000 202

Θυμώνα κωλοκαίρι
τα βράδια αντέχουν όσο ν' αδειάσει η παγοθήκη
Και το -γιατί να παραμένεις ένας γλαφυρός κλαψιάρης γραφιάς 

που κηδεύει την ανίκητη μαλακία καθρεφτίζει το κακάδι 

στα γόνατα που σε νανούρισαν

Κάτι πράματα είναι απλά κι άσκοπα καλοντυμένα
Σαν ποδομαλάκτες μιας στρογγυλής κώλου κόσμου γης
Τίποτα και ποτέ δεν θα μοιάζει να είναι 

το πρότυπο ενός ακόμα νεκρού αδερφού που δήλωσε πως -

-Ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση της ζωής"
Κι εσύ μωρό μου κοιμάσαι στο κρεβάτι μου
Αποκαμωμένη από τη βάσανο της έγνοιας
Πασχίζεις να ξορκίσεις με σύμβολα 

και φοβισμένα κόπρανα κατά όλων αυτό που δεν μπορείς 

να ξεφορτώσεις και σου καίει την φωτιά

Εγώ ζητώ καύση νεκρών το ξανά βάφτισμα φραστ-φρουστ
Κι ας ψοφάω για μια στάλα ποίημα σύνθημα 

ίσα για να χέζω σοφά ρητά μπαλώματα ναι καλά 

από τολμηρούς πρώην σνομπ νεκρούς 

Είναι θαυμάσια χάρβαλα επιτεύγματα οι άνθρωποι των γρήγορων εμμονών
Μη ξεχνιέσαι αυστηρόξ
Είσαι ο χειριστής που πάντα θα χάνει σορολόπ είτε στα χαρτιά είτε στα παιδιά
είτε στην αναμέτρηση με το -καλημέρα μαλάκα η ζωή δεν έχει πλάκα
Κι αν πάρεις γεννητάτη απόφαση να ξεκάνεις τους σατανάδες όξω σου
θα σε πάρει αγκαλιά ο μαστροΆδης που αξίζει όσα δις μουνιά δε σοδόμισες 

Κι ας ξέρεις ψωλοδίαιτος να ρουφάς με θόρυβο τα παλαιά λόγια των νεκρών 

που τους πέθανε μια φτέρνα σώμα

Γιατί έτσι είναι -φιλικά Νίκος
Έτσι πρέπει να είναι απαλεψιά
Έτσι καταλήγει το ποίημα που γράφεις άδεια ώρα
Θα γράψεις η έγραψες ωσάν μη αρχοντόγυφτος
Συ είπας κι είσαι αυτός που προσβάλλεις την ομορφιά της άνοιας 

και σε κάνανε να πιστέψεις πως την παντρεύτηκες για αιώνες τζάμπα κάμπινγκ

Εσύ το κατά φαντασία στίγμα μη κνώδαλο και τ΄ απαύγασμα κύκλου 

του -γιατί έχει ένα αυτί το γατί 

Που με Ελλάδες κέντρα τ΄ ασύμπαντου τίποτα νίκησες το τέλειο νόημα 

κλάνοντας πίσω από κάρα δίπλα σε γκαζόλαμπες μες σ΄ αχυρώνες 

Κλείνοντας την πόρτα μιας κοντοπούτσας bmw η βοσκώντας 

-το κενό του δε ξέρω" πίσω από ένα pc Παντοκράτωρ
Ποια γραία γαία σ΄ έκανε διάδοχο των κακών δεινοσαύρων 

και των καλών πιθήκων και τώρα που βαρυγκωμά 

η πρώην ερωμένη σου ματαιότητα κι η νυν τεμπέλα ψυχή σου 

αποκαλείς τον πόνο -μάστορα" απειλώντας τον λέγοντας -

-Δε σε παίρνει να ψοφήσεις δω μέσα μου
-βρωμάς ρεύεσαι κλάνεις ασελγείς ερασιτεχνικά
πηδάς άγαρμπα κι ομοιάζεις με θλιμμένη απειλή πορδή-
Μη χαλαρώνεις σαν βρεγμένο παξιμάδι
Αν είχε μιλιά η τριάδα -ο φόβος ο πόνος κι ο πόρδος 

