Δώδεκα όρχεις

Ότι και να γράψει ο σόσιαλ μύδια ποιητής όλα καταλήγουν 

σ΄ εφήμερο like θάνατο

Έτσι μου είπε να σ΄ ερμηνεύσω η λεκτική του μέχρι τώρα μου φιλεχτρέ

Μα υπάρχει ανεμοτσάπουρο αντίδοτο επίνοια αυνανιστή 

φλάφερ και σωφρονιστή μου;

Ποιος αφόδευσε πρωί πρωί για τις καΐλες της Ινδίας του Περού και της Ευρώπης; 

Θυμάμαι ανέραστες γυναίκες να κόβουν βόλτα τον πλανήτη σ΄ ένα λεπτό ζωής 

πίσω απ΄ τον ήλιο παράθυρο γκιζντάνι

Όπως η μια ζωή του παιδεμού στο δέον των homo-today κι η μία αθάνατη στιγμή 

της απόδοσης στο τάγκαλο απέ τους 
Μένοντας δίπλα στα έμορφα των οπαδών του κασετέμπορας και γράφοντας γρας

στην παραμόρφωση για τα χθεσινά αγυάλιστα σκατά μου βήμα προς σβημάρα

-Χάρηκα χθες μαλάκα εαυτέ
Χθες πάλεψα με τον πόνο χωρίς φόβο έλξης 

-7 το πρωί και το σώμα μου ήθελε να κοιμηθεί
Συμπανοσοφίες υποτελούσαν μπρος ανάγκης 

Πήρα παυσίπονο για να συνεχίσω να ζω ξα σου
Έτσι βολεύει η μάταια πλευρά του αιώνιου ύπνου άπονα κι αεριζόμενη 

με παρθενόπανο σε μπαλκόνι

Ακόμα κι αν ποτέ δεν καταφέρουμε άδεια ώρα να ναυαγοσώσουμε το ουδέν 

ενίοτε στριμωγμένοι μες του οντανθρώπου τη βρώμικη στύση τρύπα 

που παντρεύει κορμιά βουλώνοντας κλαρίνα με ύλη
Δες 

Το σύμπαν δεν είμαστε ημείς κι η συγχυσμένη σπερματοσπορά 

από υπερβολική γυροβολιά στο άξονα μας 

Είναι τα δωδεκαδικά σκαλιά υπό αίρεση των αρχαίων
Φαντάσου που πατάς σήμερα συναχωμένα
Δε θα πάω πουθενά σήμερα Σάββατο
Αντιεμπορική μέρα για μεσήλικες σ΄υπαρξιακό κλου
Εσύ τράβα το δρόμο σου στ΄ αυλάκι που χάραξε η τουλούμπα της γιαγιάς μου καταμεσής του στάβλου

Κει που κατουρούσε και την έπαιρνα μάτι για το -αυτό" μιας ανήθικα αρχέγονης μαλακίας που δεν έχει παιχτεί ακόμα και για το -αυτό" π΄ αργοπεθαίνει 

στην εντατική του αλλά(ζω)

Ω! - όλα τα δάκτυλα δεν είναι ίδια 

Λες κι όλα τα κωλοδάχτυλα δεν είναι ίδια στοστ

Υπάρχει λαβή παράδοσης εις απαράδεκτης αληθείας γαρ

Καινούργιο μου πλυντήριο αυτοκίνητο γκόμενα ζωή άι φόνε θάνατε
αφού έτσι κι αλλιώς θα ικετεύσουμε σύντομα την τρέλα 

κάτι μονότονα καθηβραδινά μέχρι ν΄ αρχίσει ο σκασμός
Κάποτε θα κοπάσει ο περλέ άνεμος που σκίζει τ΄ άσπρο του ματιού

-Τρέχω τώρα φίλε δοτικέ και ξέρω γιατί
Κάποτε ξέρεις θα γράφεις πραγματικά αριστουργήματα
δια μέσω της πλαστικοθεόσταλτης κατάρας πληγιάζοντας 

μ΄ αυτοάνοση εκδίκηση το κουφάρι για χάρη της Glaxo-Pfizer Sanofi-Novartis etc

Τότε θα πατηθεί το κομβικό κόκκινο πλήκτρο απ΄ τα τανκς 

Της παστρικής εκδίκησης πλιμ της κασέλας που χωρά μάζα πέτσα κόκαλα 

και χαμένα σκοτωμένα βρακιά νοήματα

Και τι θ΄ άλλαζε αν τα συλλάμβανες επ'  αυτοφώρω;
Ρώτα τον θεό τους -
Εγώ ομοφυλόφιλες σκέψεις κάνω και τις γράφω μ΄ οργή
Έτσι γιατί νόμιζα πως δήθεν στύβοντας τις πέτρες του Τήλε  

κοντρολαριστού φόβου απ΄ τα ταγμένα στο τίποτα χέρια μου 

βρήκα την είσοδο του μηδενός 

Έτσι για πλάκα θα εξαπλωθεί ωσάν επιδημία το story 

του λιασμένου σωβρακολάστιχου γι΄ ανεύρεση σωτηρίας
σε μαλωμένες σοφίες παλιών πλύνε-βάλε νεκρών τρελών 
Και μόνο κάτι βράδια γιομάτα λαχτάρα για ήττες
μουνί και θάνατος θα μείνουν ασάλευτα