Καραμπίνα τζάι καφενέ

Η μαλακία της μπλουμ σκλάβας πλέμπας

καυχιέται κάτ΄ απ΄ τον σουβά της οικοδομής της

κι ισούται με τέσσερις μπύρες ιδρώτα στον πηγεμό

για το γαμημένο ποταμάκι  μ΄έναν περήφανο φίλο 

βρουμ χασίστα μπαιράμη του νου του γλυκάδι

Είτε αγαπήσεις είτε μισήσεις την κοσμάρα μας
το ίδιο κάνει σε κλαρινοπαπά ξωκλήσι
Με λόγια παλιές κολόνιες πλάτη μπιπ πριν 

στον βουητό ύπνο θα ισούται με καζίκι τση μεθιάς

Εγχειρισμένη αγάπη βρεγμένου ζαχαρένιου ζώου

μ΄ ανθρώπινες βροχές που κοιτούν από ψηλά 

μένει να ισούται ζωή σκυλί πολύτιμη ωσάν 

την μάνα που μας γέννησε φορ τεχ λουζλ

Το πιο σπουδαίο πράμα είναι να σ΄ αγκαλιάζει 

το ζώο σου σοφά κι η μάνα σου σουρωμένη 

με ούζα πεινασμένα πιστά κι ορθή προμνησία 

Και με ξεχασιάρα αγάπη απ΄ αρρώστια ανίατος
Και μ΄ ένστικτο γκαλιαγκδόσκλο ζώου συνήθεια 

πάνω στα σπάνια μουστάκια του γάτου π΄ αγαπάς

έτοιμος να σ΄ ενταφιάσεις -πλην" γίνεσαι κι είσαι
Και φόλα αναστολή σκοτωμένη από σάβανο χέρι 

να ξέρεις πως κλέβει σαν χρόνος που δεν ορίζει 

την ανάγκη σου εις τέλος δειλό και σίγουρο κοκόρι 

πρωινό σερνικά κρυψοαρχιδισμού λόγια τα ρέστα
Και μόνος μένεις με καραμπίνα σε τοίχου καφενέ
Που ισούται με κοινόβιο ομελέτας  μακαρονάδας 

κι αγκαλιάς μεταξύ αυτών που για δυο τρεις κοπρίτες 

πρώην ποιητές στήθηκε το κλου της ξύλινης πιτζάμας
Κι αν γουστάρεις έλα να γυμνάσεις γενεές ονείρατα

που σ΄ ονειρεύονται σκατομηχανες δεκατέσσερις 

Η μαλακία του μικρεμπορίου των χασισιών επιλογών
ισούται με κάτι φίλους που ζουν σε μπουάτ 2x2
και τ΄ άπλυτο  "εγώ"  καθίκι ενός μωρού ως άποψη 
Κι αφού αγκαλιάσει ο νους σκατά κι ευγνωμοσύνη 

τη μαραμένη ουρά στόχου μιας ντεκόρ καραμπίνας 

θα κοντύνει η ώρα που θα σωθεί η αγάπη του θεού 

των ποιητών την άμεση ουσιαστικοποίηση ρήματος

Ότι ισούται -
Σε κάνει να΄ χεις  υπομονή μ΄ αγάπη προδότη 

Μέχρι τότε να μη φύγεις για χάρη νταβατζή πατέρα 
Κι ωσάν γρατζουνιά στ΄ αριστερό χέρι από γατί θες 

ψυχάσθενο να θυμάσαι μέχρι να επουλωθεί το -

-ισούται"

Ότι μένει και σβήνει να είναι το σώμα κι ο αγώνας 

του στανιού της βίωσης του που ζει η ψυχή μέσα του 

είτε με βελόνι ορού βρωμοφαρμάκων είτε σαν νυχιά 

νεκρού μαλάκα φονιά γείτονα μπλαγκάνι

Ο κόσμος πέθανε και κανείς δεν του το λέει
ακόμα κι αν η καρδιά δίνεται γλαφυρά γραφιάδικη 

από λυπημένους ζωντανούς χωρίς Χριστοπαναγίες 

προς τιμή των δολοφόνων τους
Τιμωρημένα πούστικα όλα τα καλά τα κακά 

τα ζώα οι Εβραίοι παραμυθάδες  οι μέτριοι 

κι οι λυσσασμένα πρωτάρηδες
Ίσα για να φοβίσει ο ένας τον άλλον κι όλοι μαζί
τους τζάμπα φημισμένους δολοφόνους των
Σπουδή να βασανίζεις με φόβο τα κοράκια σε καφενέ 

