Αργώ βαθιά

- Στο΄ χα πει

Η στιγμή που προδίδει κι ο αιώνας που θλίβει 

ισούται με το τι ξέρεις και δεν ρωτάς γιατί υπάρχεις

Το σατανάκι το λήγουσι να μου πλάσει τον νου θέλει

Δεν θα σωθείς από κανένα θήλυ κι άρρεν της πορείας

Κι ότι λανθάνει με γραφή κι ισορροπία για καλό ομοιάζει

με το τόσο πολύτιμο σου όσο η περασιά μας εδώ κάτω

Η ξεμυρωδένια μητρότητα σου μ΄ αποκεφαλίζει εσαεί

κι ο αιώνιος τζάμπα καβαλάρης σε εν λευκώ άλογο τους

θεόφραγμα και κηδειόπορτες π' ανοιγοκλείνουν 

Ευτυχώς κυλιέμαι ωσάν στοιχειό σε βραδάκι ένοχο 

Μακριά από του νου την προχεσαλγία 

Ομοιάζει με περίβολο άλλης διάστασης που με περιμένει

Αγκάλη με τα καθημερινά όμβρια και τις γούρνες λύπες

σιμά σ΄αυτό που πεθαίνει και σ΄αυτό που ποτέ δεν έζησε 

Παραχωρώ με αδιάκοπα ευτυχής και νοητά μεθυσμένος
εις τις χωρίς Μούσα λέξεις μου τις πιο θλιβερές

πλένοντας στο χέρι κάτι ΕΓΩ που σωφρονίζουν από παιδί

Ένας φθόγγος αγαπώντας τ΄ άπειρο και στιγμιαίο με σφίγγει

λες κι η άψαχτη φωνή και το σώμα μας φευ πλέουν πρόσω
Ότι θα γενεί ομοιάζει με την φράση  -

-Είναι κανείς εκεί;"