000 185

Χαιρετώ στους δρόμους το γκούρμπαντο 

και τ΄ αζτινάβωτα εκ παντοδυναμίας μας εγώ

Κει αναμεσής είτε μπρος είτε πίσω το βαρετό 

υφήλιο οπίσθιο προσωπείο θα ΄χει πάντα γεύση 

μιας επιδοτημένης αγάπης που δεν έλαβε ουδείς 

από γονείς σε θεά κοινωνία θέατρο σκιάς 

κι εφεδρικούς Αμερικανούς αναλώσιμους φασίστες 

μέντορες του τι εστί -ζω με υπερμεγέθη πρότυπα" 

Εγώ δε τα ξέρωόλα και μη ρωτάς τι ράτσαπαπάρα ειμί

Εγώ  τόσα χρόνια έμαθα πως έχω άσχημο προσωπείο 

και τίποτα δε συμβαίνει αφού είμαι ένας άσημος ξένος

Έχω έμορφο όνομα και ψυχή και τίποτα δε συμβαίνει

Είμαι ένας ακόμα γνώριμος ξενοίκιαστος ρετιρές
Γράψε με με γκρίκλις στα παλιά σου βολέματα 
κι αν ξυπνήσει ο φονιάς σου και με ζητήσεις 

θα είμαι ήδη νεκρός

Τότε έλα εν τάφο μου χωρίς λουλούδια και ρώτα με 

-τι σου λείπει
Δε θα σου απαντήσει κανείς σίγουρα από κει κάτω

Ούτε καν το ταφοπλακέ Εγώ σου 
Θα φύγεις με την απορία πως αίσθηση είναι ότι νιώθεις
κι όχι δεν είναι το διδασκόμενο μέγεθος
Ηδονή δεν είναι ένα παιχνίδι φθηνό ληγμένο και ταγμένο 

εκ γεωμετρίας φασισμού μια διδασκόμενη ευχαρίστησης 

ίσα για να μην τρελαθείς δήθενε διάβαινε η εν ζωή
Εγώ δεν θα ζω να στα ψιθυρίσω -συ όμως θα ζεις 

να τα μεταδώσεις αιώνιε επινοητή;

Θα ζεις μάλλον με το προσδοκώμενο διά της αρπαγής

μιας γριάς μπιστεμένης Ελένης προς βρώση στ΄ανέραστα 

αιγόπους φασίστα Πάρη και συναφιού
Ωσάν την παραμύθα που σου μάθαν κι ακούς ίσα
να σ΄ αφήνουν αλυτρούητο τάχα τις από επερχόμενους 

εκ γέννας κοντινούς  μεσήλικες και μακρινούς θανάτους
Κι εγώ με σπαστό χαμόγελο κατ΄ απ΄ το καπέλο μου
μες τα χώματα σου κι οπίσω από συμπαντικές χούντες
όξω απ΄ το φασιστικό τίποτα μιας γαίας που σ΄ υποφέρει
θα αναρωτιέμαι στα γήινα σου βήματα ψιθυρίζοντας -
-Χαίρε εγώ "
άρπαγα ανθρωπόμορφε άπνους πλανήτη
-Γιατί χαίρεσαι την αρχή και φοβάσαι το τέλος σου;"