Αλκόλα το

Γλυκύ μου κραιπάλη
Κάνε με δειλό αναστολέα της ικανοποίησης 

Με πυροσβεστήρα τον πόνο σου βλέπω να δύει 

άλλο ένα μου κάρμα
Θέλω να σου γνωρίσω τους αιώνιους κροκόδειλους
τ΄αδιάφορα τριζόνια και τους εύθραυστους πιγκουίνους
που μέσα μου ζουν 

Mα δεν είμαι έτοιμος να ξεράσω το κώνειο σου

Γκαρσόν! 

Ξαναγέμισε σε χαμηλό λίγη ειδυλλιακή ασχήμια παρακαλώ

μπας και δραπετεύσω ένα πρωί απ΄το δυσκοίλιο βαυκάλημα 

που μου τάξανε
Γλυκύ μου μέθη πες μου
Γιατί το -θαυμάζω και το -παρατηρώ αλληλοσπαράζονται
Κι αυτοί με την αξιοπρεπή σύγχυση που μένουν η φεύγουν 

απ΄ τον εαυτό τους κι αυτοί που ξεραίνουν τον κώλο τους 

πίσω από την φράση -εις αύριον τα σπουδαία μου λείπουν

Γλυκύ μου Βακχεία
Σήμερα το βράδυ αργά θα σε ζητήσω
Θα σε ψάξω μες το δωμάτιο μου
Θα μου λύπεις
θα σε έχω
Θα σε βρίσκω κάθε φορά
Κάθε φορά που βάζω τ΄ όνομα σου στον κρόταφο 

ίσα για να ξεστομίζω-

- Αν ήμασταν πολύ θα μας αρκούσε το πολλοί;