stat

000 229









Πυροβόλησε ένα σαρκίον σύμβολο η άνοιξε και πιες 
μια φθηνή μπύρα του οικοδόμου δηλητήριο της βροχής
Κάνε deal με τις καλύτερες φαρμακοβιοτεχνίες θανάτου
η κλάψε το άριστα απ΄ το τίποτα των οπαδών σου πόι
Πάρε διαζύγιο 
σε Κορεάτικο γυαλί από κατόλια μέδουσες 
ισοπεδώσεις συνειδήσεων η πείραξε γαβριάς το σκυλί σου
με τσίμπλες παις αγάπης κι υποταγή ωσάν σκλάβος του
εις τ΄όνομα του μίσους της νάρκωσης αυτοάμυνας φλουρί
Περίμενε στο υπόγειο της ανθρωπινής φύσης να ΄ρθουν 
ξερακιανές τηλεπαρουσιάστριες να λήξουν εμφράγματα
και καβαλάρηδες καρκίνους στα μούτρα σου η κλείσε 
τον λογαριασμό σου στο παραμελημένο χωράφι τους
Ρουφιανολόι της ανάγκης περιοδικό στου καμπινέ το ζαρτ
Να φοβάσαι τη μοναδικότητα την ηδονή που σε κυβερνά 
τη γραμμή αίματος των συγγενών του πλανήτη "τίποτα"
Πέθανε και ζήσε μέχρι τα είκοσι εφτά ογδόντα οχτώ
στα δέκα των κυττάρων της φυσικής μουνί επιλογής κάμηλο 
η χέσε τα μουρμούρια της έκαστης ελευθερίας των ιθαγενών
στης γνήσιας κοινοκτημοσύνης το κοκό με ντυμένα αχαμνά
Πέτα ωσάν χήνα 
μες σε κρύα του νου νερά απόπειρες τσίσα
κοστολογημενες λαμαρίνες ν΄ αυτοκτονήσει η γίνε τουτού
βασιλιάς της ωραίας ζούγκλας των αστών με κλοτσημένης 
αυγής κακάρισμα και πλούσιο τρίχωμα στο πίσω μέρος του
Μπες με φαντασία στους πανάρχαιους σωλήνες του κρανίου
και φτιάξε μια νέα γλώσσα συνεννόησης με το σύμπαντο
Όταν ο νους αποθνήσκει και μοιράζει την χαλκομανία του 
μες το στόμα του θεού εαυτού λάκτισε το ξημέρωμα άζωστα
με σάλια άγχους την βρωμιά της αναμονής και της εφήμερης 
επιβράβευσης στο χαοτικό μανιφέστο μιας και μόνο ζωούλας
Μύρισε τα φύλλα ενός γέρικου δέντρου και πάλεψε την έγνοια 
της φθαρτότητας κι ουχί τις στιγμές που δεν άντεξες να ζήσεις
Φτιάξε ένα δικό σου κύμα μ΄ αφρούς δανεικούς κι ορμή πάνω 
σε πέτρες τάφων απ΄ των ξενοφόβων σου το έσω ρους
Πρήξε το συκώτι μ΄οινοπνεύματες συμβουλές εμετούς πηγές 
βουνών που βαριέσαι ν΄ ανέβεις κι ετοιμοθάνατος να κατέβεις 
Κοίτα τι λυπεί και κρίνε τι λείπει για να ΄σαι πίπιρουμ λεύτερος 
μες σ΄ όλα αυτά που δεν ήθελες να υπάρχεις και σε φίλεψαν 
με τ΄ ανάλογο ποίημα -
-Δεν είχα
Δεν φοβήθηκα
Δεν έζησα
Μα δεν βαριέσαι αν θα μπορούσα -
Ότι κι αν κάνεις η μπορείς να κάνεις
πάντα σεφτέ τα χαλινά θα τα κοντράρει το ψεύτικο ΕΓΩ
Μέχρι ν΄ αρωστήσει το σώμα της χρεωμένης συγνώμης 
για καλό 
Η να τρελαθεί τ΄ ατομικό ρολόι του νου 
για καλό


Για τον Χρόνη