Απεταξάμ παίγνι

Χθες χαράματα το σπέρμα πεταλούδισε 

ψηλά για κείνη
Τ΄ αυτοάνοσο του ματιού απειλούσε 

με παιδική φωταψία
Κι ο τράχηλος απαράλλαχτα με σπασμούς 

αξιοπρέπειας
Ηλιογέννητο να μανθάνεις να κατρακυλάς 

ξυπόλυτα στα σκέλια μιας  εφεύρεσης

Κι οι χρυσαλλίδες μέρες τώρα χορεύουν 

στο φωτιστικό γύρωθε

Μες τη φθαρμένη Lagostina δροσίζονται 

χτυπώντας μ' ορμή τα κορμιά τους 

στο περίσσιο πάνω του γόνου μου το βιος

Χορεύοντας η μένοντας ακίνητες ζητάνε 

ωσάν δαιμονισμένες το τελευταίο διάβα 

σε ταξίδι τελειότερο