Ω Νόρα Μπάλσαμα

Κείνη στο κωλοτάξιδο πριν το φευγιό

Τσαλιά οι απόργιες σ΄οικόπεδο με κωλοφωτιές
Το κάτι που μου κλέβει το ποδήλατο
Το γιατί

δε θα ξαναζήσω τη δύσπνοια μες τη κλανάμαξα 

Ξάνθη-Αλεξανδρούπολη πριν την θαυμάσω
Το σκουριάβιδο βούτηγμα της γλώσσας μου
σαν βλέπω στον ύπνο μου μαλάκες να φορούν 

Να κατεβάζουν κρεάτινο σώβρακο 

κι έναν χαμογελαστά σάπιο 

να με κυνηγούν στη ξώπορτα

Το κλειδί της σπάζω μα θέλω ακόμα 72 δραχμές 

ν΄ αγοράσω μπιστόλι φωτοβολίδων
Είναι που δε γουστάρω να φύγω ως κουραδόκαστρο 

που επέπλεε φοβού εν ζωίτσα φρένο του συνοδηγού 

Οι θεοί δε βιάζονται
Στο υποκινούμενο χρέος μου αυτόβουλα
θανάτω θάνατων πατήσας επί αυτώνε τσικ του τσικ
Ο ύπνομαν και το ίσαμε γνωρίζει
γιατί το κουφάρι εν έτη δε πρέπει να γιατρεύεται
Ο ψόφος κάκου στα ένδον πλαένω 

με μεθυσμένα φρούτα βρομοκοπάει γκαβλόνερο
Οι βαρετά μπαμπάδες μαμάδες φτου και βγαίνω
Σε στρουθοκάμηλο κώλο κρύβομαι 

απ΄ το πόσο τούτο διαρκεί
Φευ και πάντα στο γλιτωμό μα βαριέμαι κι ίπταμαι
Η ζωζώ ωσάν Κωλάβερ εκ
Δέσε μου λέγω
Μπάρκαρε μούτσος στο βουνό κι ότι ήθελε φύλα το
Τα ρέστα άσε
Ολκής ότι να επαγγέλλεται με σωματοκώλι
Το πέντε δέκα δεκαπέντε του
Τα του παιγνίου και που ζει ο θεός
με το γαμετοφόρου ένδυμα σχολή γαμίστας γίνε
Στο φτου και που βγαίνει η ψυχή του 

μίλα γράφε ξέρνα
Στης ανεπίγνωστης ανπιστέφταμπλ 

ευτυχισμού ώρα παις

Του θανάτου σου η πιο πλουσία