Χωρίου ηλιθίως

Ήλιε
Καθήκον μου είναι

να είμαι ολονέν λιγότερο δυστυχισμένος

υπάρχοντας μες τις λέξεις μου
Να πληρώνω λύτρα στον σκουπιδιάρη νου 

Mη έχοντος να πω τίποτα για τον αγίνωτο 

θάνατο του που έτσι κι αλλιώς είναι 

η πιο δημιουργική απάτη του Εν

Ν΄ αρκεί που μου αρκεί το μίσος 

Η λατρεία της οριακότητας

κι αυτού που με μολύνει εξασκούμενο

της ερώτησης -ποίας τιμωρίας;“
Καθήκον κι ότι περισσέψει να γενεί 

η πιο σκληρή φινάλε ντροπαλή μου στύση 

Mπρος σε μια χυδαία προσωρινότητα 

Σε σιωπηρή αμμούδα 

Μ΄όλα τα παιδικά μου παίγνια παρατημένα 

ανάμεσα στο αντέχω - με αντέχω 

της αιώνιας μου Θάλασσας

Ήλιε
Η μορφή μου μικραίνει 

Κι αυτό τ΄ αγκαθερό σου φως μου τάζει 

σωσμένο μανιφέστο ατόφιας ευδαιμονίας

Συμμαζεύει την ασκημάδα απ΄τα ντουβάρια 

μιας σφιχτής τζούρας κι όλο κάτι δεν παύει 

να τα κάνει όλα λάθε πουτάνα σκέψη 

Μιας γαμημένης στιγμής αδιάφορης ξύστρο

κι ανάπηρης αγάπης θηρευτό βίωμα πιόμα

Ήλιε
Καθήκον μου να μερέψω θα΄ταν ήτοι
κάτι λευκοφόρες εμμονές 

Που στη φορά τους λανθάνουν 

και με μια στάλα τρέλας φυγοπονούν 

στα πρωινά της καλονύχτας μου 

Ονειρεύουν σκέψεις κατουρώντας όρθια 

φόνους στο κουφάρι 

Λες και τ΄ αρχικό γράμμα ύψιλον 

της λέξης -Ύπαρξη 

ομοιάζει με φουσκωμένο προφυλακτικό 

Πάνω σ΄ενήλικη καρφίτσα έτοιμο είναι 

να σκάσει στα γέλια έχοντας ζήσει 50 έτη

χρυσοποίκιλτες μαλακίες με το στανιό τους

Ήλιε
Καθήκον μου είναι να μην έχω καθήκον
-Βλέπω κι αυτόν που συχνά μου λέγει -
-θέλω να μοιραστώ το μεγαλύτερο 

μυστικό της ζωής σήμερα μαζί σου

Έδειχνε με το δάχτυλο τον κρόταφο 

και με περιφρονητική θυμοσοφία έλεγε -
-είναι ένα τίποτα"
δύο τίποτα
τρία τίποτα
τέσσερα τίποτα κ.τ. λειψά σου καθήκοντα