Τα κωλοκαίρια που περάσανε μυρίζαν πανικό
Τα επόμενα σάπισαν στο παράλογο μου εγώ
Κι αυτά που έρχονται στ΄ ορκίζομαι
δεν ομοιάζουν με καμένο χειμωνιάτικο δέρμα
Είν΄ έμορφες οι επαναλήψεις του Γκαστόνε
μέχρι ν΄ αφεθεί στ΄αποδιαλεούρια η ασχήμια
Κάτι στιγμούλες είναι που θέλω να σκοτώσω
τον φασίστα μέσα-μέσα - όξω ντόρτια
με μαχαίρι φτηνό και τίμημα ακριβό
Ανάσες σκάνε ωσάν νερομπαλόνι σ΄οξύ στομάχι
Μάτια που δεν εστιάζουν γαμήσαμπλ πάνω μου
τρόπος ν΄ αποδεχτώ ότι καρπό δεν έχει πέσει
από δέντρα ηγέτες -κι ιδού ο στρατός σου
Δε παραπονιέμαι ωσάν κουράδα με κερασάκι
Τότε - Ροζαλίες έμπειρες παρθένες
μου κλέψανε κενές ώρες δύσπνοιας
Τώρα δεν έχω τίποτα να χαρίσω στ΄αρπακτικά
κι είμαι εφήμερα ευτυχισμένος κατά Pessoa
Σήμερα δονούν οι εύθυμες μέρες κι οι Μάνες
δεν ξέρουν πόσο πονά ένας μεθυσμένος υιός
στα φώτα με τ΄ αγνά γράδα μιας ανεξήγητης
εμμονής κρεμάλας χωρίς σχοινί σκαμνί αναντάν
κι άφθονο αγνό σαπούνι τσιλάγρα μπαμπαντάν
-Τα κωλοκαίρια μαμά όσο κι αν φοβάμαι
πιο πολύ από σένα το τίποτα με σώζουν αυτές
οι καλοαναθρεμμένες τσιφί προχειράντζες
Σαπουνισμένος ιδρώς σε λιώμα βράδυ μου είναι
Κι ένα παραιτούμενο ξεπροβόδισμα συγχυσμένα
της φοβισμένης ζάλης μου σε κωλόμπαρο
με νηστικόφερτα αρχαία παιχνίδια
με νηστικόφερτα αρχαία παιχνίδια
που αυτοκτονούν πάνω σε ροζ σκαμπό
Κι εσύ μήτηρ όλων μ' αγαπάς ταγίζεις φωνάζεις
κι εγώ ο προδότης δε μπορώ να ξεράσω
αγκίστρια υπέρβασης το πρωί της αφωνίας
Τ΄ -όχι του κωλοκαιριού ομοιάζει με πατήρ
τσαμπουκά που σκοπεύει ακόμα να με πάρει
κοντά στον λαστέξ εσταυρωμένο βόθρο του
λες κι ο φίλεχθρος Θεούλης αργεί να τιμωρεί
Απειλές απλέρωτες
Ταξίδια ζάλης πάνω σ΄ αυτοπρόσωπο σκέιτ
Μέχρι που κάποτε Εν μου θα γεννηθούν κέρατα
ίσα να εξέχει ανάμεσής τους η θεά περιφρόνηση
και το κοφτερά χάρισμα αβίαστου μικρόκοσμου
γα χάρη της καμπυλότητας που εφηύρα μια νύκτα
Άκου εχτρέ της υπομονής αδερφέ κ.ο.κ
Στ΄ απελπισμένο βάθος θα ξανακοιμηθώ σε ντιβάνι
γιομισμένο με ψυχοπάθειας νερωμένο αίμα
Θα πάρω παζ αβολοντέ στα έσχατα των κυμάτων
πεπειραμένα φάρμακα σε τρελό νησί ασύφταο
Κι οι θάλασσες θα βαφούν μοβ
Και χιλιάδες πόλεμοι για χνουδωτά σύμβολα κρέατα
που ομοιάσανε μέρες ταξιδεμένων Φαλαινών
θα ξαναγεννηθούν χωρίς εμάς τους οίκοθεν νοείται
μικροσκοπικούς φου και φου κωλοπιλάλας φασίστες
Αφού η ζωή ήταν ωραία λύση κι ωραία αρχή
σαν αυτό που κοιτιόταν σε καθρέπτη και το έπαιζε
-Δες πέη πουά"
Στρογγυλό μάνας στέρνο που διαγράφει πτυχές έτοιμα
Βγαλμένες φτερομπάμ από νηστικό στόμα ψυχής είναι
Με λειψά λιόλουστα δημόσια θέατρα από πόλη σε πόλη
κουβαλημένα με κάρα δεμένα πάνω σ΄ανθρώπινο ώμο
-Δες το πέος του διαόλου"
Σοφίτας ζωή πια κι απείραχτης σκέψης φόβοι να μπεις
Φόβοι της ορατής ορμής γι΄ αυτόν να βγεις αργός
για ξεμπέρδεμα στα γιατρικά λαδερά στάχυα σαργός
Σ΄αυτόν το βάλτο με τα βρωμοσύμπαντα ημείς κι αυτός
είμεθα της δέησης μούλτι-κούλτι έποικοι πουτανόπιατσας
Το υπόλοιπο χώμα το ονόμασαν γέννα ζαλιά και πούλη
Την μυρουδιά του ένοχη πρόφαση ακριβή τρούφα τροφή
θεό νερό τύραννο να το λασπώσει ένα πρωί
κι ηγέτη ήλιο τον είπαν κρυφά σους δε μπε
-Δες πως τηγανίσαμε γραβάτες"
Ίσα για να ταφεί τ΄απέθαντο πνεύμα και πως χριστόψωμο
το βάφτισαν πόρνες μέλισσες σε θάνατο που τσιμπούν
μολυσμένα πικρά κουφάρια με τη κρυμμένη ησυχία -
του -μόνο εσύ"
Όλα για χάρη και κάτι σαν -σαν αυτόν ωσάν φόβος
να ραγίσεις το σύμπαν για μιας στιγμής μικρόχαρη ηδονή
-Δες όπου"
Σύμβολα λήξις σχήματα με τυχαίες ανατροπές είναι
Μέσα του ανατέλλουν μπαλώματα φορσέ
Πάνω του κρίνεσαι ταμπονιέρα
Γύρω του ανεκτίμητες επαναστάσεις καναπέδων φόνων
τζάμπα πολέμων πρόζας στάχτης -τον κώλο μου μυρίστε
Γι΄αυτόν απ΄αυτόν και το ηδονικό κάθαρσης μηδέν στόχος
Αίμα έρωτας
Τίποτα εξώστης
-Ο τέλειος γκάβλος κύκλος του πόνου-
Βρομόνερα σαρίδια
Στάση λήθη
Κι εγώ η κομπαρσίτα ψάχνω κλωστή βελόνι κι αγαστό χέρι
να μου ράψει ένα καινούργιο κακόγουστο αστείο
μιας κύκλου ζωής άποψη μεθυσμένος
Ακόμα