λίρα εκατό κατοίκων γρετζώρας έτσι για το ροκ

Κόντρα πραξικόπημα στου τεμπέλη πιθήκου τα νιάτα
που αυτοδικεί με γροθιές στ΄ αξύριστο στήθος 

του -ασούμ -ναούμ -νταξναούμ -μαρτύρια κουράδας"

Κι ο καρπαζοεισπράχτορας ζωόφιλος στηθόδεσμος 

στα έτοιμα να την βγάζει άπλυτα με την κατωτέρα 

λουομένη και βασιλιά ήλιο υπέροχος φουκαράς
Μη ρωτάς με τι ισούται το λαλαλα της γλώσσας
το γαβ το νιάου το μπε το μμμμ όλων α λα γαλλικά
Δε θα μας νοιάξουν τα τσιγάρα που καπνίσαμε 

στην ποικιλοχρωμουρίαση του θανάτου μας 

ούτε τα ξίδια που ήπιαμε σήκω κάτσε μπρος 

της κατάνυξης το τίποτα για να τελειώσουμε αργά 

σ΄ ευχής εικόνα ψυχιατρεία σιμά του μηδενός 

Νοιάζει μόνο 

να συμβεί κακό σύντομα σ΄ανίατο πλανήτη 
Μόνο και μόνο για κάτι βάρβαρα δείγματα 

που ο χρόνος θα τους βήξει φυματίωση ευχή 

κι άρρωστα το πως να σέβονται 

τον ξανά και ξανά μαναμανά θάνατο τους

Πως να γεννούν σκαλιστή σε δέντρο αγάπη 

στ΄ ανώτερα που αγαπήσαμε κι ότι τους αναγκάζει 

να εχθρεύονται κάκοσμα ωσάν ιδρώτας γυναίκας 

και τους φοβίζει σαν μπινελίκι αγέρα πατέρα 

Να τα πολεμούν Εν κι ουχί να τα δολοφονούν Πιφ

-Σήκω και πάλεψε το νεκρέ θεέ τους
-έχεις χάσει ήδη 
-διαφήμισε τι έχασες -  θ΄ ακουστεί φινάλε -
Και το δοτικό καρκινοπαθές σώμα θα οχτρέψει τα λόγια 

θα τα τιμωρήσει ημίθεα
Ευχή να τιμωρεί πούστικα το βασιλικό κορμί σου
Μ΄ ένα μπουκάλι ούζο για ν΄ ακούσει ο εκτροφέας

κι ο φονιάς την ετυμηγορία φωναχτά σε βουβό βράδυ 

δικαστήρι μοναξιάς λες και μια βροχή θα μας σώσει
Επειδή σε σκότωσαν σου σκότωσαν θα σκοτωθούν
εκλιπαρώντας όσοι σκότωσαν -για σένα τον παίζω
Να λοιπόν ένα μάτσο αράδες για να μπούμε φυλακή
κι ας μην έχουμε τίποτα στ΄ όνομα του σκύλου μας
Ισούται πως -
Καταντήσαμε ανύπαντροι αλήτες
πρεζόνια σε μπουάτ δυο μέτρων χωρίς ανήθικα χρέη
μαυροφορεμένοι εχθροί ακέφαλοι ποιητές χωρίς άλογο
μανέστρα σε καλάθι κατσιβέλας πέη ζωντανά χους

από έρπητα ζωστήρα πατέρα λόγος να δικάζουμε
εχθροί του γείτονα το βολίστρι αρωγοί δικαίου 

στο κακό που καψώνουν τα υπέροχα ίδια ασημικά μας
Επιβιώνουμε σε ζωή που μας κλέβουν ενώ κοιμούνται
και μας ονειρεύονται μυγομάνι τα όνειρα μας μονότερμα 
Το κορμί που τρέχει ωσάν κορμάδι κι αγαπάς το σώμα τι
το νοιάζεσαι τ΄ανέχεσαι χωρίς να τιμωρείς πουστίς ψυχή
Αντέχοντας το -τσουπλί ισούται" 

το καζανάκι του νου τράβα συχώριο σου

με καραμπίνα τζάι καφενέ στο μεμέτι γειτόνι

για χάρη της μπουρδελλάδας και τα μπάνια του λαού