Σπικραμέντο καντηλάκι

Και γίναμε όλοι θεοί
Άλλοι από οίστρο
Άλλοι αγκαλιάζοντας τη λήθη
Κι άλλοι ποδοπατημένοι 

από κατασκευασμένους αγγέλους
Τώρα τα βήματα μας ακούγονται 

σαν στριμωγμένος αντίλαλος 

στις ερωτευμένες χαράδρες 

της μιας και μοναδικής ελπίδας
Της τελευταίας
Τώρα πια ζούμε τη γυμνή στιγμή 

Κι ο νους γεννάει
μέλλον πολύτιμο κι αισχρό 

που το ξορκίζουμε όλο και πιο μακριά
φιλώντας κάθε σάρκινο χιλιοστό 

μελλοθάνατων ερώτων
Κι αν χρωστάμε στις άμυνες 

και τις κατάρες που σφαλίσαμε 

στον κουμπαρά του χρόνου 

η δύναμη που χάνεται θα δείχνει δρόμο 

που μοιάζει με σφεντόνα
Κι εμείς οι πέτρες της σφιχτά κριμένοι
στο λαγούμι ενός φοβισμένου "Υ"
Έτοιμοι να βρούμε το στόχο
Το πρώτο γράμμα της λέξης -Ύπαρξη"
Και γίναμε όλοι άνθρωποι
Για να γλυτώσουμε επιλέγοντας
έναν γλυκό εγωιστικό θάνατο
κλεμμένο απ΄ το χρέος 

που μεταμορφώνεται σε τέρας  

με πανέμορφη ψυχή 

Τώρα πια δεν κοιτάμε γύρω
Το φωτεινό αγκάθι μέσα μας 

είναι βουτηγμένο σε χρέη
Ανεκπλήρωτους αγώνες 

Αθάνατα σύμβολα φυγής
Οικτρές μεταβιβάσεις 

Φθηνές εξουσίες
Θεραπευμένες αγάπες 

κλεισμένα σε μπουκάλι 

χωρίς γραμματόσημο 

που το ξέβρασε η βροχή 

της αρχής και του τέλους
Ήμασταν όλοι θεοί
Και χάσαμε την ευκαιρία 

να γίνουμε άνθρωποι
Κάποτε θα γίνουμε θεοί ξανά 

με την παρότρυνση και τη σοφία 

της δικιάς μας Μαγδαληνής 

που θα ανήκει σε όλους 

θυσία στο -τίποτα-