Ορατός αστυτής

Θαρρώ πως τίποτα δεν θα συμβεί απ΄ότι μου΄γνεψες

Καταστόλα και δυσχερώς άναπνο μου περισσεύουν 

πάνω στην σκαλωσιά του βαφέα των δύο κόσμων 

Κάτω από αόρατο δικέλλι με δοκιμάζεις 

Κονταυγές το δώμα μου σκαλίζεις
Το κορμάδι μου με τσιμπιές σουβλίζει του νου μου

κι αντισός μηνύματα στον τηλέγραφο σφάλει 

Ωσάν ο εγώ στο εν ζωή νεκρό τους κάνω υπακοή 

και τίποτα πια δε με τιμωρεί μ΄ασθένειες κι ιάσεις

Μόνο κάτι π΄αγνοώ και νοιάζομαι μου δίνει σπρωξιές 

θανάτου 

Λες και ξέρω τι δεν θα μου συμβεί τότε που θα σωθώ 

απ΄ αυτό που με ζητάει αργόσχολα

Η καταστόλα μου πιόμα σπέρμα βαπτίζει μούλο χρόνο 

Κατάπρυμα ύπνος καταφύγι μου 

Κι η πηγή ενοχλεί κρυφά το ψαχνό

Κάποτε ένα κωλοκαίρι 

γιομάτο θλίψη και κακομύριστο κάτουρο θα σου τηλ 

Πλύμα σόλο θα στουκάρω πάνω μου 
Μετά ολομόναχος 

πετσί και κόκαλο σ΄ υπομονής ξύδι θα με τσουγκρίσω

Τον τρόμο μου θα ξετρομάξω ναούμ' και με φουλούναρ 

στο ταρατσόσυρμα την λευκή πετσέτα της παράδοσης 

και τα βρακιά μου θ΄ απλώσω

Μετά 

θ΄ αποθάνω  πνιγμένος απ΄ τον ιδρώτα μου 

σε ντιβάνι που με κοίμισε τόσο