Χιούστον, έχουμε πρόβλημα

Και να η ζωή
Ζει κανείς;
Πεθαίνει;
Με συγκίνηση και δάκρυα για τ΄ αυθύπαρκτο του Γιανναρά
σπασμένες καρδιές γίναν καμένα σκατά κι ειρηνικά κραγιόν
στο κάτω χείλος της γνωστής φθηνιάρας μέδουσας
Αγνοώ και κλείνω τα παντζούρια στην οσμή 

μιας κουρασμένης ανοιχτομπούτω επανάληψης 

Τώρα που η διαφορά να πεθαίνει ένας σκύλος 

ένας επώνυμος που λικνίζει κώλο αυγοθήκη 

κι αυτός που ξερνάει υποταγή είναι ίδια αρχίδια πλανήτες

Σκαλίζω την μύτη μου γράφοντας στρεβλά 

γι΄ ακαταλαβίστικους βόθρους δίχως να έλκω 

τίποτα από κανένα ραγιάδικο ευγαμήσιμο κουφάρι 

Φταίω γω συ ο άλλος νεκρός κανένας Οδυσσέας κι η επηρμένη 

κοίμηση του ωραία πλαγιασμένου παστουρμά της περαχώρας

Όταν πεθάνουν οι μέλισσες θα κλείσω τις 16/9 γυάλινες κούτες
Θα τρέξω όξω σε χωράφι μάνα να δω αν είναι καλογυαλισμένος 

ο γερολάζαρος δραπέτης κώλος της τσέπης μου πιακόμα
Έχει σαγήνη να τελειώνεις ζωή για χάρτινους όρχεις
Τόση αμνημόνευτη νέκρα δεν αντέχεται απλέρωτη
Κοίτα -
-Τώρα το εγώ μου μυεί έρωτα πέρα κι έξω
απ΄ τα μεταφυσικά σύνορα της έλξης του κοινοβίου φόβου
Νιώθω πως θα πρέπει να αυτοκτονήσουμε ούλοι χαράμι
στην ποδιά του Μαγιακόφσκι και του Καρυωτάκη
ίσα για να γκαβλώσουν δια της γραφής - φωνής μας
τα αιδοία της ελληνικής μνήμης των οικείων μας
Έτσι θα πάρουμε νόμπελ χημείας σαπουνάδας
ωσάν περήφανοι απόγονοι πολιτισμού και δημοκρατίας
ψευδό ακόλουθοι υιοί πρώην Έλληνα σαπωνοποιού
Ίσως και να γίνουμε ομοφυλόφιλοι ποιητές χωρίς Τιβι
στο δώμα της ανεξήγητης κακίας των αγάμων στιγμών μας
γιατί όλος ο κοσμοθεώρητος κώλος μου πιστεύει πως
έτσι αποκτάει κανείς δια βίου καλοχωνεμένο χώμα σκέπασμα
σέβας προσωρινό φορσέ και το μόνο μονόπετρο εν βαθέων
-Το μόνο που θέλω να κάνω μες τ΄ ασήμαντο κουτί μου
είναι να πληκτρολογώ σκέψεις βελάκια που γαμούν 

τον δικό μου κόκκο άμμου 

Για τα παιδιά του Cobain και τα δικά σου
του Αννίβα και του Μέγα απελπίσου
του Ισκαριώτη και του Ιησού μας
Του Μίδα και του αιωνόβιου άστεγου
Των μαιντανών αεριτζήδων και της Ρένας Παγκράτη
Για όλους αυτούς που δε τολμούν να φύγουν 

μα ούτε και να μείνουν πράττοντας το (ζω) 

μιας άγουρης απόδειξης η κερατώνοντας τον καναπέ τους
Κι όλα -
Όλα τείνουν να κατακλύσουν τα ξερά τσιμέντα
μιας σκέψης  απόφασης της κάθε γκαγκαρίας
που μας κλάνει τα ΄ντερα με παιδικές φοβίες
Εδώ στα χωμάτινα χωριά  στα δύσκολα της φυγής έτη

που όλοι λακίζουν βουλιάζοντας μπρος στον γυάλινο λακέ 

το δάχτυλο θα συνεχίζει να πατά την οξεία στις λέξεις μου

Μ΄ ανεπίσημους τρόπους για το πως είναι να μαθαίνεις 

να παραδίνεσαι άφραγκος αόρατος κι ερωτευμένος
κάτω από έναν κορμό δέντρου ωσάν Βούδας σ΄ ονείρωξη 

και σαμιαμιδογλειμμένης αυτογνωσίας ρεύση σε ριπίτ
Εδώ στα πέτρινα χωριά θα φορτωθεί η απελπισία μου
Το στόρυ επαναλαμβάνεται μες σε κύκλο σταρχιδιστή
όσο διάσημα μωρά μπορούν ακόμα να νικούν τσίμα τσίμα 

