Γιατί κλάνει το γατί

Η γυναίκα με τη χρυσή μπιζουτιέρα 

έκλαψε για τον χαμένο καληνύξ σπόρο
Θα πεις -
-Έζησα ακίνητος πάνω σε τεντωμένο σχοινί 

μ΄ απλωμένα σώβρακα και κιλότες 
Και πριν σκάσεις σαν καρπούζι π΄ αυτοκτονεί 

πέφτοντας απ΄ την παραπέντε οροφή 
η φραγκάτη λέξη -μαμά" θα σε σώσει
Θα σκεφτείς -
-Πως μπορώ ακόμα να ζω έμορφα παγωμένος 

μες την αδρόνια πλερωμή κατάψυξη 

του πληρωμένου μου ψυγείου;

Υποκρινόμενη η θηλή της αντοχής
θα στάξει λίγο ακόμα χρόνο στο μέτωπο σου
Θα πεις -
-Ας αναβάλω τον αποχωρισμό με μασαμπούκα
Ας περιμένω λίγο ακόμα τον Ες Ες πελαργό 

και τα γράμματα μιας άλλης εποχής 

απ΄ ερωτύλους λεμέδες που φορούσαν 

ένα αστείο δυσκλαίμοιρον στα λαιμά ακορντεόν
Το μουνί της θα πρηστεί ωσάν παιδικό μπαλόνι
δώρο παιδεραστών στο αθώο θύμα
Θα πεις -
-Υποκύπτω
Στο στρατόγκαβλο -Alt is she" των αμόρφωτων 

τηλεμαντολάτων της κάθε νέας δίαιτας δευτέρας
Θα μετρήσεις -
Χύμα λάδι
χύμα λόγια
χύμα βόθρους εγώ
εμφιαλωμένα όλα
σε ταπεινό βήμα 

πίσ΄απ΄τη γραμμή της εκτέλεσης στα πέντε άσπρα
Αυτή κει -

θα περιμένει μ΄ανοιχτά σηψαιμικά μπούτια
Θα πεις -
-Είμαι έτοιμος να με σκοτώσει κάποιος 

για παραδειγματισμό
ουχί για τα χαρτιά λεφτά μου
όχι για τις κωλοτούμπες ελπίδες
ουχί για την μελαγχολία των κυττάρων μου
Θα σου κλείσει μάτι ταπεινά η υπομονή της σάνβουαρ
Θα πεις -
-Οκ κυβερνήστε σεις τη μανέστρα περηφάνια 

του μπλε άσπρου κι αφήστε με μένα να ψάξω 

δια αξία ουσίας Χατζηδάκη το -ξέρεις ποιος ειμί γω

Υπάρχει; 

-θα  σε ρωτήσει το σερνικό τιραμισούρεαλ σύμπαντο 
-Όχι ρε ασήμαντα μοναδικέ
-Δεν υπάρχει τίποτα αθάνατο να υπηρετήσεις
Ούτε σημαίες
ούτε μάνες
ούτε φασίστες θεούς
ούτε τιμές
ούτε φράγκα
ούτε χρυσές καπότες
Μόνο η τέχνη να κάνεις τα έντερα σου 

σκοινί απόδρασης
απ' την φυλακή που σε μάντρωσες είναι ο τρόπος
ν΄ αποθάνεις έτσι κι αλλιώς μπροσώρας λεύτερα