Κατινάζ σαλαμάκι

Αμόνοιαστο θηλυκό 

μη ζητήσεις τροφή σιμά απ' το γανωμένο μου σώμα 

Δεν είμαι κλέφτης ξενόφερτο κουφάρι σαπωνοποιός 

της κολακευμένης ηδονής σου
Είμαι ο αυλός του Πάνα που ΄μαθε να παίζει 

με χουνταίο τρόπο παράφωνα για χάρη 

της ακατάλληλης άμπε φάμπε βγε στιγμής του
Είμαι ένας μαβί οίκος ανοχής σοφών Κουασιμόδων

Λεπρών διπολικών κατακλυσμών που νοικιάστηκε 

από γριά τεμπέλα μοίρα τσατσά 

Είμ΄η νομοτέλεια μιας απειλής τρικυμίας που υπήρχε 

ένδον μου απ' το κωλομέρι μιας θεάρας ποττάνας

Πίστη σ΄ ανασκαφή είμαι κι ερωτικής ανοχής πιθήκι 

στα λειψά που μείναν τώρα δα σ΄ ερωτική Μακεδονία
-Πάρε τα αν μπορείς η πάρε το μηδέν 

και στα δύο φαινόμενα λέγω αντέχω αιωρούμενος 

πάν΄από δύο σοφιστείες για πέταμα απ΄ανθρωπιάς κάδο 

άγνοιας και μακροχρόνιας πρωκτόλειας σύγχυσης 

Τα βρίσκω εύκολα όλ΄ αυτά ωσάν μισό γαμήσι 

σε τουαλέτες κωλόμπαρου κάθε πιωμένη νύκτα 

μες σ΄ αγνές κατοχικές ψυχές και πειραματικά στολίδια 

αθάνατης ζωής κατά ενός επίτιμου φόβου όσο η μάνα 

ερωμένη κι αυριανή ανάφτρα ζωή άνοιξε και μας περιμένει 

-τούτο σου καταθέτω 

Όλα κερδίζουν χρόνο ωρολογίου ουχί τσαρούχι πραγματικώς

Όλα μαθημένα είναι να σπαν δόντια με τρικλοποδιά λελεδόνια

να πνίγουν καλούς Σαμαρείτες με καρκίνους στην σκωταριά 

στα πλημμυρισμένα σκαλιά μιας αριστοτέχνισσας ανάβασης 

Όσο κι αν σοφά νομίζει κάποιος μετ΄εφήμερων θανάτων πως 

θέλουν να γράψουν ποίματα σε βιβλία γκάβλας διαβασμένα 

από φοβισμένους θύτες που θα κλάσουν μέζεα εντός 

Ένα ζώο να δαμάσουν χωρίς να υποτάξουν εαυτό ζώο

για χάρη της γκαζιάρικα κατεχόμενης σε τραγικότητα 

βλαμμένης ψυχής των άλλων με συναίσθημα αυτοσκοπό 

-Όσο αντέχω ότι δεν θέλω 

μη με πλησιάσεις με σκέψεις υγρών στοχασμών 

Το στόμα μου  -

μίλησε ένιωσε κατάπιε στερήθηκε κάηκε για να πληρωθείς

κι ουδέ θα ξεχάσω τα γραπτά που επινόησα σήμερα βραδύς

Τους συνειρμούς ενός ξένου σώματος πάνω μου χωρίς σώμα

Τις κηδείες που θ΄ ακολουθήσουν στο ξέφωτο της φαντασίας 

Το σύντομο άπειρο αύριο μαζί σου γιατί όλοι οι κώλοι θέλουμε 

τον μη λυτρωμό σύντομα από ορμή θανάτου του

Κάποιοι με ξεκούραστο ψίθυρο θα πουν -πέθαναν αυτές 

οι κοροιδομηχανές  απ΄ ερωτικό οίκτο για μας" ενώ κάτι άλλοι 

ακόμα θα ζουν αυτό που δεν ξέρουν πως να το νιώσουν

Κι ημείς μάταια να λέμε μέσα μας -υπερασπίσαμε 

μ΄ υστερόγραφη υπεραξία λόγια των τροπολογιών 

αρχαίων αλχημιστών και τη σύναξη όλων όσων γράψαν είπαν 

επινόησαν θεράπευσαν γύμνασαν την αρτηρία του πνεύματος

π΄ ακόμα χτυπάει κι αρματώνεται 

από καταθλιπτικές βλασφημίες υποψήφιων Λιαντίνηδων μα -

-Μη με φωνάξεις με τ΄ όνομα μου πριν σου ψιθυρίσει άλλος 

κει ανάμεσα στα ποδάρια έχω διαλέχτε το δεύτερο κληρικά 

αντίπαλο όνομα εις πλανήτη κι ήρθα να μείνω ολίγο εδωχάμου

πριν φάω τις σάρκες μου χωρίς να σκοτώσω κανέναν 

