Δις άνευ ψόφου

Στα δυο μέτρα τυφέκια πυρ η μερσέντα

Σπαρταρούσαν μα μόνον ένας γαλήνης 

πρόσωπο είχε
Ηλιθιότητα μετά είπες είναι δεδικασμένο 

νιόψυχα να σκοτώνουν 

εαυτούς για τέως εκτελεστές των εδωδά
Κι ο θεός λήγουσα σιωπή 

Κι ότι σάρκες απέμειναν 

στο αιώνιο τσάκνο σόναρ 

με βίτσες ξυλιές να μην τις φάνε 

τα ζωύφια στο χώμα βαρούσαν οι ανίατοι

Αντιλαμβάνεσαι το τι
τι στο γαμημένα βαρετό δικέ μου;
Τι πια βαρετό δεν θεωρείται μαλακιζόμενα 

να θέλεις πάνω σε κάθε μουστακάκι τους 

να εκσπερματίσει ο Bορράς σου
Ο μη εν υπνώσει τσάκω λαμπτήρας σου 
Έτσι αμή τι σαν δεν αργάζεσαι κι οργίζεσαι

κι είν΄ ενωρίς