Τζάι κάλα

Μη ξαναπείς πως το πιο σπουδαίο πράμα
είναι να σ΄ αγκαλιάζει η μάνα σου
σουρωμένη με ούζα και ξεχασιάρα αγάπη
απ΄ ανίατο τέρμινο αρρωστούργημα 

Να τρίβεις τ΄ αξύριστο σου πρόσωπο
πάνω στις ρυτίδες της κι ο πατέρας 

να σου λέγει στα μουλωχτά του σουβά
-Ε μάνα είναι αν τη χάσουμε χαθήκαμε
Κι εσύ πουπήγιο να μετράς με σκοτεινιές 

το βάλσαμο της έννοιας που χαϊδεύει

τη λέπρα του -πάντα" που σκότωσε κοητί

και θα φονεύσει αδέρφια του Μπουκόφκι 
-Καρτάς έλα και βάλε καραμπίνα τοίχου

που μας σημαδεύει ζωές πολλές πέστινα

να βάλω γκαβλομελέτες και θανατερές 

ντεκολάζ κουβέντες ξεδοκίμασμα θεού
μέχρι πρωίας στου τζάι κάλα τα παΐδια 

σε καφενέ ολίγων εαυτών