Σχίζουσα τελαμώνα

-Γκρεμίσου

Ο χρόνος σε καλεί

Ένα μικρό βήμα φόβου στο απαράμιλλο 

Εσένα που η φρεσκάδα του πόνου

δεν θα σ΄ αφήσει εύκολα 

Που ερωτεύτηκες την ανάγκη να σε βρεις

κι αλλότροπα

θέλεις να σημαδέψεις την ασημαντότητα

Μάθε να λες -φοβάμαι"

Τύλιξε το κουφάρι σου γύρω απ΄το -δεν"

σαν σκυλί των σαλονιών

Συμπάθα την απώλεια

τη μοναξιά

κόντρα στη λογική που ταριχεύει

Χαμόγελα 

με το ανθρώπινο μεγαλείο των αμυνών

και τα άθλια -θα"  του -έχω" 

Μείνε τελευταίος

για να σε αγγίξει πρώτον το -είμαι"

Ο φόβος  
είναι προσωρινός φανταστικός θάνατος

μέσα στο ρου της μικρής αντίληψης

κι άχρονα ευτελής πολύτιμος φίλος 
στο τώρα

Στη καταχνιά της αφορμής

οι αλήθειες πεθαίνουν γυμνές

όπως γεννήθηκαν

για την ασημαντότητα  
και την μοναδικότητα μας

που τραυματίζουν θούρια το -
 -αλλά (ζω)"

Μείνε σε αυτό που θαρρετά

ταυτίζει τις απορίες

που δεν έχουν απάντηση

Μη ρωτήσεις γιατί

έκλαψα και προσευχήθηκα για σένα

Μόνο αφέσου 

στο ατίμητο της ορρωδίας

εδώ κάτω στην τιμωρία του ελόγου μου

Φτιάξε πανιά με το πανωφόρι της ψυχής

για το πιο όμορφο ταξίδι στο -εκεί"

Απλωσε τα χέρια

μοίρασε

κλέψε

τρύγησε τα νεύματα του ανέφικτου

όσο οι λαβωμένες φυγές θα κυνηγούν

το -μπορώ" της ανάγκης

και το -θέλω"  
της αμβρόσιας παντοδυναμίας της

Ανήκεις 

Πληγώνεσαι 

Ξεκινάς 

αλλά (ζεις) για εσένα 

Το μεγαλύτερο  -θα"  είναι αυτό

που υπόσχεται στη ψυχή τη σωτηρία της

όταν στον Δαίδαλο της χαμένης  γνώσης

κάποιο χέρι σε ξεχωρίζει από το πλήθος 

και στη δίνει

θεραπεύω  σημαίνει -νικιέμαι"

κλείνοντας τα μάτια στις σκάρτες σκέψεις

μπροστά στη θέα της ευλογημένης παρακμής

-Μείνε 

και πάλεψε με τον άνεμο 

για όλα όσα  σου χρωστάς 

Για το -αντέχω" ότι δεν αντέχουν 

έχοντας μαζί τους  

μια σχέση συμπάθειας και μίσους 

Για όλα αυτά 
που αξίζουν να σε ορίζουν 
στο επέκεινα-