Plausus asino

Παραμένεις υγιής

Συλλέγοντας γενέθλιες μαλακίες στο καλάθι των αχρήστων σου
Αντέχοντας ατάκες με γκαβλωμένο φρυδάκι
Τσιμεντόλιθες απόψεις με ξερά χόρτα υπομονές
Μην πλατιά ζεις και μοίρασε χαρτί
μην περί χύνεσαι έξω απ΄τις κονσέρβες και περίμενε το λεωφορείο
μην σκουριάζεις κουρασμένος και μέτρα τον ήλιο μ΄ένα σπιρτόξυλο
μη σκατώνεις την ηθική και βάρα το κεφάλι σου πάνω στο αιδοίο της
μη ζεις ότι επικαλείτο γκρεμούς-πήδα απ΄το σκαλί του Κύρου στο κενό
Μη πιστέψεις πως ο Marvin έπρεπε να ζούσε  κι ουχί 

να έπεφτε νεκρός από χέρι μπινέ πατέρα

Τα έντερα σου πονάνε
-Μην μου"
Κι έχε γραμμένα στο παλιό σου τεράτωμα τα ψυχολογικά της Σαρλίζ
Οι σελέμηδες εχθροί σου επιβιώσαν και σκότωσαν ζώα αδέρφια
σαν αδέσποτα όντα χωρίς λουρί που κόλλησαν πάνω στο γαμήσι τους

Σαν βολεμένες ακριβές καπότες μες τα μυαλά του μπαταρισμένου σου

με μονωτική ταινία μίξερ λες κι υπάρχουν δυο του νου σου μάχες

Σαν δυο σφαλιστοί κοτλέ αυνανισμοί
Ο κοινότοπος λένε με τους ανθρώπους είναι φύρα κότας τροφή 

κι ο επικίνδυνος με το Εν λες τζάμπα τρόπος να πας κοντά στο κοτέτσι
Βρυσάτοι ασούμε πεοκρούστες σου δήλωσαν κει κάτω -
-Αν σ΄ αηδιάζουν η ηλιοθεραπεία στα πάρκα οι τζάμπα πατεράδες 

και τα ριγέ παντελόνια που σου φέρναν εμετό τόσα έτη 

είσαι σε χλόης δρόμο"
-Ατελώνιστες βοθρομαλακίες ξέρεις
Σαν κακός ιδρώτας μονολιθικών μαλακοπιτωραίων σε φρικασέ πλημμύρα 

κοπριάς περιστεριών σου κι ασήκωτα κοβόρια σαν τα νυχτωμένα πρωινά 

κακοποιών της ψυχής των
Έτσι μόνο κάποτε γίνεσαι σπουδαία μοδίστρα
Γανωτής τεντζερέδων με στεντόρεια φωνή 

Πουλώντας τίποτα στο τίποτα και διώκτης αυτών 

που δεν πρόλαβαν να χτυπήσουν με ρείκι δύναμη τα παππούδια μας

Ράβεις μια τζάμπα σημαία στην παλιά Singer της μάνας
Την μπογιατίζεις με τζιλά και τη μπατανόβουρτσα των εμμονών σου
Μετά την κυματίζεις γονατιστός 

Μπρος τον Μπόζο θάνατο των άλλων μέσα σου
Που ξέρεις μέχρι να πλαγιάσεις στου γολομυτά το τελευταίο χώμα στρώμα
οι πτυχές της δεν θα ξεφτίσουν ποτές γεννημένο ψέμα
Σαν άσπρο εσώρουχο γυναίκας ομοιάζει
Αυτό που πάλευες να τα βρεις μαζί του 

Για μια γκαβλωμένη χωρίς αρρώστιες ζωή
Αυτές οι εγκόσμιες ερυγές θα σου πετάνε βελάκια σύμβολα ψευτοθυμού
σπουδαίας αγένειας κι άγνωστης ανάγκης για να παίρνεις αξεδίψαστα 

και να δίνεις μπαλωματής φιλιά σε ακατάλληλα στόματα 

που φάγανε περισπούδαστα -μη" από τσολιάδες
Στρυφνό να ξέρεις γιατί ότι δεν έδωσες τζάμπα
Δεν πήρες πεινασμένα από στερημένο εγωιστιλίκι
Κι η ζωή σου είχε τουλούμπα θεό νερό μα και τον φτιαχτό διάολο τους
ίσα να τον πάρεις στα κλωτσίδια με μυτερό ντίσκο βυσινί σκαρπίνι
Είχε κώλους και σούρες υφασμάτων χυμένα

