Έννοια αιωνία

Ω!

Σαν Θέλουν ανίδεα να σκοτώσουν το σώμα 
είμαι ένας αθάνατος παρατηρητής θανάτων
Των άλλων
Το σώμα θέλει να κλάψει
Ποιος θέλει να κλάψει;
Το σώμα κλαίει
Ποιος κλαίει;
Το σώμα θέλει να ζήσεις
Ποιος θέλει να ζήσεις;
Όχι δε φταίνε τα γκρινιάρικα της ρίμας
μήτε που εκμανθάνω 

να οδηγώ το σαράβαλο ψυχομαχητό μου
Ούτε καν οι νωθρές στάσεις 

απ΄ το -γιατί υπάρχω ισόπαλα 

μέχρι το - ποιος είμαι δεν φταίνε
Το μόνο που ουδέν έφταιξε και χαϊδεύεται 

στα μπατζάκια και δεν εξηγείται γιατί 

είναι το κοσμικό κενό που έλκει
Δεν υφίσταται η όσο και η δήθεν δυστυχία
που λιμάζεις σφοδρά για οντογένεσης 

τζάμπα ανθρωπινές μαλακίες του νου 

του σώμα τι του τίποτα 

Μας αγαπάνε δια το -βεβαίως βεβαίως" 

του μίστερ Τσαγανέα
Σχωρα με  
Μα να φροντίζεις την ρίνα σου
ωσάν τους οφθαλμούς σου
Δε γνωρίζω γιατί σου δίδω τούτη τη συμβουλή
μα στη δίδω δίχως η με ένσαρκη αγωνία
Ομιλώ για το τόσο όσο που στο κλικ 

ασύμμετρων ερώτων απομυθοποιηθείς σε
Δεν σε θυμάται ουδείς ασχέτως αν έχεις
διασχίσει τις Άλπεις με ελέφαντες
Σφιχτά αγκάλιασες πρώην και νυν εαυτούς
ανιχνευτές λαθών και σιγής
Που χρυσώνουν και παίρνουν χάπια
με αερολογίες εν καιρώ 

κι εφεξής ευλάβεια εν τίποτα

Τούτου λεχθέντος
Είσαι ένας αθάνατος παρατηρητής θανάτων
Των άλλων
Και σαν αρχίζει το ματς ξελερώνεις από τούτο 

που σε έλκει στο κοσμικό κενό που δεν εξηγείται

Αυτό ρε 
Δηλαδή
Που όλοι θα ζυγώσουν για να σιγήσουν 

μακριά από τσιπς γαριδάκια σπόρια ποπ κορν 

σάμαλι αναψυκτικά ίσαμε να λες -λατρεύω να ειμί 

ένας αθάνατος παρατηρητής θανάτων
Των άλλων

Κι ο θεός;
Μας αγαπάει βλαξ επειδή προσπαθούμε να΄μαστε
καλοί η κακοί μαθητές του νου του σώμα τι
του αιώνιου ύπνου άνευ πιφ ενόσω 

αυτό που δεν κάνουμε είναι να μην κάνουμε
Ω!
Ξεχνώ τις λέξεις
Παραδώσου παραδώσουν παραδώσουμε
Παιδί της φράσης μην αντιστέκεσαι
Είμαι ένας αθάνατος παρατηρητής θανάτων
Των άλλων
Κι όλα μουλιασμένα αποβραδίς
Λύσε το απλά διαλέγοντας αμέσως τον θάνατο 

αφήνοντας ξωπίσω σου οκάδες σπέρματος 

για λαμπερά πανιά λες και τα φρικτά πρωινά 

θέλουν αποδοχή ουχί επιλεκτική
Έι;
Ορόρα θύμισε μου
Έφηβοι κυνηγήσαμε ανθρώπους
Θυμάσαι;
Κι ακόμα το σώμα δεν μας κάνει εύκολη χάρη
στον κολοφώνα της όποιας δόξας των
Ορόρα είδες τι μας γαμάει το τζιέρι
ωσάν πιο ουδέτερο κι από την Ελβετία
Είχαμε μια ακόμη μάνα
Θυμάστε;
Μανάδες που ξέρουν πια πως υφίσταντο 

δυο είδη θανάτων μα κοίτα Ορόρα
Όλες αυτές τις νεόψυχες μαιμούδες
με τις θηλιές στα λαιμά τι ζητούν από;
Είμαι ένας αθάνατος παρατηρητής θανάτων
Των άλλων
Και ποτέ δεν θα ξαναπώ ότι χτίζω ότι χαλάς
Στη στενωπό του σεπαρέ 

για τη παρέα βαρκαρόλα φτιάχτηκαν σφεντόνες

Αυτό ξέρω κι αναμετριέμαι ακόμα 

με μια περίεργη χαρά έτη μορφοποιημένης ύπαρξης

στον κόσμο των εμπειριών
Να ζήσει το αίτιο