Ευγενία

Ψοφώντας γι' αλαφροΐσκιωτα μανιφέστα 

κλητεύεις κάποιο βράδυ την αλήθεια της ατάκας

απ' αδερφή λεύτερη κι αποδημούσα απ' τις κοπριές

Τ΄ οργωμένο ταλέντο κι οι γήινες μάντολες ποτέ 

δε γίνηκαν πηγαίο κλου επιλογής για λιγοστούς

-Ξέρεις ρε"
Αυτό που ράφτηκε από περήφανους πατεράδες

κι απότομο γυρισμό στο σπίτι της συχώρεσης τους 

Αυτό που σε κάνει πιο συνειδητό από ζωή σε ζωή

και φορέθηκε απ’ τη λαμπρά γεύση των ματιών της 

σε κάτι καθηβραδινά αναθεώρησης ουζονύχτας 
Στα βεγγαλικά των δικών σου ματιών κερνάω ζβίγγος
Κλαίω
Όχι από μητέρα επίγνωση μήτε απ΄ οχτρό ταυτισμό
Παρά μόνο για τη παρουσίαση του νου της στο γυαλί

και τ΄ άρτι αφιχθείς πέρασμα της όταν νιώθεις σιμά

Ξεσκισμένος από φόβο τρόπο στο -ξεπαστρεύω ζωή

και γαμώ το νόημα με θάνατο προ του θανάτου μου"

Μάτια της στιγμής ωσάν αυτά τα δικά της δικέ μου
που σκοτώνουν μ΄έρωτα όσο δε μετράς αντίστροφα