Εξαίσια νεοπλασία

Σήμερα θα εκβιάσω τον μεγαλύτερο σου φόβο
μ ΄ένα τσιμπλόντο χαρτί νοσοκομείου 

ένα δωρικό καπέλο απ΄τον παις φίλιο Aranech 
ένα αντιεμετικό χάπι κι ένα καραμπινάτο τίποτα
που σε γεμίζει σπυριά για ντε γκαβλεινέ  έτη
Το -πάντα" λατρεύει την αυτοκαταστροφή του
ποτέ τον θάνατο του ως Ντιντής Λέλος Φούλης 
Κι η απόδειξη να σε νοιάζεσαι ανήθικα είναι 

να εύχεσαι αρρώστια κι απώλεια στον διπλανό
Αυτό είναι το χρεωμένο σκρην καλημέρα μας 
όχι άδικα παρθενόπη - μα δίκαια τσακίδια
Χωρίς άρρωστες πληγές δε νιώθεις τι ζεις
Μόνο ζεις τριτοκοσμικές αγνοημένες αηδίες
σ΄ύπνωση τυφλά τυλιγμένες μ΄εποχιακό τύφο
που υπόσχεται ότι θα ερωτευτείς το σημείο 

που αποβάλει σάπιες τροφές ο διπλανός σου
για ν΄αποδόσεις εκρού οστά σε χώμα μαζί του
σε γαίας καφεσκατί χωματούργημα λες και 

ο κάθε είδους καρκίνος κουλουράκια διάφορα
σε μαθαίνει ν΄αγαπάς τη ζωή αν δεν στη πάρει
Σε ματσακώνει φοβού σ΄αυτό τ΄ απλοϊκό έργο
που δεν θέλει ν΄ ακούσει να μοιράσει ουδείς

και να πιει μαζί σου τη σαρακοστιανή υγειά του

Δεν ευγνωμονώ ουδέν γιαραμπή που ζω ακόμα
Δεν κοιτώ τους ανθρώπους όπως τα βοτάνια 

στο μπαλκόνι του πήδουλα μετά αγιασμού

Δεν έχω χρόνο για λούζερ τοπκαπή απαντήσεις 

που αυτός πανικοτρίκωλος μου τις έδωσε απίκο
Φύλαξα τ΄απαραίτητα χωρίς να ξέρω τι σήμαινε 

αυτάρκεια τότε που σε μπουρδελοκομείο ίσιωνα
Ένα καπέλο για το φαλακρό μου κεφάλι

ένα κουτί αντιεμετικά κι ένα γαμημένο κωλοχάπι 

μετά από κάθε χήμο που με έστελνε στα επείγοντα 

για ανεξήγητη γαμηστερότιτας ανάνηψη αμή τι

Τα φύλαξα για να μπορώ σήμερα να εκβιάζω 

τον ωσεκτούτου αρρωστούργημα φόβο σου

Κοντά δίπλα μαζί με τον φλοσοφό ρουαγιάλ φίλο
Όλ΄αυτα τυχαία λες και μια μάνα μας έχει γεννήσει
Σήμερα -
-που΄θελα να εκθειάσω τον χουχλιαμά καρκίνο 
Σήμερα που γκάβλωσα σ΄οπλοβαστό απ΄ αγάπη
να εκβιάσω το κακό της σφηκοφωλιάς κωλόφαρδος
Κι ως νυχτοπάπαρος ποιητής με φιδοπουκάμισο
και βλάμης της σπηλαιάνθρωπης άποψης μου
θα τελειώσω μες το στόμα της σεμνολογώντας 
-Αν δεν τους ερωτευτείς και τους δυο 

δε θα νοσήσεις ποτέ για τη ζωή που καυχιέσαι"