Επιτρέλους παραμύθα

Σκότωσα με κρεατοπίστολο 

αυθεντικά δευτερόλεπτα ζωής
και πήρα πουρμπουάρ τίκιτικι χρόνο 

άγνωστο απ΄ τ΄ αγνό μελισσοκέρι 

βασιλίσσης Παρθενών γης γάρμπο
Κι έγινα ο προδότης καθρέφτης 

της ματρόνας αστραφτερής μιζέριας
Με ρώτησα ωσάν ρεκλαματζής ζογκλέρ 

-μα τόση ομορφιά που διδάσκεται; 

-μ΄απάντησα

-Κει που ο γιάραμπ λάμπει αυτονόητα 

σε σιτοβολώνα σφαγιασμένων άρτιο
Κι ο ανθρώπας ράνει λάθια ανάγκης 

ωσάν πανάρχαιος κροκοδειλός
στα μούτρα της χαρούμενης τσίου

ζειμπέκικης γυροβολιάς 

του προσδόκιμου τσικαμπούμ 

Για ποιο μέγεθος αντίληψης τ΄ άπειρου 

λογίστηκε ο μύθος του 10% του νου

ίσα για να γράψει κανείς βιβλία 

σε καμπόυδων βωμών της παράωρης

εργοθεραπευτικής σπεκουλάτσιας 

Ν΄ απαγγείλει στο λαμπόγυαλο 

με ήρεμη αδυναμία στο βάθος κήπος
την άποψη του για ν΄ ανακουφίσει 

τα πολλάκις άμνια μπομπιντού

τ΄ αρπαχτού εντυπωσιασμού 

αφού ο μπαρμπα -Τζάμπας απόθανε;
Ο Εγώ  διευκρίνισε -
(σχώρα με για το  "εγώ" 

της νευρωτικής μου αυτοεκτίμησης)
-Επινόησα ότι με λάθος φάτσα σάρκα 

ψυχή και στερημένους γεννήτορες 

πρέπει ν αποδείξω γιατί κλαίω 

και πατώ τα δάκρυα μου στο πλακάκι

Ανακυκλώνω αερόστατες πέο τζους

αυτόχειρες σκέψεις πόνου τσακωματίας
Γιατί πρέπει να γενώ ερυθροσταυρίτης 

ίσα για να βρω ανιδιοτελές νεύμα ζωής 

δίπλα σε μερβεγιέ Αγαμεμνόνειες 
ενώ νιώθω Αχιλλέας σε παρακμή
-Γιατί σπάω πλάκα μνημονεύοντας δαύτα 

Ανεκτίμητα σκουπίδια μετ΄ από  έτη 

αναμνήσεων αν ζω κι άθελα στο φινάλε 

γίνομαι παις μαμάς φύσης

μπαμπά θανάτου 

κι εν τέλει εμφιαλωμένης αθλιότητας

Με το αθεράπευτο σάλιο να τρέχει 

στα στερνά από αμάθευτα 

συμπεριφοριστικά λάθη εν υγεία ψυγεία

κι ακμή της μαμ κακά και νάνι βιτρίνας 

με τις ακίνητες καπιτάλες κούκλες είπα -
-Όχι
Αυτές οι απόπειρες του  (εγώ)
δεν είναι μίζερες γκόμενες 

που υπηρετούν τον αυτισμό μου
Ναι -

μες το παραμύθι του νου ενός τρελού
ζει ο ρακοφονιάς της βασιλείας του
-σχώρα γιατρέ μου μας κακομαθαίνετε