Που βρήκε γυναίκα ο Κάιν;

Θες να ξορκίσεις τo τελευταίο μου τσιγάρο;

Έλα
Σώσε βαρετά κόσμους με σελέμικες περασιές
δις κι άμετε ανύπαρκτου Εγώ;
Στάκαμαν εκεί -ιός θυγατρική εν κοσμία
Τι εστί διαγωγή;
Κι ακούω το πιφ σου πρώην παρφάξ
The mouniα κτλ τίτλε πόρνε που ξερνάς ότι 
Πίνω εις υγείαν αυτών που θα πεθάνουν υγιείς
και των άλλων που κάνουν τσουλήθρα πάνω
σ΄ ανισόρροπο ξουράφι λάρυγγα τροφαντού
Κλείσε το φως η την πόρτα το ίδιο
Το όλον δε μας ξέρει ωσάν η επιστροφή
σε σιδερένιο χωριό πολίτες στριγκλίζει σύμπας
Κι οι ζωντανοί νιώθουν γκάβλα γκλάβα 
μεγίστη γκάβλα θρησκεία αφάνα τη
Δυνατή σαν σιδερένιο πέος
Κλειτορίδα φουντούκι
Λες και για τους πεθαμένους τους το κάμουν
μ΄ εγγύηση υπό όρους μαβί επιτροπών κει
Κοίτα 
Οι Θεότητες με τα λάθος εσώρουχα
δε μας ξέρουν
Κι η Μαρία Κάβλας διορθώνει τις μορφές μας
σαν αυγατίζουν τι;
Το -Ευ!Ου!Συ! το ρε - το βλαξ
και τι δε κρύβεται;
Οι παραχωμένες σ΄ερπετού τσέπες μοίρα μας;
Η απάντηση - η επίθεση ε; - που ειδώθηκε
απ΄ τα βαριοκούραδα παιδιά του 1821
Την μπάλα του μπάσκετ που ξεφούσκωσε στα΄87
Το πανεύκολο 000's της φωτγιάς αρπάχτρας
Δες
Ο κάλαθος των μονίμως αχρήστων μας
ιδρώνει σε νου Σαχάρες
Κάιν Άβελ κι η ευλογημενιά δύσπνοια
μέρα νύχτα όλων ημών κασέτα
Η ευλογημενιά οψιμάθειας έργον έμβιο
στα κακάδια γόνατα της πέφτουλας θύμα δις ξανά
Ορώ αργός εσύ;
Τα ξερατά απ΄το τρίτο μου μάτι και τ΄ άκυκλου νου 

δεν είναι
δεν είναι οι εικονοκλασίες συν πλην
Ευτυχώς ζω; 

Εσύ;
Λεν
Η Μόρα η πουτάνα κι η Λίλιθ η τσατσά
οι παράξενα αγνώστου υπόδουλοι τους
στέλνουν τον άγιο μου άβατα βράδια 

να με μάθει προπαίδεια
Βρυχιέμαι να τους κλοτσάω
Να τους γρονθοκοπώ τις νύχτες σε κρεβάτι πρόβες
θανάτου μετεξεταστέα κωμωδία
Είναι πληχτικό το κακό τους που μου δωρίζεις
Γέροντα για γέλια Εν
σχώρα