θα σου απαντούσαν ομόηχα
-Περνάμε τόσο καλά μαζί σου διότι είσαι τόσο φοβισμένος-
μη μας προκαλείς-
Εσύ ο γόνος του -
-πάντα σοφία εποίησε ο αόρατος παπάρας νους σου
θα απαντήσεις σκυλιασμένα -
-Φύγε μη με γαμήσω με θάνατο ρε!
-Έλα ηρέμησε -θα σου 'λεγε η 3αδα
και δώσε μας μια προτροπή διαλογοκουβέντας με τ΄ανίκητο
-Θα σε ρωτούσε
-Γιατί πιστεύεις πως τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά 

απ΄ τον ίδιο τον άνθρωπο αφού είστε χέστες πολιτσμού

μπρος το άγνωστο των Θεανθρώπων σας;
-Γιατί θα ΄μενες χωρίς δουλειά αιώνες ναούμε!
θ' απαντούσες
μ΄ Ελληνικά κασετοποιημένη ρήτρα απάντηση
-Θα σου πούμε κάτι αλλόκοτο να φιλιώσουμε τότε
θα αποκρινόταν η 3αδα
-Το ψυχοσώμα και τα έτοιμα του Κολοκοτρώνη σας
περπατούν πάνω σε σκουριασμένο μάνταλο
δίπλα η πόρτα κι ο αέρας που την κλείνει 

και την ανοίγει με πορδές περιμένει να ενωθεί 

τ΄ αληθινό τίποτα σας με το υποκείμενο
μέχρι να καταφέρεται να νικήσετε τον εαυτό νου σας
Δηλαδή τη τζάμπα μαγκιά σας κι επιτέλους μετά
να γίνεται ισάξιοι πολίτες του πλανήτη μας
-Κι οι Αγγλοαμερικλανιές που δεν έχουν τέλος 

σ΄ όλη την διαδρομή γιατί τις εξαιρείς;
-θ' απαντούσες ξερομπορολίστικα
Και τα έκδοχα μιας ακόμα αρχαίας λειψής θεραπείας
ως άγνωστα με ρίζες σε φασίστες κατακτητές 

γιατί τις κρύβεται ποιητικά;
-θα ξανά ερωταπαντούσες
Η αυτοδημιούργητη τριάδα θα ξεκαθάριζε -
-Άκου Έλλην
Δεν σε γουστάρουμε άλλο
-Ποτέ δεν γουστάραμε ήρωες σε συγχυσμένη ιδεοληψία
γιατί οι ουρανοί δε νοιάζονται αν αλλάζουν χρώμα
-Δεν μέθυσαν ποτέ με φθηνό ούζο για χάρη σου
-Εμείς πάμε εκεί πάνω ξέγνοιαστοι
-Κατεβαίνουνε και γαμάμε κάθε ψυχή ότι ώρα γουστάρουμε
κι εσύ μένεις δω κάτου για δέκα εκατόχρονα τουλάχιστον
να παιδεύεις το τίποτα τζάμπα ηρώων σοφών και ρητών τους
ενάντια στη κασίδα των πλουσίων που σε μύησαν στο (τίποτα)
-Αν μας βρεις ένα κουφάρι που ξέρεις γιατί νιώθει κομπλέ
παρά την απουσία μας θα πάψει η φιλία μας και θα γίνει έρωτας 

αιώνων με την απώλεια όλων όσων καιν τον κακομοίρη κώλο σου

-Εξάλλου όλο το λαθραίο πουστρομάνι που μας φοβάται ακόμα
το τραγούδησε -
-Ζήτω η γη σας κι η φανατίλα σας
να την φάτε λάχανο χωρίς συμπαντικά αρχίδια
-Ουστ ρε φασιστοπιονάκια της σκακιέρας μας!
-Ημείς είμεθα ο φόβος
ο πόνος 

κι ο πόρδος σας εσαεί στάκαμαν