Χάιερ γκρα πίπο

Ομοιάζει 

με ηρωική μετάλλαξη αυτός ο κόσμος που κατάντησε

Φιλί στο στόμα οι γροθιές του σε σάκο με σπασμένα δόντια
Χυμένο χάδι στο πόδι μες σ΄ αυτοκίνητο  απ΄ αυτοσχέδιες
γραβατωμένες αλατζά κολάσεις η λίθινη εποχή του
Οι φήμες καπνίζουν φτηνά τσιγάρα και θέλουν 

τον γκάνγκστερ πόθο σε φυλακές ομοφυλόφιλων 

να κοιμίζει τα λεφτά του που τις κουνάνε λατρεμένες εικόνες 

πίσω απ το μπερντέ των ηρώων του Σπάθαρη 

Μ΄ άρωμα γηγενές οι στάχτες προάγουν προσηλυτισμό 

και θόρυβο καραβάνας κατοχής του πούτσου που θεραπεύει 

νηστικές ανόμοιες κοινόχρηστες γκόμενες αξίες 

Έτσι κι αλλιώς όταν μεγαλώσουμε όλοι πουτάνες θα γίνουμε 

να γδύσουμε το παράθυρο της ντροπής φωνάζοντας βοήθεια

Στους όρχεις μας τα όντα και τ΄ ακαλλιέργητα σκουπίδια τους
-Αν καταφέρω να σωθώ απ' τα δικά μου τότε θα ενωθώ 

με την πείνα για ταξίδι και σωφρονισμό διαβάζοντας 

τα κλειστά βιβλία των φλου αρτιστίκ σοφιστών"

Βυζιά στρόφιγγες άκατα μάκατα σούκουτου μπε

Βρακιά χεσμένα σε συρτάρι λευκής λακαριστής ντουλάπας 

Μαθητεία κρυφή αυτονόητα γκραν αντρουά κι απογαλακτίσου
σαν μαθαίνεις να σ' αγαπάς η φεύγα με περπατημένο φόβο ολμάς
Κι αν τρεις οι πιο δύσκολες φρασολέξεις όπως λέγει η κυρά Καντίνα -
-Σ΄ αγαπώ
-Λυπάμαι
-Βοήθησε με
Θα αντιπαραθέσω τρεις πιο ακαλλιέργητες -
-Μ΄ αγαπώ
-Με λυπάμαι
-Βοηθάω σε
Θηλυκό κι ύπνος βαθύς 

έως σωπάσουν τα κελεύσματα της αρχέγονης αμυγδαλής
Τι δεν νικιέται ενώ κοιμάσαι για άλλη μια απάλευτη στιγμή;
Το -δε χορταίνω της παρουσία της"
Με πνίγει η αγωνία των τρένων που δεν ανέβηκα να τη συναντήσω
Γιατί;
Γιατί φοβάμαι τον καθημερνό θάνατα
κι ουχί την συρμάτινη σπέκουλα που ψήνει τσουρέκια κοτσίδα
-Χάρηκα που τα ξαναείπαμε"
-Όχι άλλα σημάδια δυσανεξίας 

σε κορμάκια εχθρικά με την υγειά τους παρακαλώ
Μόνο πεζόδρομους πρέπει να φτιάξουν οι άποροι άρχοντες
που ομοιάζουν με γάλα σε πιγούνι βρέφους
Βόλτες στο πουθενά
Ας γαμήσουμε βρακιά 

κι ασυμμάζευτες κόκκινες πληγές στο κινητό τίποτα
Ας ανεχτούμε διαφημίσεις για γλυκιές σοφές καρκινογενέσεις
-Έλα μαλάκα να σου ξηγήσω γαλήνια αυτό που δεν γνωρίζω
κι εσύ δώσε μου ότι έχεις ταντάν ταντάααν
Δώσε μου τα ίδια επιθετικά κι ερασιτεχνικά πείσμων 

σε λαϊκό χαμό των λύκων της ύαινας της παστωμένης καράφλας 

του τρύπιου σώβρακου της γιαγιάς κάτ΄ από πιφ πανάκριβα πανιά 

Φρύδια σοφά ανεβοκατεβαίνουν λες κι η έπαρση γεννήθηκε νόθα 

από δεινοσαυρίλες της μοδός απ΄ το καπό στο χειρόφρενο
κι ούτε ένας μολυβένιος θεός δεν επεμβαίνει να πιει τα νερά 

μες απ΄ τη λειψή μας δικάβαλη με χαροπάλη σωματοφυλάκα 
Ούτε μια ηλεκτρική κιθάρα δε ξεσπάει πάνω σε σανίδια 

που πατά η ψωλή του αέρα μπανά τσιριμπίμ τσιριμπόμ  
Ξέρεις αυτός που πουλιέται με εισιτήριο σε νωπές καρδιές
που σταυροκοπιέται στο τίποτα μες σε λεωφορεία 

και δίπλα σε πέτρινες ελιές σιμά στον τάφο του πιο διάσημου θεού
-Τώρα με άλλοθι μπορώ να πουλήσω τον βαφτιστικό σταυρό μου
ίσα να ζήσω λίγο ακόμα μ΄αγκυλωμένη αξιοπρέπεια μεθυσμενάκι

-Για πούλημα σταυρώματα έχω διαλέχτα"
-Για φόβο θηλυκά μ΄ απρόδοτης πίστης γαμήσι έχω"
-Άδικες μάχες κι άδικο τικ-τακ χωρίς σούμα έχω διαλεχτά"
-Φωτιές στο πουθενά από καλόκαρδους πυρομανείς έχω"
-Αγάπη σε μορφή αγκαλιές πατρικά απούσες έχω"
-Έχω πελάτη μου αυτό που ανακουφίζει βαρετά έτη
πόνους κι αποφάσεις κους κους αυτοκαταστροφής -

-τσίμπα κάτι πριν φύγεις απ' το κοινόβιο"
Πριν λακίσεις πες -
-Είμαι τυχερός και δοξασμένα άτυχος

-Είμαι η τρύπα στο μουχλιασμένο κασέρι 

που φαγώνεται από ποντίκια πειραματόζωα
Είμαι αυτό που χάθηκε μα έχω τόσες ζωές μπρος μου 

κι αιώνιο χρόνο να βαπτίσω νερά μολυσμένων ιερών ποταμών

Να εξουσιάσω με λόγια πρωτόγονα μέσα κι αξίες που δεν άλλαξαν
μες το εκμαγείο του ενός κλικ του κωλοπαιδαρά νου
Μην ανυσηχάς
Με χάπια λίγα χαρτιά στη τσέπη και την δοτική μανία της φύσης
θα μείνουμε ακόμα λίγο δω κάτου

να θυμίζουμε στα μυρμήγκια πόσο άχρηστοι εισβολείς ήμασταν
στα έτη που περπατήσαμε σε δυο ποδάρια

  

Παρμένο από σκεψ σκεψ ενατικ διάρροιες 

στον DarwinFm stereo ένα βράδυ Γενάρη στα '12