Φίατ πεντακόσια

Όλοι αυτοί που έρχονται και πεθαίνουν

Και πρέπει να ξανάρθουν να πεθάνουν
Οι σιδερένιες πούτσες τους
Οι αιώνιοι κώλοι τους και τα ρέστα μας 

βαρετοί πολέμιοι εδωδά 

στου κλαυσιγέλωτα την απόσταση

Το χρυσό γένος των ονείρων

Το θεράπων πιοτί και λύκων αού
Ο Κώστας ο λύτης που ακόμη ζει

Οι μυρωδιές της ευτυχίλας
Η εκσπερμάτιση μετά τρόμου
Το χαίρε συ ποταμάκι γαμημένο
Συγκινούνε
Σαν χαιρετάς θλίβει μα αξίζει
Η τζαζ η αυνάνα και το φίατ
τρόπος τελευταίος άνευ λύπης υπερώα
βράζουν ζουμιά μπαγιάτικων ερώτων
Λες και το Αμερικακό τους 

τόπος είναι δανικός 

οι ενσαρκώσεις σου να ξεβράσουν 

πουτάνας και γορίλα μάθηση
Κατουρώ μέσα μου
Με σημαδεύω
Μανταλάκι λαστιχάκι σε τάβλα πυρ
Θωρώ το ΓΚ της λέξης γκάβλα

σαν το σώμα μου διαλύεται
Σταφίδα νερό γκρεμός 

και το -εκεί- το άχνουδο

Κι είσαι τρόπος η ένωση ν΄αρχινήσει

Τούτο να πρωταρχίσει 

π΄ από γεννησιμιού πενθεί 

κι ουδένα έχει περιγραφτεί

ο σπουδαρχίδης θάνατος του
Δες 
Εφτά γαμημένες αισθήσεις 

Σωβρακολαστιχένιες
Και;
Γιατί σας τρομάζει ο θυμός της φούχτας 

του κύριου wilson;

Παρίσταμαι θα λες 

ωσάν νεκρός μες την υποχωρούν νέκρα
-Εγώ θα΄ χω φύγει θα λες ευτυχώς
Κι εσείς τα χρηστά κωλοήθη
π΄ εξαρτάσθε απ΄τας πορδάς του άλλου"
Αού και φευ τ΄ αποτέλεσμα
Εμετά μετά και δώστου {Ειμί} αφού Κύριε
Χαρά κι αγαλλίασης στα δήθεν βρώμικα
που παίρνει ο σύντροφας του κυρίου Wilson
ξεστομίζοντας ζωής καταβόθρα προτάσεις
Ομιλώ για το -γαμάω και δέρνω main
Το -Τρομοκρατώ εαυτόν
βρίζωντας ζωές κι άλλους άθελα
-Ζω κι όρος σύζευξης τρωτό 

να επιστρέφω μπόζος με μπαλόνι γαρ 

κι ότι πάθεις το΄ χεις κράξει"

Σώας ζώσας φρενός καρακάξα
εις αντίστασην και προσευχών τουρλού
Βουλεβού ραντεβού και χαίρε πηγή 

που μας γαμάς πανέμορφα
Χαίρε Wilson αργοπορημένο μπαλόνι
κι -όρχις" η λέξη που ποτέ της δε μένει μόνη

Κι εσύ μέτρα νεκρούς 

Τρόπους
Κι ηλικίες θανάτων