Θεομήτωρ

Θεογεννήτωρ

-να υποκριθώ θέλω και σήμερα

πως είμαι ένα μπαγιάτικο μποσκέτο 

λούλουδων νεκροταφείου

Να πείσω διπολικές μούσες των καιρών
πως όλα πέθαναν χωρίς δυσεύρετη έμπνευση
Να κοιμηθώ ησύχως στο ουράνιο ντιβάνι της 

ευτυχισμένης γιαγιάς των τυφλών παραμυθιών 

Να κραυγάζω -Ει!

-εσείς με τις καραφλοσάπιλ κοιλιές
τα φυλακισμένα χαρτιά σε πρωκτοντούβαρο
τις πανάκριβες τρεχούμενες λαμαρίνες
την πηγαδίσια δυστυχία και την αγάνωτη μπέσα
μη μας φοβίζετε άλλο φίδιν μύδιν
Θεοκυήτωρ
-σήμερα θα καμωθώ πως ξέρω τι εστί θάνατος
τρώγοντας τα σκουλήκια ενός κόσμου
που καιροφυλακτεί πεινασμένα
Απόψε θέλω να τραφώ 

με το σοδομισμένο λευκό τ΄ αντάρτη μου νου
Σήμερα λέω να ζήσω ένα τέλος που ποζάρει 

με πορνό εικόνες στην playboy αμερικλανιά μου 

άδειες απ΄ απιστία κι ανοησίες π΄ αν δε τις δω νωρίς

όλα θα με ξεχάσουν στο πέρασμα του σπάνιου μηδενός
Θεοτόκος
-σήμερα θα πω πως η ζωή είναι ότι δεν αντέχουμε
κι ανήκει εις Κύκλωπα κανέναν
Θεογεννήτωρ

-ζωή είσαι συ που κοιτάς
τι καλό κάναν οι φονιάδες στο παμφάγο σύμπαντο τους
Ζωή θα ήταν
ν΄ αντέχαμε τα φασιστικά σοφά χάδια του δυσεύρετου
τον λιθοβολισμό με πολύτιμους λίθους
απ΄ τα χέρια Βοναπάρτηδων κρυμμένοι
Κι εσύ
Κι εγώ
σε υπόγεια
Κι ας γέρασε η τιμωρία τους

Θεοκυήτωρ

-ζωή είμαστε ημείς οι δειλοί που ουδέ ομοιάσαμε
Ημείς οι τιμωροί αγαλλιασμένων ψυχών
Ημείς που πάντα νιώθαμε ίδιοι
στο κοσμικό γεγονός μιας ανάκατης μαλακίας
Που θα φύγουμε καβάλα στην υποταγή χέρι χέρι πριν-

κλείσουμε τον φάκελο της αστραφτερής ματαιότητας
που πουλάει πουλάει πουλάει -

το τίποτα σαν σπόρια σε θερινό χάρτινο σακουλάκι
και κινούμενα ταισμένα από βογγητά σώματα
Ημείς
που δε θα δούμε άλλη Θεοτόκο ωσάν εσένα
να μας μαγειρεύει 

τόσο έμορφα συναισθήματα ασφαλείας κι αφοβίας
Ημείς που είπαμε -μη πιστεύεις πως δεν σ΄ αγάπησα"
ψάχνοντας δίπλα 

σε τόσα τριχωτά παντοδύναμα σώματα τη λύση

Ημείς που νομίσαμε
πως έχουμε γραμμένη στ' ανέραστα μουσικά μας όργανα
τα χρόνια την κατάρα το ελιξίριο
και την χάρη μιας χασικλίδικης εκδίκησης
στα μούτρα αυτού που βαρούσε βαρούσε βαρούσε -
-ενώ εσύ χάιδευες την φονική λύση που άργησε να έρθει
Ημείς που νομίσαμε πως
δεν αξίζει να διεκδικείς το τώρα στα στερνά της ξεχασιάς σου
Θεογεννήτωρ

-σήμερα θέλω να μαγνητίσω μέσα μου 

τις λάγνες κραυγές των τρελών αδερφών μου
Ελάτε να τους πω
-Ελάτε 

να φτύσουμε μαζί στα μούτρα ενός προδότη τριχωτού φασίστα
που τρέχει ακόμα 

να προλάβει την χαμένη κατσαρόλα με το βρασμένο βόλεμα
Θέλω να τους καλέσω σε δειλό δείπνο Θεοκυήτωρ

-Να τους πω ελάτε κοντά μου
και μη νομίζετε πως δε θα κλάψω σαν αποθάνετε έτη μετά
Μαζί με σας θα πεθάνει και το εγώ 
Δια εσάς θα κλάψω
για σας θα καμωθώ τον τρόπο 

που θρηνούν τα πολιτισμένα ζώα της σίγουρης απώλειας
Δια εσάς θα κάψω χρόνια που δε πρόλαβα με λέξεις
που δεν είπα τότε κατάμουτρα
Μαθαίνοντας έτσι πως περισσεύει μετά εν μου το -ποτέ πια"
μιας επινοημένης ενοχής
Θεογεννήτωρ

-σήμερα θα ζητήσω σχώρεση χωρίς να ΄χω εκμεταλλευτεί
χωρίς να έχω πει ένα ατόφιο -σ΄ αγαπώ τόσα έτη
-Μα να΄μαι"
ξεπληρώνω ένα πάτωμα τόσα μια ζωή 

πάνω σου δίπλα σου μακριά σου με προσευχές κι έννοια
κι ότι μου έφερε ο καλός οιωνός χρόνος κοντά σου
Θεοκυήτωρ

-σήμερα θα διατάξω αυστηρά ταξιδεύοντας
Θα διατάξω να έρθουν εντός μου αυτοί 

που νότισαν με κρύα χνώτα θεραπείες κι ανεπινόητες ευχές 

το άπειρο της παγκόσμιας αγάπης
Θα θυμηθώ
-θα θυμηθώ -το κάποτε -το μαζί 

του τερματισμού στο  -κεί" που βόσκουν τα φωτεινά έλατα
και για θάνατο θα ομιλεί κάποιος
και θάνατος δεν θα μας ζώνει δω
αφού το τέλος είναι η έσχατη επινοημένη χαρά κι ελπίδα μου
Σήμερα θα γελάσω Θεοτόκος με πόνο στην άνω κοιλία
με την διαδρομή αυτών που θα επιστρέψουν να μαστιγωθούν
χωρίς να ματώσουν ξανά πλάτες ψυχές
Σήμερα άκου με Θεοκυήτωρ 

Μια χάρη σου ζητώ
πριν σε θωρήσω ξανά με θαυμασμό μες σε ψευδαίσθηση ζωή
Κράτα ότι ουδέν έζησες 

δίπλα σε κατσαρόλες και μουντές φυλακές μέσα σου
κι άσε τον μικρόκοσμο σου να σαλτάρει σε καφενεία του σκασμού
ν΄ αποδείξουν μέχρι τέλους τους πόσο νεκροί πεθαίνουν ακόμα
Δαύτοι που σκοτώνουν μνησίκακους δαίμονες η είναι

κι ουχί τις αγνές ψυχές μας
-Σήμερα νιώθω παιδί μιας κατώτερης γήινης θεάς
-Σήμερα ήθελα να σου γράψω
-Θεομήτωρ  σ΄ αγαπάω όχι γιατί μ΄ υπηρέτησες
μα γιατί δε ξέρω ποια είσαι κι ούτε θέλω να μάθω
Μέχρι να ξαναγεννηθώ και ν΄αποθάνω

πέρα κι όξω απ΄ το έμβρυο εγώ μου