Χώρα

Θωρώ συλητές 

Μωρούς
-Λαμπυρίζω
Το μπλε μου
Οι συνεδρίες σε ξωκλήσια
Οι αθάνατοι του αίματος εγωιστές
π΄ανάποδα φόρεσαν τους εαυτούς τους

Οι καθισμένοι 

σε σκαλισμένο με το νύχι μπαγκάκι

κι ο χρυσός μου ο ήλιος ωσάν ο μόνος 

ρεμπέτης που τρυπά πάνινες μορφές

-Είμαι-
Δέντρα που δεν νοούνται 

Βράχια ειμαρμένης επίγνωσης
Πλάσματα του φωτός εντός σας 

κι ένας αέρας που βουτά στης πόλης 

το -εν καιρώ 

Θωρώ καλοκαρδισμένες γαλανόλευκες 

Ασβεστωμένα τοιχία 

Λιοκαμένα καμπαναριά εν τάξει
Σταυρούς των -εμείς το παν
Σταυρούς του -εγώ το τίποτα
-Είμαι-
Ιερά χόρτα να κοιμούνται 

ακούγοντας νερό θεών να παφλάζει 

Λαβωμένη λάσπη να ποδοπατεί ξύλα 

και κοτρόνες φίλες 

-Είμαι-
-Αυτά που μ΄ αναζητούν 

μα μην αγγίξεις τσιλιαδόρε 

Το μέθυσο μου ξαποσταίνει
-Μόνον κοίτα
Χωριά με πράσινες πόρτες 

κάτω από πεύκα επάρατης φιλίας
Υπέρκαλα ερείπια μουσκεύουν σκοτάδια 

και σαν ο ήλιος μου ξοδεύει 

κηδεύετε μόνος 

Σ΄ αυτό το σύμπαν πάνω σε κάθε κήπο 

σκουντάει τις βάρκες μου 

μ΄ ανθρωπινούς όρους
-Πέτρες και νερό -

Νερό και νερό είμαι"

Θάλασσες κι άσφαλτα βουνά 

Φώτα που μαντάρουν ζωή 

σε παιδικές χαρές
Ρηχά η ώρα είναι 

κι άνθρωποι παντού -είναι
Φορούν το σπέρμα μου κι ερωτεύονται 

σοκάκια γιομάτα αμμουδιές
-Είμαι- 

Μια πυγολαμπίδα
-Θωρώ φίδια
Ρωτώ τα σερπετά και ξεύρω -

Να βλέπουν να λάμπω δεν αντέχουν"