τον σκατοφύλακα τους στις ήπιες εμμονές των 

Φευ προς τα λοξά μονοπάτια ευτυχώς μιας νέας γέννησης 

-Καλό ταξίδι μωρό μου κι άλλα εμπριμέ 
Εδώ ακόμα μας κατουράν μνημόνια ήδη άπορων νεκρών

μα υπάρχει ακόμα χρόνος χώμα κι ηδονή για τον θάνατο 

της γέννησης όλων απ΄ της αρχής το απόπατο το στίγμα 

του -θέλω μέχρι τ΄άγγιγμα της φαντασμένης ελπίς κοιλίας

Τώρα ξέρεις   -
Ο θάνατος των ασήμαντων της γέννησης επιβραβεύει 

τον μέσο νου σε σάπιες πρωτεύουσες που χέζουν τόνους τίποτα 

καθημερνά μα και κάθε φορά που καίγεται ένας ανθρωποκάδος

μη ευγνώμων των σκουπιδιών του σε σώμα μπρος σε Πλαταιές 

-Δες 

Ωσάν πρώην έρωτας εκδικητής τοξολάγνος φασίστας μύωψ θεός 
κι ένα σύμπαντο χωρίς σωστοσύνης οφθαλμό μπλα και μπλα
Γελάν οι νεκροί τώρα που κάνει σούμα το παγκόσμιο ρομπότο 
Τώρα που κάνει πλάκα πιωμένο με τα σύννεφα της αναμονής 

-Καλή συνάντηση στο  -μετά"  μωρό  μου
Έτσι κι αλλιώς τώρα ξέρεις
Έτυχε να ΄μαστε εδώ
Κι εδώ κλαίμε  στο ψευτολίκνο της αρπαχτής Μαρμελάδας
ωσάν ζώα που νίπτουν άπτερα ίσα για να ξεχάσουμε 

τον πόνο των δύο χεριών του Θ.Βέγγου και των χαμάλικων  

νοημάτων τους με σβηστό γέλιο  και πορδίτσες  χιόνι τιβί
Έτυχε να ΄μαστε εδώ ως παις εξέλιξης των καταγόμενων 

μαθηματικών και της αναθεωρημένης δίαιτας του ανανά
γι΄ απόκτηση συνείδησης στον σκοπό της ερώτησης -
-Πη παρέβην;
-Τι δ΄έρεξα;
-Τι δε μοι δέον ουκ εκτελέσθη;

Αστειότητες κατασκευασμένου τρόμου άχυτες φερομόνες 

κολυμπήθρες ζίνγκα στο νερουλό του μηδενός της
μέχρι να κλείσουν τα φώτα του καιρού έκαστος
Και τι όταν τα δεις όλ΄ αυτά 

πάνω απ' το άστρο κουκούλι που καλεί άπαντες;  

-Θα ξαναγεννηθείς-
Και τα νοήματα που χάνονται τι θα απογίνουν;
-Θα ξαναγεννηθούν- 

Κι η ζωή που άξιζε όσο ένα νόημα χαμένο;
Πούστρα έλεος θ΄ αφρίσει τη σαπουνάδα του παίζοντας άρπα;
-Θα ξαναγεννηθεί- 

Κι αυτοί που μας προβλημάτισαν κι αέρινα 

μας κλάσαν τ΄ αλεύρι για ένα βράδυ και χάθηκαν;
Γιατί να χάνονται ωσάν αγκωνάρια πρόσωπα μ΄αρπαχτές ουλές
-Θα ξαναγεννηθούν- 
Οι άλλοι;
Που εξακολουθούν να πουλάν δυστυχισμένα πρόζας μανταλάκια; 
Κι οι άλλοι;
Που πάτησαν πάνω σε φυλακές λέξεις τελειωμένων ανθρώπων
για να πουλήσουν ισόβια συγκίνηση μιας βραδιάς;
Κι αυτοί που βάψανε το μαλλί κι αγόρασαν μια κοντή μαιμού
για τις σφιχτόκωλες βραδιές τους λες κι έπρεπε να τσιτώσουν 

τις ρυτίδες του σάπιου δερμάτινου χρόνου τους;
-Θα ξαναγεννηθούν-
Και τα νοήματα  -

που χάνονται δύσκολα με πιώμα και φρέσκες φουσκωτές φλέβες;
-Θα ξαναγεννηθούν-  
Κι αυτοί που μείναν να γαβγίζουν άσκοπα στ΄ αυτιά του φονικού;
-Θα ξαναγεννηθούν- 
Κι οι ουσίες που αναπνέουν μες σε σπιτική νταμαρόσκονη;
Κι αυτό -

που θα χτίσει η φύση για πεινασμένα στόματα με λάβα απ΄τη πληγή 

των σωθικών της γης που περπάτησαν έρωτες δεινόσαυροι;
-Θα ξαναγεννηθεί-  
διότι και διατί απλώς έτυχε
Έτυχε να μαθαίνουμε το ποίημα μες σε δυο πιθαμές χώμα σύνορο
έτυχε παγκόσμιο κουφάρι μου
έτυχε άνθρακα γραφιά του τέως και του νυν γαμημένου σου εγώ