Αυτοκαταστροφείας πάρεξ

Κι ο πλαστουργός αποφανθεί    -

-Στου αφηγήματος την τελειότης
σωμάτων και νου υμνητές κείμεθα
Εδώ καταγής στου νου την ρομφαία
Αναζητώ παντοφλάκια μιας σεζόν
Επιθυμίες μιας ακόμα ζωής
Λεμόνια επιβίωσης ολίγων ημερών
Εδώ χάμω γένομαι της στύσεως μου 

ρους κι υιός του κυρίου Μπον Μαρσέ
Αναμφίλεκτα αφού το σωματάκι μου 
όπως και το δικό σου επίσης νοσεί
Έτσι διατηρώ ίνδαλμα σκαλί γερό 

σαν καραμέλα τον Αρσένιο Εζνεπίδη
Του τηλεφωνώ τακτικά γιομάτος θεό
όπως κι ο Θωμάς κι ο Λευτέρης
Κοίτα με -Έχω πάψει να λέγω. -
-Όχι δε μικραίνω ούτε απαγγέλλω πια 

ποιήματα στο κατώφλι μιας ερώτησης
Ούτε καν την Μάνα ρωτώ γιατί 

στο τέλος της παράστασης θα είμαι 

ένα φωτισμένο συνειδητό τίποτα"
-Όχι δεν αναρωτιέμαι αν είμαι εσύ
η ένας σόλο ταξιδευτής π΄ασχολείται 

με τον θάνατο των άλλων" 
Το παλιό μαχαίρι της κουζίνας 
που φοβόμουν έσπασε στα χέρι μου
Όπως σπάμε όλοι παρά πέντε ελέω
Και ρωτώ αυτόν που εποπτεύει
-με τι oμοιάζει;