Γιόγιο

Προσωπικά διδάγματα
διττών πολέμων εκκρεμούν
Για μια αυτοσχέδια λευκή σημαία 
Υψωμένη στην εσωτερική σιωπή 
Γυμνάζουν αχρείαστο κόπο ίσα
να ΄μαστε κρυμμένοι ξοπίσω 
από μια δυστυχισμένη κουρτίνα
Η ομορφιά του τίποτα ξεζουμίζει
Χρειάζεται εκατομμύρια φορές 
να πατηθεί το καζανάκι της φυγής
Να σιχτιρίσει 

Αποκαλώντας ο ένας τον άλλον
μισογκρεμισμένο μπουρδέλο 

π΄απ΄ έξω του ψάχνουμε εαυτό

Τέως γαμεύσιμοι χειριστές τ΄ολίγου 

και νυν κλέφτες της σκέψης μας
Είθε 

Να μπατάρουμε μαζί τα ροζ εντόσθια 

μιας μετωπικής που καταλύει 

στην εμορφιά του -τίποτα"

Αυτό 

Που δε είναι των φυγών τ΄αδύνατον

Δε ζυγίζει -σκέφτομαι και νιώθω
Δε βαθμολογεί 

επικηρυγμένους κεραυνούς 

στο τεφτέρι της αγάπης του μπακάλη

Υφιστάμεθα 

ωσάν εξαίσιο καλαπόδι της φράσης -
-Με στενεύει αυτός ο εμφύλιος -