Νταρουνταντράμ

Όταν το βράδυ ζωγραφίζει πάνω στο δέρμα 

δεξιά δίπλα στο συκώτι η μέρα ευωδιάζει 

λαθεμένη βρώμα αριστερά πάνω απ΄ τον νεφρό
Και τα δώδεκα επινοημένα σπρώχνουν σε γέννα
κρυφές καρικατούρες έξω στα γελοία φώτα
Τότε -τότε είσαι κάτι στην κλίμακα του ημείς
Άστο να κυλήσει ωσάν εύηχο κάτουρο 

εις την μολυσμένη τρύπα του σπιτιού σου
Άστο να κυλήσει ωσάν εξέχων λουλουδοπόλεμος 

εδώ κι αιώνες μάχη ένδον τσιμπλόντο πολεμίτιδα 

Άστο να κυλήσει δίπλα σε πανάκριβους μαλάκες 

σεκιουριτάδες της ζωής και συντελεστές κόρης 
Άστο να κυλήσει καβάλα σε ουάν νάιτ σταντ

φιλενάδες με καρκινοπαθή βυζιά μποναμά

και στάμπες κάτουρου σε βουναλάκια γκάβλας 

Άστο να κυλήσει και να πλυθεί σε 19+ γράδα 

με την κλεφτοκοτιά του χωριού στον οισοφάγο

Άστο να κυλήσει τρώγοντας ψωμί ζάχαρη και καφέ
στα τυλιγμένα πόδια μιας παλιάς γυναίκας φούστας
Να θυμίσει πως είναι σούρτα φέρτε ο τρόπος τονε

να τρέχεις ωσάν παραπληγικό παπαγαλί ρουσφέτι 
Άστο να κυλήσει όταν δεν πιάνει η ντιλέυ μαγγανεία
κι υποφέρει λιγότερο τη μετριότητα του χάρτινου 

η νέκρα και κασίδα συνείδηση εχθρός του κουρέα

Άστο να κυλήσει έχοντας -ω του Πλάτων" δίπλα σου 

άλουστα κορίτσια μαύρες δερμάτινες γκάβλες 

Γιατρικά μιας χρήσης και πότε φίλους εν Χριστώ χολής 

Να σκούζουν ωσάν ένα σοφό αμαντάριστο χρονόμετρο

που μετρά τον αντίστροφα θάνατο - άι πόρου θάνατο 

μιας πεταμένης στο πάτωμα σουρωμένης καπότας 

Άστο να κυλήσει όσο οι άλλοι κι ο εμετός σου χτίζουν 

ανακωχή με το αστείο νόημα μιας σιλικόνας ζωής
Βυζί η αρχίδι δεν έχει σημασία  
Άστο να κυλήσει όσο ακόμα διαβάζεις άβολες μαλακίες 

για νου που΄χουν ήδη εκτελέσει στα πέντε κατοχικά 
Άστο να κυλήσει ακόμα κι όταν εκλιπαρείς ότι δήθενε

είδες τη καρδιά σου κουβάρι πάνω σε Κοζανίτικα μωσαϊκά

να τρέχει για τα νεραιδόσκατα μιας πρωινής πλέμπας 

Άστο να κυλήσει για χάρη τ΄αζύμωτου -Εμείς" και των -

χιτώνων σε δέντρα κρεμάστρες συντρόφων φινάλε νεύμα

Άστο να κυλήσει σάν λέτσος αγήματος που σκώνει σημαία 

υγιούς χώρας παμπάλαιας ψυχής  και πλάγιος δεύτερος
Άστο να κυλήσει σαν βούρδουλας αϋπνίας στα έρπων έτη 

με το βαρίδι γαμίδι εντός εκτός κι επί τ΄αυτιά με χάπια end

πιόμα και γραφή ασπιρίνη κατά βαρβαρανύπαρκτου πόνου

Άστο να κυλήσει πάνω στο σώβρακο του ρομπαλαίου "εγώ"
και πάνω στ΄ "άλλο" του παγκόσμιου κυβερνήτη γέρου 

πεθαμένου μαλάκα μιλιούνια έρωτα κεραυνοβόλου

Άστο να κυλήσει φυλαγμένο στα χλωρά βρακιά μας 

που στεγνώνουν θανάτους κει όξω κακομοίρογλου φευ

μες σε μέτρα λόγια στάση πράξεις κάθε μπορντέλο πρωινό
με φόβο πρωτόγονης αμυγδαλής καλή λευτεριά η αιώνιο κιχ
Άστο να κυλήσει για το μαστίγιο της μαβλακείας που το κρατά 

μια ετοιμοπαράδοτη καλτσοπέδιλη εξυπνάδα λάου -λαού

Άστο να κυλήσει μέχρι το νόημα να πήξει την αρρώστια
Άστο να κυλήσει για την μαμά τον μπαμπά που δεν σε μπάσανε 

στο νόημα της τουριστικής ζωής του 12 -δεν τρέχει κάστανο 

Άστο να κυλήσει για τους ευκολονόητους εκδορείς της τέχνης
τους εύκολους θανάτους σε σινιέ αμερικλάνικη πιατέλα
για κατιμά νύχτες θέαμα χρωστούμενο στο τίποτα της φλέβας
Άστο να κυλήσει για το -εσύ" και την αφάνα φωλιά του κάκιστου 

ζητιάνου φλαουτίστα διαβόλου που μας κλάνει όρχι κι όρχεις

Άστο να κυλήσει ωσάν πρωτόγονο παράσιτο εις 

τη γενειάδα του καρκινοβάτη σαν θεά φωτιά σε σπήλαιο 

κι απάνω σε σπασμένες κιθάρες μάστορη της γενεάς των '27 πιφ
Σαν λαιμοκομμένη αθώα φώκια άσε το
στους πόλους της ελαφρότητας του αβάσταχτου δότη μίστερ
που δεν άντεξε το χειροκρότημα του βόθρου του 

κι αυτοκτόνησε -

Άστο να κυλήσει για χάρη του οκνηρού   -

-οκ μαλάκα ότι πεις"