-Ζηλεύω
τις παλιές μπλε ψυχές λες
κι ορκίζομαι
στ΄ αμόνι του εγωισμού στους
οδηγούς και
τον δημιουργό μας
μια
στερνή καλή πράξη σιμά σ΄όσα πίθηκοι και μαϊμούδες
ξεστομίζουν
τζάμπα δέκα ντινντανντόνγκ μούρης ζώνης περσέκοντ
-Πως θα μάθω όσα μπορώ περισσότερα θέλουν δω κάτω η πηγή
τα ξεμασόνια κι οι διδάσκαλοι του πνευματικού κόσμου των
-Μα θέλω
να ξεστομίσω κάτι σιχαμερά για την τεμπέλα φενάκη
Οι
βιολετί προφήτες της μη μπουρντίλας είχαν ασύλητο δίκιο
Είπαν -
-Πίσω
από μια φορεσιά κρύβεται
ένας ντορβάς μαθητικά άντερα
Κρύβονται
μήτρες ξεβγαλμένες στου γονιού τις παρθένες νόρμες
Ανορθώνονται
ψωλές γερασμένες κι αποτυχημένα άφοβες
Ράβονται
υγιείς τρύπιες τσέπες παλιατζήδων του καλού
Γκαβλώνουν
κρεάτινα φωτάκια γαμήσια κόντρα στου πόνου το θρανίο
Μαλώνουν
κι ιδρώνουν μπαμπάδες άοπλοι δάσκαλοι Ρωσικής ρουλέτας
Κλείνουν
ραντεβού καρκίνοι φίλοι διάφοροι σαν κουλουράκια σε ταψάκι
Ταπεινώνονται
ανώτερες μαμάδες ξεσκισμένες από μοσχάρια υιούς
Πλένονται σκαλωμένα αρσενικά βρακιά πολυτέλειας χιλιάδων ζωών
στου βάλτου το δικαίωμα πίσω
από θολές εικόνες αυνανισμών
εις το μετεξεταστέο στανιό στιγμιαίο λάθος θρέμμα τους
Κι η άπλυτη ζωή προς τον κόσμο των συμπλεύσεων της υπέρ ψυχής
επιτηρεί
την βιωματική εμπειρία των πάντων με το λιγοστό σαπούνι
του σακάτη νου μας σε τόσους αιώνες φύρα ανεκπλήρωτης αγάπης
Οσάκις
το είπε κι ο ξεκωλιάρης ποιητής του θανάτου του μπιρ παρά
που
ξέρει την εγωφρόνιμη βουκωλική ψείρα αλήθεια του -λείπω"
Αυτός εαυτός
Που καργάρει
με συνειδητές τυφλότητες το σαρκίδιο του λες
κι ανήκει
στον τόπο του -χωρίς εγώ" κι αναλογίζει τα όσα δεν
φαντάζεται
Λέει
πως -
-Δεν
αρκεί ένα κρύο μπάνιο με θεό νερό να πλακώσεις στα κλωτσίδια
τον ψευτοδιάολο μες τον νου σου
Λίτρα ρετσίνας και ποτάμια τσίπουρα πατερίτσες φυγές ίσα
για
να ξεχάσεις τον καθημερινό φόβο του τίποτα σου ξανά
Δεν
αρκεί να σκεφτείς να φουντάρεις απ΄ το μπαλκόνι
Χωρίς παραπέρα περιέργεια δεν
αρκούν τα ποιήματα
που έραψες έραψε θα γράψουμε με Νεάντερταλ στόφα ψυχής
Δεν
αρκεί ένας επάρατος καρκίνος από γεννησιμιού
των σινεμασκόπ φόβων που ξεμπλοκάρουν την βοήθεια των οδηγών
και δασκάλων μας μ΄ένα
πακετάκι τσιγάρα γονιδίων θέλοντας Καρέλια
που επισπεύδει την
επιστροφή στης σελήνης τα μαλγαρά μπούτια
Δεν
αρκεί η σούστα της γλώσσας μέσα έξω στη λυράτη κρυψώνα
της ψυχομάνας μας
Δεν
αρκεί το φως του μικρού ήλιου μες σε σχέσεις απείρου μεγέθους
Οι
ριπλέι μουσικές με βινύλια που ξεθώριασαν έμορφα στις βόλτες
στα περιβόλια της
σκαρπινιάς
Δεν
αρκεί το καφέ αίμα της σπέκουλας ηδονής πάνω στο πέος
του μαθητή ανθρώπου
Τα
κλικ των κοκάλων
όταν γονατίζεις να ξυρίσεις σαπούνια υγιούς φόβου
Δεν
αρκούν οι αναμνήσεις του παρόμοιου θανάτου σάπιων
σε τρεις μέρες ανθρώπων
Δεν
αρκεί η πολυτέλεια της νύχτας
που τραβά αχρονόμετρα μέχρι τη χάραξη
Δεν
αρκεί η μοβ χωλή αγάπη μας
Δεν
αρκεί η ροζ έωλο αγάπη σας
Δεν
αρκεί η αγνή γκρι άγνοια μας
Δεν
αρκεί το ανίκητο δις "0" μας
Οι
βιολετί προφήτες είχαν δίκιο
Αφού το σπουδαιότερο σ΄ αυτήν την εν σάρξ περασιά
μες
απ΄ το φιτίλι του μικρού φωτός είναι
η εγκατάλειψη
του σκοταδίσιου "εγώ" και
το συναπάντημα της ψυχούλας
με την υπέρ ψυχή των πνευμάτων της μπλα και μπλα πηγής
κι απανταχού άυλων καλεσμάτων τ΄άυλου αέναου κύκλου μας
-Κει μαλάκα μου δε μιλάς μήτε πετάς τσαμπουκάδες
στα καινούργια μαντρόσκυλα του οίκτου
-Κει
αφανίζεις κι αφανίζεσαι στον χρόνο της επιστροφής
μες το σπίτι που γέννησε την ύπαρξη μας
Οι
βιολετί προφήτες είχαν δίκιο για το δω κάτω λίγο
και το κει πάνω -πάντα" του φωτός των αιώνιων ψυχώνε
Φόβος ανίκητος ευκώλου έρωτα
ανθρώπων
και δυσκόλως θανάτου θέωσης των