πάνω στην αυτοπυρπόληση της γκάβλας σου μ΄ένα μπιτόνι εαυτό στο χέρι 

από τηλεκατευθυνόμενους θεούς με κοιλιές αερόσακους
και φτωχά φαγιά πριν το μεσημέρι της προσευχής των βουβαλιών
-Άντε γαμήσου με τις θεές σκάτζες μας θεέ μου"  -θα πεις
Η ζωή σου είχε δειλές υποταγές φοβισμένων αντιπάλων που ξόρκισαν 

της ανυπαρξίας το μετερίζι και με πακτωμένους σε καλάθια απολογισμούς
χώρεσαν σε σιφόνι δημόσιας ασφάλτου καμπινέ τα υπάρχοντα τους
Πριν πεθάνεις πρέπει να καταφέρεις να νιώσεις αχνιστό ταγμένο κόπρανο 

στην αγκαλιά του μηδενός με υποτροπιάζουσα καταθλιπτική διαταραχή 

κι άλλα γόνα ψυχογλαφυρά στα χαρτιά των ψυχιάτρων
Δεν είναι καρμπόν τζάμπα μαγκιά του μπαμπάκα μας δαύτο
παρά λάθος έκφραση περί προσδόκιμου ζωής από μαλάκες ψυχιάτρους
που τσιμπάνε πενηντάρι και σε στιγματίζουν για πάντα 
Τα υπόλοιπα συνορεύουν τσίμα με το πέος τα λούσα και τα χωρατά μας
Εκεί κάτω αδερφή γυναίκα μου δε θα πληρώσεις 

Ούτε θα πληρωθείς ψυχής μαραφέτια
Κι οι τρόποι οι αγνώριστοι μετά από έτη γελοιότητας μες σε σώμα αθάνατο 

Οι αυτοπροβολές κι οι αρωματικοί μύθοι των ορδών από ανθρώπους 

που τους τρώνε τα παιδιά μιας μύγας 

Τα πάρκα και τα μπικίνια με νόημα γεμάτα απ΄το -ζω τη στιγμή των άλλων"
θα μείνουν πάνω στο πανί του συμβόλου που ράψαμε
Μακρινά απ΄ το -γιατί τ΄ αφήνεις να σου κάμει έρωτα ακόμα"
Στη μέση του χωραφιού το σάπιο σου κορμί κάποτε θα κυματίζει 

το συν ευρισκόμενο μας σύμβολο και θα ξέρουμε πως δεν ήμασταν 

ποτέ άρρωστοι ούτε ψυχής κάμωμα ούτε σώματος κώμα
Ούτε θα μάθουμε πως να το καταλάβουμε
Χωρίς να πεις ποτέ  -στ΄ αχαμνό που σου απέμεινε"
Ότι σε φόβισε θα το τραβήξεις με το δεξί στα άκρα σαν μαλακία
ίσα για να νιώθεις αδιάλειπτα αν μπορεί να σε σκοτώσει
Θα μας σκοτώσει έτσι κι αλλιώς
Μα έτσι πιστεύεις πως ξεμπερδεύει κανείς με το -

-Τα γράφω στα φρύδια μου και παραιτούμαι απ΄την άρνηση της ζωής"

Κι η πλέμπα απαλλαγή φράση του πλανήτη έβοσκε σε άλλο λιβάδι
με σπιτάκια ασφάλειας και βραδινούς αερισμούς
-Κι όχι!
Δεν ήμασταν ερωτευμένοι με το χαΐρι του να ζεις την στιγμή
Εσείς κι εμείς
Οι τουρίστες του ξεκωλιάρη Αυγούστου δεν μασουρίσαμε
σαν ήθελαν όλοι κάτι στεφανωμένο με σπαραγμό κει κάτω
απ' το τίποτα των νεκρών και το παν των δαχτύλων τους
Καμώνοντας την πιο ύψιστη φράση που τελευτή και ζει η ίδια
το ανίκητο σου   -Ξέχνα το"
Γιατί η κουλτούρα του φόβου σε έχει ήδη σκοτώσει
Σαν τη πουστάρα δολοφόνο μπαμπάκα του Marvin