Φραγκρανσέ

Επί πλειστοκαίνου

ποιητές προσέχουν τις λέξεις ωσάν κώλο μωρού 

Τα μποντιμπίλντερ ποιήματα 

προσέχουν να μην διαταράξουν τον ορυμαγδό

Τα δικά μου δικά σου ειν΄ αγύμναστες αρρώστιες 

της εφελαής βρισιές για αποχώρηση χωρίς κλάματα 

Μ΄ αρέσει δω πάνω στο δίκιο βουνό 
Μαθαίνω του περιγελαστικού μανδύα να τραγουδώ 

τον ύμνο που δεν έγινε ακόμα ένα στίχλα βιβλίο 

με τάδε πωλήσεις σε καπιτονέ δωμάτια πανικού

Δω πάνω μαθαίνω να χορεύω με τάπερ 

νησιώτικους ήχους της λαϊκίζων αγκύλωσης 

κατά μόνας κι ιδιαίτερα γιούτσος κι ουδείς 

τα ζήτω της πάρτης μου ακούει όταν ψιθυρίζω 

ζητώντας ακρόαση θεού κι αλλαγή πλανήτη

Και τι μου έμεινε;
Μια λιακόστρωτη σπέκουλα με το χώμα τον γιαραμπή 

και τη χλωρίδα για γνήσια υποδούλωση σ΄ αυτά 

μια και καλή χωρίς φράγκα φονιάδες καθημερνούς

Αγαπημένη μου αθάνατη Ελιά άκου
τις στρατιές των γραβατωμένων παιδιών της μετάνοιας  

τις σοβατισμένες κυράτσες της Τσικνοπέμπτης

που΄ρχονται να κρεμαστούν πάνω στα κλαριά σου 

ίσα για να πιουν τους χυμούς σου και να κλάψουν 

ατομιστία φοβούμενοι το ήμαρτον τέλος τους
Φύση μάνα μου κοίτα να τους σχωρέσεις
Τα αξεπλήρωτα χρέη θα ομοιάζουν μ' εμετά
Μα ξέρω δω πάνω πως κι αυτά θα τα κάνεις λίπασμα
για να θρέψεις τη μία και μόνη γνήσια αξία  -
-Την περιφρόνηση των σκουπιδιών"
των μαχόμενων τουριστών της Οδύσσειας επιστροφής
ουχί στην βαρετή Ιθάκη μα στα σπλάχνα
του προετοιμασμένου νοήματος της αγκαλιάς σου
όσο δε γνωρίζει κανείς πως να το πράξει
σκύβοντας το κεφάλι με ηδονή