από φόβο θανάτου όσο εσύ φοβάσαι και μαγεύεις γόητες θεούς 

που δε τολμούν το άπας ερωτικά σιμά 

στο βιντεοσκοπημένο σώμα σου κάθε βράδυ που τους λείπει

Είναι τρόπος να γεννηθεί έπος συντροφικό αυτός

Να σε βρει ο υπηρέτης που ζητάς πάνω σε σοφούς ναυαγοσώστες 

για να σε ξεχάσει το λάφυρο -να με βρω κι εγώ ευτυχώς 

και κούμπωσε το πονεμένο σου κορμί κι αλλού φτυχιό

κι άσε αυτούς που προετοιμάζουν μελέτη θανάτου τον σεβασμό

απέναντι του για να ζήσουν και να θωρούν κουνάμενες ουρές 

από πείνα λες και δε ζητούν χορτασμένο έτη κουραμάνες στιγμές

Ξέχνα αυτούς που θα ζήσουν τρελαμένες ατάιστες 

απ' το χαστουκισμένο άγγιγμα του πρέσβη φαντάρου 

τικ τοκ - δαύτους 

που θα γράψουν υπηρετώντας και θα σβήνουν παλαιώνοντας

χωρίς να κερδίσουν ποτέ τ΄ αληθινό παράσημο της ξεφτίλας

Μόνο θα θελήσουν να μελετήσουν 

με πίστη το εγώ της κόρης και μάνας πεταλούδας ίσα να πετάξουν 

με τα γαμί φτερά της κάθε φορά που κινδυνεύει ο σαπιοχρεόκοπας

χρόνος του χρονομέτρου ρολογιού και της επανάλας ζωίτσας τους

-Κοίτα με μέσα σου
Ζωντανός λογχίζω Επίκουρου ηδονή πλιτς
Συγκρούομαι κάθε μέρα με την ορμή του θανάτου πλατς

όξω κι εντός απ' το σοφό σώμα λαδικό
Ανώτερα όλων τρόπων να ξεφύγουμε να τσαλαπατηθούμε 

απ΄ το σίγουρο να ηττηθούμε ξανά για πλάκα κι εις μνημείων 

ανάσταση πατώντας κουμπιά σε στιγμές αλλότροπες 

για να κερδίσουμε ξανά χαμένο τρόπο που δε μαθαίνετε ρημωμένοι 

σε τρύπες αφώτιστες από ξύλινες κώλωνες χωριού

-Τέλος και σήμερα" να μπορούμε να λέμε κι ύστερα μαζί 

με ξένες εικόνες να τραγουδάμε τον ύμνο των μπάζων θεοτήτων 

του -περίμενε" όσο πεινάμε απότιστοι στο χώμα του γυρισμού 

κι -όσο πέφτουμε μεσόκοποι σ΄ αστεία πιστή ύπνωση

Περιμένοντας κι αλαλιάζοντας νεκροί στο φως της κάθε Δευτέρας

που λούζει φωλιές πελεκάνων σ΄ άκυρες σκλάβες αθάνατες ζωές

-Μη μου χτυπήσεις την πλάτη για παρηγόρια
σύντομα θα μάθω τι εστί σεβασμός στο ψυχοσωματικό μου φινάλε

Θα μάθω πως να ξεσκονίζω τα δειλά στόματα απ΄ τις φοβίες τους

Να πετώ συλλεκτικά περιοδικά αποκυήματα μιας εφηβείας 

που φούσκωσε ωσάν μπαλόνι κι έσκασε μέσα μου πάνω 

στο ξυλοπόδαρο ύψος μιας περίστασης κι οπίσω απ΄ τα υπαρξιακά 

επινοημένα έτη της ανάστασης εν εαυτό κύριο

Μη μ΄αποκαλέσεις πίτουρα πνευματικό δεσπότη ποτέ πριν γλείψουμε 

μαζί τις πέτρες της συμβίωσης με τον πραγματικό θεό εαυτό 

Πριν επινοήσουμε φάλτσες μεσιτείες ζωής
πριν περάσουμε με κόκκινο αίμα στα τρύπια νοήματα βελόνας

ησυχάζοντας μ΄ ακατανόητους χρησμούς πλάνης άλλων 

σμπαραλιασμένων ανίκητων εποχών πέρα απ΄ το τέρας 

με τα τέσσερα ποδάρια και τις δυο πλάτες
Μη μ΄ αγαπήσεις αδύναμα όσο τρώμε μαζί εποχές τσόκρυου και ζέσης

κάθε χρόνο στα μωρολόγια του κόσμου τούτου που΄ τυχε περασιά με 

Ο κόσμος τούτος είναι η πλάνη ευκαιρία μας αναμεσής 

σε τσίγκινα σώβρακα και παραπλανητικές κωλοτρυπίδες

ως ένας γκρούγιος απόπλους καιρών