξουσίας
που δεν χορταίνει με πραγματικές εικόνες
Το ξέρω
Το νιώθω
Το υπόσχομαι κόντρα στο γω μας κι από κει χαμηλά η ψηλά 

θα ΄θελα να ψελλίζω
-Ήμουν αληθινός
-Έζησα δίπλα σου
-Δυστυχώς
Για ότι έγραψα
κι ότι θα μπορούσα να ζήσω χωρίς εσένα
Έτσι